Το μόνο κίνημα που συνεχίζει να αντέχει στην Ελλάδα είναι το οπαδικό

Την ώρα που στο πολιτικό σκηνικό η λέξη κίνημα αποτελεί κάτι σαν φετίχ και πολλοί θέλουν να μας πείσουν πώς είναι κάτι ξεπερασμένο, ένα άλλο «κίνημα» δείχνει την πραγματική του δύναμη και μας θυμίζει πως είναι το μόνο που αντέχει.

Από το ΠΑΣΟΚ που χάνει όλο και περισσότερο τη δυναμική του ως και το κόμμα του Κασσελάκη, που οριακά εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις και κανείς δεν ποντάρει στο ότι θα υπάρχει τις επόμενες εβδομάδες, τα πολιτικά «κινήματα» φαίνεται πως χάνουν την αίγλη τους. Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ που για πολλούς γιγαντώθηκε αποκλειστικά από το «κίνημα της πλατείας», έχει επιστρέψει στα ποσοστά του Συνασπισμού. Μέχρι και η Μαρία Καρυστιανού στις... προγραμματικές της δηλώσεις δεν έχει μιλήσει για κόμμα, αλλά για κίνημα. 

Την ώρα λοιπόν που στην πολιτική ακούγεται ως κάτι ξεπερασμένο και αδύναμο να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο, το πραγματικό κίνημα, κάνει και πάλι την εμφάνισή του.

Μιλάμε φυσικά για αυτό που πολλοί αποκαλούν «οπαδικό». Ναι, το οπαδικό κίνημα είναι το μοναδικό που εδώ και δεκαετίες δεν έχει σβήσει. Μπορεί να δοκιμάζεται από τις δικές του ασθένειες, να αποδυναμώνεται σε πολλές περιπτώσεις, αλλά είναι το μόνο που δεν χάνει τη δυναμική του, αντίθετα αναζωογονείται συνεχώς. 

Μπορεί να χρειάζεται πάντα μια τραγωδία ως σημείο αναφοράς για να δείξει την υπεροχή του. Έγινε τις προηγούμενες ημέρες με τον θάνατο των οπαδών στη Ρουμανία. Οπαδοί όλων ανεξαιρέτων των ομάδων έστειλαν το δικό τους μήνυμα συμπαράστασης. Όχι στους «ΠΑΟΚτσήδες» ή τους «χαπακωμένους» όπως εσχάτως εμφανίζουν τους νεκρούς στα social media, αλλά στον νεκρό οπαδό. Εκείνον που ακολουθεί την ομάδα του, εκείνον που είναι στα τσιμέντα, που φοράει το κασκόλ και εν τέλει γίνεται «θυσία».

Αυτό είναι στην πραγματικότητα ο οπαδός. Δεν είναι οι δολοφόνοι του Άλκη ή του Κατσούλη, του Κατσούρη ή του Λυγγερίδη. Αυτοί είναι κοινοί δολοφόνοι και η θέση τους είναι στη φυλακή. Οπαδοί είναι εκείνοι που ταξίδεψαν αυθημερόν για να αφήσουν ένα κερί στην Τούμπα. Αυτοί που στο απέναντι πέταλο βλέπουν απλώς αντίπαλο και όχι εχθρό. Εκείνοι που μπροστά στο «πρόβλημα» μπορούν να συσπειρωθούν και να δείξουν τη δύναμή τους. Και πραγματικά μπορούν.

Όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση. Το αν τα παιδιά που σκοτώθηκαν στη Ρουμανία είχαν πάνω τους ή όχι ουσίες είναι θέμα του κράτους να το λύσει. Αν φυσικά θέλει, γιατί αν λάβουμε υπόψιν μας το τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας, απλώς κλείνει τα μάτια.

Δεν μπορεί όμως να αμαυρωθεί έτσι το οπαδικό κίνημα. Ούτε από τους δολοφόνους, ούτε από τους μαστουρωμένους. 

Να γυρίζουν όσοι φεύγουν, και τίποτα άλλο... 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.