«Πάρε την ευγένειά σου και βάλ' τη εκεί που ξέρεις»

Η δεύτερη αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν μια κουβέντα που είχα με τη σύζυγό μου, από αυτές που κάνουμε στον καναπέ αφού κοιμηθούν τα παιδιά, και κατά τη διάρκεια των οποίων πάντα ένας από τους δύο σταματάει να απαντάει στον άλλον, γιατί τον έχει πάρει ο ύπνος. Τις περισσότερες φορές αυτός είμαι εγώ. 

Στην κουβέντα λοιπόν, σημείωνε ότι τα παιδιά μας είναι ευγενικά. Όχι μόνο σαν δικό της συμπέρασμα, αλλά και σαν ατάκα που άκουσε από άλλους γονείς ή φίλους μας. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η αυθόρμητη. Χάρηκα. Είναι ωραίο να λένε κάτι καλό για τα παιδιά σου, και είναι ακόμα πιο ωραίο, σκέφτηκα, τα παιδιά σου να είναι ευγενικά. Όχι κατ’ ανάγκην με τους μεγάλους, όσο το κυριότερο, με τα άλλα παιδιά. 

Προφανώς, δεν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε γυάλα, ούτε θα τα στείλουμε υποψήφια για Γκίνες Ευγένειας. Παιδάκια είναι, 5 και 3 ετών, με τις εκρήξεις τους, τα καπρίτσια τους, με όλο το ρεπερτόριο. Αλλά στη βάση τους είναι όντως ευγενικά, έχουν μέτρο και είναι πάντα καλοπροαίρετα. Η μεγάλη δηλαδή θέλει να πηγαίνουμε στην πλατεία για να κάνει καινούργιες φίλες. Αυτό σημαίνει ότι πλησιάζει άγνωστα κοριτσάκια και τους ζητά να παίξουν. Υπέροχο ακούγεται (και είναι), μέχρι να της πει κάποιο κοριτσάκι «όχι, δεν θέλω» και να ραγίσει η καρδιά της. Και η δική μας περισσότερο. 

Τέλος πάντων, στο θέμα μας. Αφού χάρηκα με την iso πιστοποίηση της ευγένειας των παιδιών μας από άλλους συναγωνιστές γονείς, αναρωτήθηκα φωναχτά. «Και; Έχει πραγματική σημασία πια να είναι κανείς ευγενικός;».

Από αυτά που ζούμε γύρω μας, στις δουλειές, στην κοινωνία, στο παιχνίδι (sic) της πολιτικής, είναι προσόν για τα παιδιά σου, τα όντα που θα αγαπήσεις περισσότερο από οποιονδήποτε στη ζωή σου, να είναι ευγενικά; Όντως τώρα; Είναι κάτι που σε πηγαίνει μπροστά το να είσαι ευγενικός, σε μια εποχή που όλοι ψοφάνε για power game και μικροεξουσία, που όλα είναι ή άσπρο ή μαύρο, που οι γονείς είναι έτοιμοι να δαγκώσουν καρωτίδες για να μπει πρώτο το παιδάκι τους στην πισίνα, που έχουμε μπερδέψει τα μπούτια μας με το τι είναι προσωπική ελευθερία και τι σεβασμός στον απέναντι.

Είναι σημαντικό να είσαι ευγενικός όταν το νέο μοντέλο που χτίσαμε δαρβινικά για να επιβιώσουμε είναι το «ό,τι μπορώ για μένα, για τα παιδιά μου, για την οικογένειά μου και οι άλλοι να πα’ να ξέρετε»; Αυτό είναι το όπλο σου; Η ευγένεια;

Βέβαια, στην εγωκεντρική μας περιδίνηση, απαιτούμε από τους άλλους να είναι ευγενικοί. Θέλεις δηλαδή ο υπάλληλος που ζυγίζει τα φρούτα σου στο σουπερμάρκετ να μην τα πετάξει σαν σκουπίδια στο καρότσι σου. Δεν έχει το δικαίωμα να είναι κουρασμένος ή εγωκεντρικός. Θες στην τράπεζα να σε εξυπηρετήσουν με χαμόγελο. Γιατί; Γιατί έχουμε φτιαχτεί πια βιολογικά, περνάει στο dna μας δηλαδή, η αντίληψη ότι μας ανήκουν οι πάντες. Είναι μια ενδιαφέρουσα, αλλά θλιβερή μετεξέλιξη του γνωστού «πληρώνω και κάνω ό,τι γουστάρω».

Άρα; Τελικά; Θα κάνω τα παιδιά μου ανάγωγα μικρά μακιαβελάκια; Εδώ είναι το άλλο μου πρόβλημα. Και να ήθελα, δεν μπορώ. Άγιος δεν είμαι ούτε κατά διάνοια, αλλά έχω την ευγένεια που μου έμαθαν οι γονείς μου. Μαζί με άλλα δέκα καλά και δέκα κακά, αλίμονο. Περνιέται αυτή η ευγένεια για αδυναμία; Πολύ συχνά. Είναι αδυναμία; Πολύ πιθανόν. 

Και πάμε στην πρώτη αφορμή για αυτό το κείμενο. Πριν λίγες μέρες, ένας γνωστός μου έκανε μια καταπληκτική, και βαθιά ουσιαστική, προσωπική ανάρτηση στο Facebook. Με τον συγκεκριμένο άνθρωπο έχουμε βρεθεί αρκετά χρόνια πριν έξω, έχουμε συγχρωτιστεί. Επ’ ουδενί δεν είχα την ψευδαίσθηση ότι με συμπαθεί, προς Θεού, απλά συνυπήρχαμε σε μια ευλογημένη για μένα εκείνη την εποχή, παρέα.

Σε μια σειρά λοιπόν 300 και βάλε σχολίων, ο άνθρωπος μπήκε στον κόπο να απαντήσει προσωπικά, ή έστω να αντιδράσει με φεϊσμπουκικούς όρους, σε όλους. Σε όλους εκτός από μένα. Κι αυτό ήταν εκκωφαντικό. Ήταν η ατάκα «μπορείς να πάρεις την ευγένεια σου και να τη βάλεις εκεί που ξέρεις, δεν σε γουστάρω» σε mute. Ειλικρινές. Αλλά και πολύ αγενές.

Δεν έσβησα το σχόλιο, εννοώ άλλωστε απόλυτα αυτό που έγραψα και τη σημασία της ανάρτησης. Αν είχε ανοιχτές δηλαδή τις κοινοποιήσεις, θα το είχα κοινοποιήσει χωρίς δεύτερη σκέψη.

Απλά κράτησα αυτή τη βαθιά, επιλεγμένη αγένεια ως μια αφορμή. Και έγινε κι αυτό χθες στον καναπέ, οπότε η απορία μου είναι πραγματική: τι δουλειά έχουν οι ευγενικοί στις μέρες μας;

Άντε γύρνα στο τέρμα σου (ευγενικό) παιδάκι.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.