Το μήνυμα της συναυλίας για τα Τέμπη εστάλη, θα μείνει στο «διαβάστηκε»;

«Δεν ξεχνάμε,  δεν θα ξεχάσουμε ποτέ» ήταν τα λόγια της Μαρίας Καρυστιανού αλλά και το μότο μιας συγκλονιστικής βραδιάς, που μακάρι να μη γινόταν ποτέ, όπως είπε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, αναφερόμενος στα 57 θύματα: «Μακάρι να ζούσαν και να μη γινόταν αυτή η συναυλία». 

Μαζί με τη Μαρία Καρυστιανού, τον Θανάση, τον Σωκράτη, τον Φοίβο, την Τάνια, τον Λουδοβίκο, τη Μάρθα, την Ιουλία, τους Κοινούς θνητούς (που δόνησαν από νωρίς το βράδυ με τα τραγούδια τους το στάδιο), το δικό τους μήνυμα έστειλαν οι χιλιάδες κόσμου που σχημάτισαν ουρές από τις 5 το απόγευμα (με συνθήκες κατακαλόκαιρου, στον ντάλα ήλιο) έξω από το Καλλιμάρμαρο. Αυτοί που είχαν εισιτήριο και αυτοί που υπομονετικά περίμεναν για να μπουν, όταν πια άνοιξαν οι πόρτες. 

Άνθρωποι όλων των ηλικιών, παρέες νέων και 60άρηδων με ένα μπουκαλάκι νερό στο χέρι, γονείς με μικρά παιδιά, όλες οι γενιές κι όλα τα μέρη της Ελλάδας (πίσω μας καθόταν μια παρέα από την Κρήτη, οι διπλανοί μας είχαν έρθει από Καλαμάτα) είχαν τη δική τους εκπροσώπηση στη μαζική, επιτακτική υπενθύμιση: «Δεν ξεχνάμε, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ». 

Ο κόσμος το εννοούσε, το έδειξε με τη στάση του σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, κατά την οποία δεν άναψε ούτε ένα καπνογόνο (μέσα στο Στάδιο). Ναι, το κοινό ξεσηκώθηκε σε κάποια τραγούδια, χόρεψε, αλλά όχι, ουδείς ξέχασε το λόγο που ήταν εκεί. 

Το σύνηθες Διονυσιακό κλίμα των συναυλιών του Μάλαμα και του Παπακωνσταντίνου δεν κυριάρχησε -εν γνώσει και υπό τον έλεγχο τους, αλλά και με τη γενική συναίνεση των χιλιάδων θεατών που γέμισαν το στάδιο. Στο φόντο της σκηνής, άλλωστε, επέστρεφε πάντα η ασπρόμαυρη εικόνα των γραμμών του τρένου, με τα πουλιά που πετούσαν από πάνω τους... 

Το ουσιαστικό μήνυμα που έστειλε η βραδιά τιμής στα θύματα των Τεμπών ήταν ξεκάθαρο στη στάση όλων όσων συμμετείχαν στη συναυλία (κοινού και μουσικών), στη συγκίνηση που προκάλεσε το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά που είναι αφιερωμένο στα θύματα, στις φωνές που ενώθηκαν σε τραγούδια όπως η “Ανδρομέδα”, “Η κοιλάδα των Τεμπών”, ο “Πεχλιβάνης” (στο κλείσιμο που δόνησε το Καλλιμάρμαρο), στους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ, όπως τους απέδωσε στα ελληνικά ο Γιάννης Ρίτσος και τους ερμήνευσε η Τάνια Τσανακλίδου: “Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο / είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…”. 

Δεν ξεχνάμε, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Το μήνυμα εστάλη. Κι η συναυλία για τα 57 θύματα των Τεμπών, έδειξε ότι μπορούμε να μην επιτρέψουμε να μείνει στο  “διαβάστηκε”. Όχι μόνο για “να μην αφήσουμε κανέναν να μας πείσει ότι δεν μπορεί να γίνει καλύτερο το αύριο” (σύμφωνα με το γράμμα μιας κοπέλας που διάβασε η Τσανακλίδου), αλλά κυρίως γιατί το χρωστάμε σε κάτι όντα περίεργα κι ωραία, εκεί ψηλά στην Ανδρομέδα... 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.