Μουρτζούκου: Πρώτα χαρακτήρας σαπουνόπερας, μετά δολοφόνος

Επιτέλους, «οι μάσκες έπεσαν» όπως λέει και το αγαπημένο, χιλιοφορεμένο κλισέ των media. H Ειρήνη Μουρτζούκου ομολόγησε τα εγκλήματα που είχε διαπράξει, δηλαδή τη δολοφονία των τριών βρεφών (τα δύο δικά της) και της μικρής αδερφής της. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η Μουρτζούκου, ούσα αρκετά ψύχραιμη, αιτιολόγησε τις πράξεις της με τα εξής λόγια:  «Θόλωνε το μυαλό μου, με την μάνα μου και τους συντρόφους που είχαν οι φίλες μου. Κάτι με έπιανε να κάνω κακό στα παιδιά». 

Είχαν προηγηθεί εκατοντάδες συνεντεύξεις της νεαρής γυναίκας σε τηλεοπτικά κανάλια, απέναντί σε φημισμένους «τηλεδικαστές» όπως ο Πέτρος Κουσουλός και η Ζήνα Κουτσελίνη. Παρά το απλανές βλέμμα της και τον λόγο της που έμοιαζε μπερδεμένος και ασυνάρτητος, η Μουρτζούκου είχε εξελιχθεί σε αγαπημένη της μεσημεριανής ζώνης. Έκανε παρέα με δημοσιογράφους, ήταν κοντά σε ερευνητές, θρυλείται πως την κάλεσαν ακόμα και σε κοπή πίτας (!), είχε συμπάθειες και αντιπάθειες από το τηλεοπτικό μικροσύμπαν. Γιατί να μην έχει;

Διαβάστε ακόμη: Το κρυφό μήνυμα της Νικολούλη ότι το «παιχνίδι τελείωσε»: Η Μουρτζούκου και όσοι πίστεψαν ότι θα την κοροϊδέψουν

Έπαιζε ιδανικά το ρόλο του «τέρατος της εβδομάδας», εμφανιζόταν πάντα στη στιγμή που ο αλγόριθμός του σεναρίου των μεσημερό-απογευματινών εκπομπών απαιτούσε λίγη «μανούρα» και τσαμπουκά και συνήθως, δεν είχε πρόβλημα να παίρνει το ρόλο του αμυνόμενου. Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς μια Μουρτζούκου;

Μέχρι να εμφανιστεί η Ειρήνη Μουρτζούκου στην ελληνική τηλεόραση, το πρότυπο του τέρατος ήδη υπήρχε, απλά άλλαζε μορφές. Το ξεκίνημα έγινε με τη Δήμητρα Μαργέτη, αυτό το νεανικό πρόσωπο των αρχών των 90s, με το μουδιασμένο χαμόγελο, που ύστερα από τη σύλληψη της μαζί με τους Δημητροκάλη - Κατσούλα, περιέγραψε λεπτομερώς τα εγκλήματα των σατανιστών της Παλλήνης με συνεντεύξεις σε ιδιωτικά κανάλια.

Η Μαργέτη μιλούσε με βλέμμα απλανές, σαν να μη συμμετείχε ποτέ στο έγκλημα, ή σαν να είναι όλα μια «θολούρα» από κάποιο πάρτι βρέθηκε τις προάλλες και ήπιε λίγο παραπάνω. 

Εμφανίστηκε σε εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη, σε άλλη εκπομπή του Χρίστου Βασιλόπουλου, πάντα στον ίδιο ρόλο. Μιλούσε για εγκλήματα στο όνομα του σατανισμού με την απάθεια που ένας φαν των Nirvana θα σχολίαζε το ρεπερτόριο της Βικτώριας Χαλκίτη. Η εικόνα της έμεινε χαραγμένο στη συλλογική μνήμη, ήταν το κορίτσι της διπλανής πόρτας, που «έμπλεξε» με τον Δημητροκάλη και τον Κατσούλα και όλοι μαζί διέπραξαν ίσως το πιο αμοραλιστικό έγκλημα της δεκαετίας του 1990. 

Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Οι δολοφόνοι που «έγραφαν» στον φακό, μονιμοποιήθηκαν στις συχνότητες της ιδιωτικής τηλεόρασης κι έγιναν μερικοί από τους πιο αξιόπιστους «εργαζόμενους» της. Από τον  Άκη Πάνου, που έστειλε στον άλλο κόσμο τον επίδοξο γαμπρό του και η καταδίκη του έγινε σαπουνόπερα υπό τους ήχους του «Θολωμένου Μυαλού» του Στέλιου  Καζαντζίδη, μέχρι τους παράξενους καλεσμένους της Αγγελική Νικολούλη, δηλαδή τους δολοφόνους που έστηναν «άλλοθι» on camera, έπεσε αρκετό νερό στο «μύλο» της τηλεθέασης.

Η ενημέρωση έχει αποβάλλει από τις σάρκες της ένα υβρίδιο νοσηρής μετά-ψυχαγωγίας, όπου ο κάθε εγκληματίας αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια σαπουνόπερα άγχους, αποτροπιασμού και αηδίας. Πρώτα του ζητάνε τον λόγο, μετά τον ανακρίνουν, στο τέλος του κουνάνε το δάκτυλο για την ηθική του.

Στα social media το κοινό παραληρεί: «μα είναι δολοφόνος! Δεν το βλέπουν;».

Ύστερα η προβολή διακόπτεται. Διάλειμμα για διαφημίσεις. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.