Όσα δεν αγοράζει ένας μισθός στην ICE

Τώρα που ξεκαθαρίζει από διαφορετικές γωνίες το συμβάν, και έχει κοπάσει λίγο ο εκχυδαϊσμός της δολοφονίας της Renee Good από το κουμάσι του ICE, ονόματι Jonathan Ross, αυτή η γκραβούρα τραμπούκου που κυνηγά μη αμερικανίζοντες Αμερικανούς υπό το φως της ημέρας, έγινε πλέον θήραμα της κοινής γνώμης, και κατά τα φαινόμενα κινείται προς φυγάδευση από τη χώρα.

Κάθε φορά που μέλος των σωμάτων ασφαλείας των ΗΠΑ αιματοκυλά άλλη μία γειτονιά, η συζήτηση, ή τουλάχιστον αυτός ο «πετροπόλεμος» τοποθετήσεων που βλέπουμε στα social media, καταπίπτει γρήγορα σε ένα αδιέξοδο πόκερ ευθυνών, όπου οι περισσότεροι αναλώνονται στο πόσο δικαιολογημένος είναι ένας φόνος, και όχι στο γεγονός πως ο φόνος θεωρείται αυτοδίκαιος σε ένα καθεστώς αστυνομοκρατίας.

Ακόμα όμως και ο πιο αχάμπαρος bot λογαριασμός θα δυσκολευόταν να δικαιολογήσει την εκτέλεση που διέπραξε ο Ross, έχοντας πλέον καταστεί σαφές πως οι στοχευμένοι πυροβολισμοί, σχεδόν εξ επαφής, στο αντιπαθητικό για εκείνον κρανίο της Renee Good, ενώ τη στόλιζε με τον χαρακτηρισμό «μωρή κ@ριόλα», ήταν άλλη μία ημέρα σκοποβολής για έναν αποκτηνωμένο άνθρωπο που υπάρχει ως κινούμενη ειρωνεία.

Διαβάστε ακόμα: Τραμπ: Ο «πρόεδρος της ειρήνης» που λατρεύει τη χρήση στρατιωτικής βίας

Αρχικά, η ειρωνεία πως ενδεχομένως δεν θα γνωρίζαμε τίποτα για τον φονιά της ICE, εάν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, J.D. Vance, δεν τον έκανε άθελά του βούκινο προσπαθώντας να τον υπερασπιστεί.

Σε δηλώσεις του λίγες ώρες μετά το συμβάν, αναφέρθηκε σε προηγούμενο περιστατικό που ενέπλεκε τον Ross, προφανώς για να δείξει πόσης δίωξης τυγχάνουν τα μοσχαναθρεμμένα όργανα της τάξης, και πόσο τους στρεσάρει η ακραία βία που κανείς δεν τους εξαναγκάζει να ασκούν. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν οι χρήστες του διαδικτύου να εντοπίσουν το ιστορικό του, μέσω της δικογραφίας για εκείνη την υπόθεση.

Τι βρήκαν; Ακόμα περισσότερη ειρωνεία. Ο Ross αποδείχθηκε επί πληρωμή δολοφόνος που τώρα διατελεί ως αξιωματικός «ασφαλείας», συγκεκριμένα έχοντας εκστρατεύσει μισθοφόρος στο Ιράκ, πυροβολητής σε σώμα υλικού πολέμου, μετέπειτα στα αντίστοιχα ΕΚΑΜ των ΗΠΑ (SWAT), και εκπαιδευτής σκοποβολής στην Αντιτρομοκρατική.

Και δεν μπορούμε να αφήσουμε να μας διαφύγει το γεγονός, πως ένας από τους πεζικάριους της εκστρατείας για μία Αμερική χωρίς μετανάστες, είναι παντρεμένος με κόρη Φιλιππινέζων μεταναστών.

Μία γυναίκα που αν του ήταν άγνωστη, άνετα θα της είχε γίνει σωματικός έλεγχος επειδή μοιάζει πιο ηλιοκαμμένη από τους γείτονες του Jonathan Ross, και θα είχε σταλεί σε κέντρο κράτησης, όπου θα μαράζωνε για μερικές εβδομάδες όσο ελέγχονταν τα «χαρτιά» της.

