Παλαιστίνη: Η ανάγκη για ασπρόμαυρες αλήθειες

«Είναι μπερδεμένο», «είναι περίπλοκο». Ο άνθρωπος καταφεύγει σε αυτή τη φράση για τα πάντα, από τις φορές που λέει ψέματα για ένα «κέρατο», μέχρι όταν δικαιολογεί γιατί τραβούσε τον μοχλό πίσω από τις ντουζιέρες του Άουσβιτς.

Ένα αχανές πλέγμα από ιστορίες προηγείται και διαδέχεται κάθε γεγονός που μπορείς να απομονώσεις στον ρου του χρόνου, συνδέει τον πρώτο τριλοβίτη με την ανακάλυψη της φωτιάς και την εκτέλεση του Λουδοβίκου.

Αυτό σημαίνει από μόνο του κάτι; Ίσως, αλλά όχι κάτι πιο ουσιώδες, από όσα σημαίνουν για έναν βράχο, που ατενίζει από τα υψίπεδα του Γκολάν, όσα συμβαίνουν στην κοιλάδα εδώ και δύο χιλιετίες.

Πριν την ίδρυση του Ισραήλ, ο Λεβάντες είδε αμέτρητες φυλετικές και θρησκευτικές διώξεις, έριδες, πολέμους και κατακτήσεις.

Πριν ιδρυθεί το Ισραήλ, τα σημιτικά φύλα της περιοχής τελούσαν υπό το βλέμμα και ενίοτε υπέφεραν από τους Φαραώ, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους Άραβες.

Πριν ιδρυθεί το Ισραήλ, μία σημητική ομάδα ενστερνίστηκε μία νουβέλα φαντασίας, που παρηγορούσε τον πόνο τους και υποσχόταν ένα ντε ιούρε αγροτεμάχιο στην ευρύτερη περιοχή.

Πριν ιδρυθεί το Ισραήλ, o κοντόφθαλμος Εμίρης Φαϊσάλ υπέγραψε ένα κείμενο «ομόνοιας» μεταξύ Αράβων και Εβραίων, που η σιωνιστική αντιπροσωπεία παρουσίασε ως συναίνεση στη δημιουργία μίας εβραϊκής «πατρίδας», στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού.

Μεγάλη ήττα η αυτοκτονική απληστία του αραβικού κόσμου. Αγοραπωλησίες με τη Βρετανική διοίκηση της υπό Εντολής Παλαιστίνης, απανωτές εκχωρήσεις που οδήγησαν στην ίδρυση του σιωνιστικού κράτους, που παγίδευσε σε μία δίνη απορρύθμισης τα περιφερειακά καθεστώτα.

Σχέδιο Ντάλετ, περιφερειακά αντίποινα, εκκαθαρίσεις Παλαιστινιακών οικισμών, πόλεμος των 6 ημερών, εισβολή στον Λίβανο, Πρώτη Ιντιφάντα, Δεύτερη, επιχείρηση «Cast Lead», «Protective Edge».

Ποιος χτύπησε ποιον; Έχει σημασία ποιος χτύπησε πρώτος και ακόμα πιο σημαντικά, έχει σημασία να το θυμόμαστε, σε έναν ανεξάντλητο κατάλογο όπου επιτιθέμενος και αμυνόμενος αλλάζουν ρόλους σαν τα πουκάμισα, σε ένα «τανγκό» βίας;

Στον δημόσιο και δη πολιτικό διάλογο, πολλές φορές οι «ασπρόμαυροι» αφορισμοί στηλιτεύονται ως αντι-ακαδημαϊκοί, βαβίσματα που αραιώνουν τη σοβαρότητα ενός «περίπλοκου» και χρόνιου ζητήματος, όπως η κατάληψη και ο εποικισμός της Παλαιστίνης, και οι διαπιστώσεις όπως η ύπαρξη γενοκτονίας ή λιμού υιοθετούνται όψιμα, εκ του ασφαλούς, και μόνο υπό ασφυκτική πίεση.

Αλλά η γνώση της ιστορίας, η ικανότητα να εντοπίζεις και να απομονώνεις τα αίτια, η συναίσθηση του γεγονότος, δεν είναι το ίδιο με την αέναη αναγωγή στο παρελθόν και τον αλλεπάλληλο εξακοντισμό ευθυνών που οδηγεί στον πρώτο σπηλαιάνθρωπο που σκότωσε τον γείτονά του.

