«Ντουβάρια είναι, ξαναφτιάχνονται»: Όχι, συνήθως δεν ξαναφτιάχνονται

Χρόνια και χρόνια, δεκαετίες και δεκαετίες το ίδιο σκηνικό. Η Ελλάδα να καίγεται από άκρη σε άκρη, οι πνεύμονες της Αττικής να γίνονται στάχτη και συνήθως μετά από χρόνια μέσα από τις στάχτες να... ξεπηδούν βίλες. 

Ανάμεσα σε όλα αυτά βάλτε και τη μόνιμη, διαχρονική, κρατική αδυναμία να αντιμετωπίσει στην αρχή της την φωτιά πριν αυτή μετατραπεί σε απόλυτη καταστροφή. H τραγωδία στο Μάτι, ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία από καταβολής ελληνικού κράτους, όχι σε περίοδο πολέμου έχει αλλάξει το status σε πολλά πράγματα. 

Το 112 και οι προτροπές για εκκενώσεις ολόκληρων περιοχών μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας με μοναδικό στόχο να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά το σκηνικό του καλοκαιριού το 2018. Φυσικά ως... γνήσιοι Έλληνες έχουμε βρει λόγους να διχαστούμε και σε αυτό το ζήτημα. Αν τελικά η χρήση του 112 έχει αποτελέσματα και είναι σωστή. 

Άλλοι υποστηρίζουν πως είναι υπερβολική η χρήση του και απλά είναι ένα... κυβερνητικό όπλο για να μετατρέψει την δική της ευθύνη σε ατομική κι άλλοι τονίζουν πως σωστά υπάρχει έτσι ώστε να μην ξαναβρούμε ποτέ στο... διάβα μας ένα νέο Μάτι. 

Προφανώς και η ανθρώπινη ζωή είναι το μεγαλύτερο αγαθό κι αυτό που πρέπει και πάνω από όλα να προστατεύεται σε κάθε φυσική καταστροφή. Αν θρηνείς ανθρώπους κάθε ηλικίας τι να το κάνεις οτιδήποτε άλλο κι αν σώσεις; Οπότε δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο ότι με διαφορά στη λίστα η ανθρώπινη ζωή είναι το... Α και το Ω. 

Μετά την καταστροφική πυρκαγιά των προηγούμενων ημερών στη Βορειοανατολική Αττική έγινε... της μόδας (όσο κι αν ακούγεται ανατριχιαστικό όταν μιλάμε για όλεθρο) η φράση «ντουβάρια είναι, ξαναφτιάχνονται». Η αναφορά δεν έχει να κάνει φυσικά με δέντρα που καίγονται μέσα στο δάσος, αλλά με σπίτια, μαγαζιά, επιχειρήσεις. Γιατί αυτή τη φορά ας μη ξεχνάμε ότι το ζήσαμε κι αυτό. Η φωτιά μπήκε στην πόλη, στον αστικό ιστό!!! 

Πολύς κόσμος είδε κόπους ζωής να γίνονται στάχτη. Αλλά σπίτια υπέστησαν σοβαρές ζημιές κι άλλα καταστράφηκαν ολοσχερώς. Βιοτεχνίες και μαγαζιά που στήθηκαν με κόπο κι αίμα δεκαετιών, μέσα σε λίγα λεπτά... εξανεμίστηκαν. Άνθρωποι έμειναν στο δρόμο και δεν ξέρουν ποια θα είναι η επόμενη μέρα τους... Όλοι αυτοί δεν μπορούν να ακούν τη φράση «ντουβάρια είναι, ξαναφτιάχνονται». 

Άντε, πάει στο διάολο αν την ακούσουν από ένα φίλο, ένα γνωστό, έναν γείτονα ως «χτύπημα στην πλάτη», ως κουράγιο για να συνεχίσουν να μάχονται. Όταν το ακούν όμως από... χείλη που έχουν ένα πόστο, ένα αξίωμα, μια θέση, τότε μόνο οργή προκαλούν. Αυτοί που θα έπρεπε να είναι υπεύθυνοι για να μην γίνουν όλες αυτές οι περιουσίες... ντουβάρια. 

Σκέφτηκαν άραγε όλος αυτός ο κόσμος, πόσα χρόνια, με πόσο κόπο και κόστος, με πόσες στερήσεις αγόρασε ή έφτιαξε ένα σπίτι; Και δεν αναφερόμαστε φυσικά σε αυτά των πολλών εκατομμυρίων, που προφανώς υπάρχει τρόπος να ξαναγίνουν. Πόσο είχε επενδύσει σε μια επιχείρηση για να ζήσει οικογένεια; Για να μεγαλώσει και να σπουδάσει παιδιά; Για να δώσει δουλειά σε άλλο κόσμο;

Όχι, δυστυχώς τις περισσότερες φορές αυτά τα ντουβάρια δεν ξαναφτιάχνονται. Δεν υπάρχει η δύναμη, το κουράγιο, η οικονομική δυνατότητα για να γίνουν όλα αυτά από την αρχή. 

Η ανακούφιση για την ανθρώπινη ζωή είναι υψίστης σημασίας, όπως προαναφέραμε, αλλά η καταστροφή είναι καταστροφή. Δεν είναι απλά ντουβάρι...

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.