Πάμε και πιο πίσω; Ο Jonathan Ross μεγάλωσε στις γειτονιές της κωμόπολης του Pekin (Πεκίνο) του Ιλινόι, την ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα του.

Το Pekin του Ιλινόι είναι μία τουλάχιστον ενδιαφέρουσα ανάλυση περίπτωσης. 

Μία από εκείνες τις κοινότητες «βιτρίνες» της επαρχιώτικης, επίμονα οπισθοδρομικής Αμερικής, πολύχρωμα ρετάλια μπαλωμένα με αποκόμματα ρατσιστικού αποκλεισμού και την ίδια στιγμή ρατσιστικού φετιχισμού. 

Η γενέτειρα και πόλη των νεανικών χρόνων λοιπόν του Jonathan Ross είχε μία λαμπρή παράδοση ως «Sundown Town», πόλεις ήσυχες και νομοταγείς κάτω από τον ήλιο, όπου με τη δύση οι λευκοί KKKers βγαίνουν παγανιά κατά κυρίως μαύρων κατοίκων και νοικοκυριών.

Ήταν επίσης μία περίφημη κοιτίδα πολιτισμικής λογοκλοπής, σαν μαγνητάκι των υπό κλίμακα μνημείων από αφρολέξ και γυψοσανίδα στα καζίνο του Βέγκας.

Το «Πεκίνο» του Ιλινόι, πήρε το όνομά του επειδή ένα μάτσο αστοιχείωτοι απόγονοι δουλεμπόρων νόμιζαν ότι βρίσκονται στο ακριβώς αντικριστό σημείο της υδρογείου από την Κινέζικη μητρόπολη, ενώ το σχολικό αθλητικό τους κλαμπ περιέφερε περήφανα τις εμφανίσεις «Chinks» (Σχιστομάτηδες) για τους άντρες, και «Chinklettes» (Σχιστομάτισσες) για τς κυρίες.

Δεν χρειάζεται να το κάνουμε πιο εξόφθαλμο, αλλά εδώ θα μπορούσε να ειπωθεί η γενικότητα πως όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα κάποιο παρελθόν.

Βέβαια, θα περίμενε κανείς πως για την επάνδρωση ενός σώματος με τον ρόλο να εντοπίζει με ακρίβεια νυστεριού τα «καρκινώματα», όπως βλέπουν τους μετανάστες, και να τα αφαιρεί, όχι απλά επειδή ένα τέτοιο έργο απαιτεί εξειδίκευση, αλλά και επειδή είναι επικοινωνιακά ρισκαδόρικο και βαραίνει την εκάστοτε αρμόδια ηγεσία, τα φίλτρα ελέγχου θα ήταν πιο αυστηρά.

Θα ήταν, αν το παραπάνω ήταν ο πραγματικός στόχος της νέας, ακόμα πιο γενναίας Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (ICE).

Μιλώντας στο NPR, η Juliette Kayyem, πρώην κυβερνητικό στέλεχος και ειδικός στην Εθνική Ασφάλεια, μίλησε για τις υποδηλώσεις του «ξαμολήματος» της ICE στις αμερικανικές γειτονιές, με αφορμή το αιματοβαμμένο φιάσκο στη Μινεάπολη:

«Όταν μιλάμε για εκπαίδευση, ετοιμότητα και ικανότητα, ακόμη και κρίση τη στιγμή των πυροβολισμών, όπως αυτών είδαμε αυτή την εβδομάδα, όλα αυτά καταλήγουν στο ποια ήταν η αποστολή.

Τι έκαναν εκεί; Έχουμε ακούσει μια ποικιλία εξηγήσεων από τον Λευκό Οίκο και τον Αντιπρόεδρο Vance, που κυμαίνονται από, ξέρετε, ότι επρόκειτο για ανάπτυξη λόγω εγκληματικότητας στην πόλη, μέχρι χτυπήματα από πόρτα σε πόρτα, μέχρι τον έλεγχο της κυκλοφορίας.

Τίποτα από αυτά δεν είναι σαφές. Καμία από αυτές τις εξηγήσεις δεν βασίζεται σε συγκεκριμένη εγκληματική δραστηριότητα από οποιοδήποτε άτομο στον δρόμο ή σε ένα σπίτι ή σε ένα σχολείο. Και αυτή η ασάφεια είναι δύσκολη, θα έλεγα, όσον αφορά το πώς εκπαιδεύεσαι για αυτό.