Η ωμή αντίδραση σε αυτό που κανείς δεν μπορεί πια να κουκουλώσει, το νετάρισμα στο ντοκουμέντο, δεν είναι συναισθηματισμός που αποσπά από την πλήρη εικόνα. Είναι η μόνη εικόνα που μετρά.

Για τους σιωνιστές, αυτό το γκριζάρισμα έχει μόνο έναν σκοπό. Να παρουσιάσει μία ακραία μονόπλευρη κατάσταση ως προαιώνια διαμάχη με θολά όρια:

• Ένας ελεύθερος σκοπευτής των IDF σώριασε ένα παιδί στο χώμα. Ε, το παιδί θα κάλυπτε κάποιον τρομοκράτη της Χαμάς.
• Τι ακριβώς έκανε ο Ισραηλινός αξιωματικός στη Γάζα; Ήταν η επίθεση του Οκτώβρη.
• Γιατί εκδράμει το Ισραήλ εδώ και 70 χρόνια στην Παλαιστινιακή πλευρά; Είναι που τους μισούν οι Άραβες και πρέπει να επιφυλαχθούν.

Εντωμεταξύ, τι συμβαίνει πραγματικά στην Παλαιστίνη; Πόσοι έχουν σκοτωθεί; Πόσοι έχουν χάσει τα σπίτια, τις καλλιέργειες και τους ανθρώπους τους από τη δεκαετία του '40;  

Πόσοι Ισραηλινοί έποικοι καταλαμβάνουν πλέον αυτά που έχασαν εκείνοι; Πόσο έχει μεγεθυνθεί το Ισραήλ και πόσο έχει συρρικνωθεί η Παλαιστίνη μετά την υπογραφή του «μπακαλόχαρτου» της Διακήρυξης του Μπαλφούρ;

Δεν έχει σημασία τι συνέβη πριν ή μετά το Ισραήλ. Το πρόβλημα είναι το Ισραήλ καθαυτό, και όσα έπονται από το σημείο εκκίνησης που είναι το Ισραήλ.

Δεν υπάρχει πιο χυδαία απλούστευση από το να ανάγεις την καταστροφή ενός έθνους, εξαντλητικά καταγεγραμμένη σε αποχαρακτηρισμένα σύμφωνα, δηλώσεις και παραδοχές που γεμίζουν βιβλιοθήκη, ως ένα «ντόμινο» από αψιμαχίες, ως ένα ανθρώπινο «βίτσιο» που τραβάει από την εποχή των σπηλαίων, και ταυτόχρονα να κατηγορείς την ηθική τοποθέτηση ως συναισθηματισμό.

Και δεν είναι ούτε αφελές, ούτε παράλογο να αντιδράς στην ωμότητα αυτού που συμβαίνει, και να τη θεωρείς ύψιστη απόδειξη και πειστήριο.

Δεν είμαι ένας βράχος που ατενίζει μία κοιλάδα. Είμαι άνθρωπος. Ο σκοτωμός του άλλου ανθρώπου, μου πυροδοτεί ένα ένστικτο με ρίζες στους πρόγονούς μας τους τριλοβίτες.

Μου φέρνει σκοτοδίνη, ανακάτεμα και δάκρυα, προβάλλει στους νευρώνες μου τις πιο άσχημες στιγμές που έχω ζήσει. Ο θάνατος και τα βάσανα με περιτριγύριζαν πάντα και με εξωθούσαν να μεταμορφώνω τον κόσμο.

Με έκαναν να ρίξω τη μοναρχία, να καταργήσω τη σκλαβιά, την πείνα, και τους φόρους του βασιλιά. Για να γλιτώσω από την μπόχα και την όψη του θανάτου, εξημέρωσα τα σιτηρά, χάλασα τα μάτια μου σε αμέτρητα βιβλία, και έμαθα πώς να θεραπεύω τις πληγές με αλκοόλ και τις επιδημίες με πύον από πληγές αγελάδων.

Έχτισα νοσοκομεία, έσωσα ανθρώπους και σκότωσα τους ανθρώπους, που σκοτώνουν τον άλλο αμετανόητα.

Μπροστά σε αυτά, το να παραδεχτώ όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη, το να ξεχωρίσω τις ζωηρές αποχρώσεις των ευθυνών, δεν είναι καν επιλογή.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.