Τα ταξι στην ποπ κουλτούρα απεικονίζεται συνήθως σαν οχήματα του σατανά ή έστω σαν πινελιές σε μια εικόνα μελαγχολίας. Στο «Ρετιρέ», την εύθυμη σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη («εύθυμη» το 1991, ίσον ψυχοπλακωτική;) η Κατερίνα Γιουλάκη προσπαθούσε να καλέσει ταξί, καθώς δεν έρχοταν κανένα λεωφορείο και έμπαινε μέσα σε ένα όχημα με άλλους πέντε-έξι και έκανε μια τεράστια παράκαμψη για να φτάσει στον προορισμό της.
Στην σατιρική σειρά «Οι Αυθαίρετοι», από το πρώτο κιόλας επεισόδιο βλέπουμε τον Μάνο Βακούση σε ένα ρόλο - τι άλλο; - ενός ψυχικά ανισόρροπου οδηγού ταξί. Όλα αυτά βγαλμένα από τη ζωή, που όμως τα ξεπέρασε. Τα κίτρινα οχήματα με το ανοικτό ταξίμετρο, το ραδιόφωνο να παίζει βαριά λαϊκά και το βαρύ άρωμα αυτοκινήτου (αυτό με το πράσινο ή το κόκκινο δεντράκι) ανήκουν πια σε μια 90s λήθη, ή έστω σε κάποιο ρετρό video με τον Μάρκο Σεφερλή να υποδύεται τον ταξίτζη.
Τα σύγχρονα ταξί είναι μια τελείως διαφορετική υπόθεση. Δεν είναι κωμωδία, ούτε νουάρ, δεν έχουν πλάκα, είναι επιχειρήσεις σε κίνηση, που λειτουργούν μέσω κάποιας εφαρμογής, η οποία παίζει το ρόλο του ντίλερ διαδρομών, του ανώτερου αφεντικού. Μέσα από αυτές τις εφαρμογές, έχει μεταμορφωθεί τελείως ο τροπος που μετακινούμαστε στην Αθήνα με ταξί.
Μια ιστορία
Κάπου εδώ ξεκινάει η ιστορία μου. Τις προάλλες επιχείρησα να καλέσω ταξί μέσω εφαρμογής. Καθώς είμαστε στο καλοκαίρι και οι αφίξεις των τουριστών από όλο τον κόσμο γίνονται με ρυθμό πολυβόλου (ή ρυθμό από ρόδες βαλίτσας σε άσφαλτο, όπως θέλετε πείτε το), κάλεσα ταξί αρκετά νωρίτερα από την ώρα που ήθελα να ξεκινήσω. Το app μου έδειξε αμέσως πως όλοι οι οδηγοί είναι απασχολημένοι.
Αλλά μου έδωσε και μια έξτρα «δυνατότητα»: Με ένα έξτρα ποσό, κάποιος θα γινόταν αυτόματα, διαθέσιμος. Έδωσα το ποσό και μέσα σε δευτερόλεπτα ένας οδηγός είχε αποδεχτεί την κλήση μου (δεν κατάλαβε πού πήγαινα, όταν είδε πως δεν τον σύμφερε η απόσταση, ακύρωσε) και ένας ακόμα είχε επίσης αποδεχτεί και λίγο αργότερα είχε φτάσει στο σημείο άφιξης.
Πλήρωσα +30% σε σχέση με αυτό που πληρώνω συνήθως για τη συγκεκριμένη διαδρομή, αλλά αυτό είναι ψιλοπράγματα, αφού και ταξί είχα βρει και είχα φτάσει στην ώρα μου. Αναρωτήθηκα: πρέπει να αντιδράσουμε τεχνοφοβικά και να απορρίψουμε συλλήβδην όλες τις εφαρμογές; Πρέπει κι εμείς που δεν οδηγούμε, να πάρουμε επιτέλους ένα αυτοκίνητο και να πάψουμε να γκρινιάζουμε; Πρέπει να αποδεχτούμε ότι πλέον οι μετακινήσεις με ταξί γίνονται με μια διαδικασία ψηφιακού πλειστηριασμού, με κάτι που μοιάζει αρκετά πλέον με την πρακτική του dynamic pricing (όσο αυξάνει η ζήτηση, αυξάνεται και η τιμή) των εισιτηρίων συναυλιών;
Ένα είναι σίγουρο, πως η γκρίνια της Κατερίνας του «Ρετιρέ» για τα ταξί και τα λεωφορεία στην Αθήνα δεν είναι μια καλτ ανάμνηση, είναι λες και βλέπουμε ντοκιμαντέρ του 2026.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