Όσον αφορά το ζήτημα της εκπαίδευσης, όλοι γνωρίζουμε, και το γνωρίζαμε και πριν, ότι η ICE είναι μια υπηρεσία που εκπληρώνει μια τεράστια και επείγουσα απαίτηση από τον Λευκό Οίκο.

Έτσι, η εκπαίδευση για την ένταξη όλων αυτών των φορέων στην ICE, όλων των κατάλληλων ατόμων επιβολής του νόμου στην ICE, έχει μειωθεί από περίπου 16 εβδομάδες σε περίπου έξι.

Έτσι, ξεκινάμε από μια ομάδα ανθρώπων που δεν λαμβάνουν εκπαίδευση, δεν έχουν χρόνο να κρίνουν, οι οποίοι εκτοξεύονται σε αποστολές που είναι δύσκολο να περιγραφούν με πολιτική επικάλυψη».

Η επείγουσα απαίτηση του Λευκού Οίκου λοιπόν, τουτέστιν, του Ντόναλντ Τραμπ, δεν είναι κάποιος εθνικός συναγερμός για την προστασία από σκουρόχρωμους βιαστές και βουντού.

Ο Τραμπ χρειάζεται ανθρώπους σαν τον Jonathan Ross. Γαλουχημένοι στον ρατσισμό, στην υποτιμητική φετιχοποίηση του «εξωτικού», παρορμητικοί στο μίσος τους και έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τον ξένο σαν ένα σακί από πατάτες που στέλνεται σε μονάδα «επεξεργασίας».

Ο Τραμπ δεν ψάχνει για όργανα επιβολής του νόμου, γιατί έχει χάσει ακόμα και το παιχνίδι του παρακρατικού συστήματος. Θα το διαπιστώσει κανείς αν δει πώς απευθυνόταν στο πρόσωπό του η Σερίφης της Φιλαδέλφεια, απειλώντας ότι θα συλλάβει όποιους πράκτορες της ICE αποτολμήσουν ξανά στη δικαιοδοσία της.

Ο Ντόναλντ Τραμπ καλλιεργεί από την πρώτη του θητεία ένα κράτος εν κράτει, γνωρίζοντας καλά πως μία λαϊκή βάση που ενορμείται από πρωτόγονα ένστικτα όπως η ξενοφοβία και το μίσος είναι ιδιαίτερα εύκολο να κατευθυνθεί, και να υπεραμυνθεί των συμφερόντων της τάξης του, των τεχνοκρατών, με την οποία έχουν μόνο ταξικό παρονομαστή το χρώμα του δέρματος.

Μία Αμερική που χρειάστηκε δεκαετίες κομμουνιστοφοβίας, ισλαμοφοβίας, «ενέσεων» της CIA και πολλή, μα πολλή μιντιακή πλύση εγκεφάλου για να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα αποκτήνωσης.

Ο Jonathan Ross δεν ήταν ένας ενοχλητικός κόκκος που πέρασε μέσα από το ομοσπονδιακό κόσκινο, αλλά η ομάδα-στόχος από την οποία αντλεί η ICE για την «fast track» στρατολόγηση της «πιστής» πολιτοφυλακής του προέδρου, στον ανοιχτό του πόλεμο κατά ανυπάκουων διοικητικών περιφερειών.

Ένας άνθρωπος που, σε μία μητέρα τριών παιδιών, που επιτελεί τον θεσμικά προστατευόμενο ρόλο του νομικού παρατηρητή, βλέπει μία, κατά τα λόγια του «κ@ριόλα» λεσβία, φίλη των «κακών Σομαλών» που σφάζουν κοτόπουλα στα σκοτεινά υπόγεια του μυαλού του.

Και όσο βολική και αν είναι μία καλοπληρωμένη θέση στην Υπηρεσία για ένα άτομο που δεν ξέρει πολλά περισσότερα από το να στρέφει την κάνη κατά ζωντανών στόχων, αυτό που είναι ο Jonathan Ross και ο ρόλος που επιτελεί, είναι κάτι που δεν αγοράζεται.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.