Την Τετάρτη (7/5) ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε συνάντηση με τον κ. Αλ Σίσι, τον ηγέτη μία χώρας που μας μοιάζει πολύ, τουλάχιστον στην ικανότητα των δύο κρατών μας να παρουσιάζουν την τελματική, εντολοδοχική πολιτική τους ως «σταθερότητα», όπως δεν κυματίζει ένας βάλτος.
Τέλος πάντων, έσκασα ένα γελάκι ακούγοντας πως ο πρωθυπουργός στηρίζει μία λύση των δύο κρατών ως μοναδική εγγύηση για το μέλλον, μόλις μερικές περιόδους αφού απέκλεισε τις αξιώσεις Ερντογάν για κράτος Βόρειας Κύπρου ως «αφέλειες».
Και ναι, είναι πασίγνωστη η στάση των ελληνικών κυβερνήσεων στο μεσανατολικό, απλά δεν είχα διαβάσει ποτέ μέχρι σήμερα αυτές τις τραγικές αντιφάσεις να ξεστομίζονται σε απόσταση μίας ανάσας.
Και ακόμα αν ρητά η ελληνική ηγεσία θέλει να διαφοροποιείται κατηγορικά από την τουρκική, πρέπει να αναρωτηθώ, αλήθεια, δεν μοιάζουν θαυμαστά στο προφίλ κάτω από τον σωστό φωτισμό;
Να κάνουμε λοιπόν ένα «1-2-1», για να δούμε πώς δικαιολογεί τη διττή του στάση σε αυτά πολύ διαφορετικά ιστορικά γεγονότα ο πρωθυπουργός.
Το 1974, η Ελλαδίτσα αποφασίζει, παρά τις διόλου παρερμηνεύσιμες προειδοποιήσεις ιστάμενων των ΗΠΑ, να ενοχλήσει τις στάχτες της Μεγάλης Ιδέας και να δώσει στην υπέροπλη Τουρκία την ευκαιρία που είχε χάσει προ δεκαετίας. Τα αποτελέσματα γνωστά.
Μία απόφαση επική του Ιωαννίδη, από την άποψη πως και με τα σταθμά του 20ου αιώνα, ήταν σπάνια, σχεδόν «φρέσκια», μία γεωπολιτική μανούβρα τόσο επιπόλαια και αλαζονική, εξαρτημένη από τις βουλές ενός παρασημοφόρου καραβανά με όλη την ουσία της λέξης.
Το 1948, η Παλαιστίνη γίνεται το σημείο μηδέν της ημέρας της κρίσης. Τουλάχιστον 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίζονται βίαια, σε μία συστηματική γενοκτονία «σοκ», με σκοπό την ταχεία και βίαιη εγκαθίδρυση του ιστορικά ανύπαρκτου μέχρι τότε Ισραήλ, ως βαθιά πληγή που δεν λέει να κλείσει.
Διεθνές δίκαιο, δικαιώματα και σύνορα ορισμένα από τον ΟΗΕ καταλύονται εντός ενός χρόνου, με στρατιωτικές επιχειρήσεις και καμπάνιες ψυχολογικού πολέμου για να εκτοπίσουν τον γηγενή πληθυσμό.
Μόλις έναν χρόνο αργότερα, το ψευδοκράτος κατέχει το 78% της Παλαιστινιακής Γης. Δεν ήταν μία περιφερειακή έξαρση εθνοθρησκευτικού μένους, δεν ήταν η όψιμη ονείρωξη μίας χούφτας δικτατορίσκων, ήταν μία πραγματική, πλην υποχθόνια, Μεγάλη Ιδέα, ένα σχέδιο αποικισμού που είχε περάσει από πολλαπλά ντραφτς, από τα μέσα του 19ου αιώνα.
Οι Βρετανοί, πρώτα για να φάνε από το κουφάρι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και μετά τα ορφανά τους, οι ΗΠΑ, για να φάνε από το κουφάρι της Βρετανικής αυτοκρατορίας, είχαν προικέψει ποικιλοτρόπως αυτή τη Γη, κάνοντας τεμενάδες στους ισχυρούς της εβραϊκής διασποράς και τους πνευματικούς πρωτεργάτες του Σιωνισμού.
Το ψευδοκράτος του Ισραήλ λοιπόν, είναι ένα σχήμα στο οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγνωρίζει και με το παραπάνω το δικαίωμα αρπαγής πατρογονικών εδαφών, ανεξάρτητα του αν η Παλαιστινιακή Αρχή δεν είχε καν πρώτο χέρι σε κατά φαντασίαν «συνωμοσία» του Αραβικού κόσμου κατά των «εβραίων».
Σε τι πιστεύει λοιπόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έστω αν του δώσουμε ότι βλέπει Παλαιστινιακό και Κυπριακό ως δύο πολύ διαφορετικές συγκυρίες;
Απ' ό,τι φαίνεται, κατ' αρχάς πως η ιστορική ευθύνη της σφαγής ενός λαού, όταν την επιβαρύνεσαι, δεν κηλιδώνει τις αξιώσεις σου για τον ορισμό της μοίρας του.
Όταν πάλι έχεις ληστέψει, ξεριζώσει, ξεσπιτώσει με τη βία, όσο πιο μαζικά και απότομα γίνεται, τότε καλώς σού αποδίδεται, ως φαίνεται να πιστεύει πάντα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ένα χορταστικό μερίδιο από τα κλοπιμαία.
Και όσο πιο μεγαλεπίβολα τα αλυτρωτικά σου όνειρα, σαν να ακούω, τόσο πιο μεγάλο το συγχωροχάρτι.
Για να τον φανταστούμε λίγο με γεροντοκαράφλα και μουστάκι. Για να τον κοιτάξουμε λίγο πιο λοξά, και να μεταγράψουμε συνοπτικά τα λόγια του.
Όταν μιλάει για το Παλαιστινιακό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μας λέει πως ο καταπατητής έχει δικαίωμα στα λάφυρα, πως οι κτηνωδίες του παραγράφονται αντιστρόφως ανάλογα με το πόσο θρασείς είναι, και πως πρέπει τα θύματά του να μάθουν να «συνυπάρχουν».
Δεν μοιάζει τότε τόσο ωραία με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όταν εκείνος μιλάει για τη Βόρεια Κύπρο;
- Τραγωδία στα Τρίκαλα: Η μειωμένη βάρδια, το διάλειμμα των πέντε και η μακάβρια διαδικασία ταυτοποίησης
- Πίσω από κάθε νεκρό σε χώρο εργασίας, υπάρχει μια κοινή αλήθεια
- Πότε και πού θα «χτυπήσουν» δύο νέα κύματα κακοκαιρίας: Τι θα γίνει στην Αττική - Ανεβαίνει η θερμοκρασία
- Ιωάννα Τούνη για revenge porn: «Ντρέπεται και η ντροπή - Ο κατηγορούμενος δήλωσε ότι έχει στραβισμό»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.