Το ραντεβού Μητσοτάκη-Ερντογάν που δεν έγινε λόγω τουρκικού κωλύματος στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, δεν είναι καλά νέα. Όσο αντικειμενικοί και αν ήταν οι λόγοι, οι επόμενες ώρες μετά την αναβολή (και παρά το θαρραλέο «c’ est la vie» του πρωθυπουργού) δείχνουν αφενός ότι μας… πείραξε και αφετέρου ότι δεν είμαστε ακριβώς προτεραιότητα για τον Τούρκο πρόεδρο.
Όλα αυτά θα είχαν ένα βραχύβιο ενδιαφέρον και θα τάιζαν όχι επί μακρόν τους διπλωματικούς κύκλους, αν η ατζέντα της συνάντησης ήταν βατή και σε κλίμα «κι όπως είπαμε Ταγίπ, μη χανόμαστε».
Η ατζέντα όμως ήταν βαριά, και πιθανότατα συγκρουσιακή: Άρνηση της ελληνικής πλευράς να δώσει το πράσινο φως για συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE, τουρκολιβυκό μνημόνιο στο οποίο ερχόμαστε από διαμετρικά αντίθετες κατευθύνσεις και ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, μιας μικρής παρεούλας χωρών, την οποία η Τουρκία κοιτάζει περίπου όπως ο Δρακουμέλ τα στρουμφάκια.
Διαβάστε επίσης: Η ψυχρή ατάκα Μητσοτάκη για Chevron, το χλωμό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και ο ελέφαντας στον ΣΥΡΙΖΑ
Αν Μητσοτάκης, Ερντογάν και κλιμάκια καταπιάνονταν στα σοβαρά με αυτά τα θέματα την περασμένη Τρίτη στη Νέα Υόρκη, θεωρώ απίθανο να βλέπαμε τα εγκάρδια χαμόγελα μπροστά στις κάμερες που είδαμε μετά τα τελευταία ραντεβού τους. Αλλά τουλάχιστον, τα θέματα θα είχαν τεθεί στο τραπέζι. Θα είχε γίνει κάποια πρόοδος, έστω και μέσω της όποιας σύγκρουσης. Το ραντεβού όμως που δεν έγινε ποτέ θαμπώνει μοιραία το σκηνικό. Προσθέτει παγωμάρα, άβολες τοποθετήσεις, λίγα γαλλικά και αρκετό μυστήριο.
Μήπως ο «αντικειμενικός» λόγος που επικαλέστηκε η Τουρκία ήταν η στρατηγική θέση «δεν συμφωνούμε άρα δεν συζητάμε, καλή τύχη σε όλους»; Μήπως φταίνε οι δουλειές μας με τη Chevron; Καθόλου απίθανο, αλλά... Ξέρετε, είναι ανακουφιστικό να ακυρώσει ο οδοντίατρος το ραντεβού σας για την εξαγωγή. Κανείς δεν θέλει να βγάλει το δόντι του. Ναι, αλλά το δόντι μένει εκεί και σαπίζει, τα πράγματα θα γίνουν μόνο χειρότερα.
Το «παράθυρο» της Κοπεγχάγης
Αν χαθεί και το παράθυρο της Κοπεγχάγης το πρώτο διήμερο Οκτωβρίου στη σύνοδο κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών, η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν θα αργήσει. Και θα αργήσει σημαντικά, σε βαθμό που οι πρώτοι τίτλοι των media, ελληνικών και τουρκικών, για ψυχρότητα, πάγωμα σχέσεων και ούτω καθεξής, θα εμφανιστούν πριν προλάβεις να πεις «Ταγίπ».
Είμαστε έτοιμοι μετά από μια όχι σύντομη περίοδο ήρεμων νερών με την Τουρκία να πάμε σε αυτό; Μπορεί πράγματι οι προτεραιότητές μας να είναι διαφορετικές και το βλέμμα του Ερντογάν να επιμένει περισσότερο στην Ανατολή και όχι στη Δύση. Αλλά υπάρχει κάποιος που προτιμάει αναζωπύρωση ενός μετώπου που ήταν βολικά (για όλους) σε ύφεση τα τελευταία χρόνια;
Το «c’est la vie» του Μητσοτάκη δείχνει αν μη τι άλλο αυτοπεποίθηση. Άλλωστε οι Τούρκοι ακύρωσαν, όχι εμείς. Εκτιμώ όμως πως θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από αυτοπεποίθηση, αν ο Ερντογάν «γκοστάρει» την Κοπεγχάγη και το ραντεβού μας γραφτεί στις καλένδες.
Θα ήταν καλύτερο, τουλάχιστον για την ελληνική πλευρά, αυτό το μικρό σίριαλ να τελειώσει την επόμενη εβδομάδα. Ειδαλλιώς, μάλλον θα αρχίσει ένα αρκετά μεγαλύτερο, που έχουμε δει με το τσουβάλι στο παρελθόν και δεν μας διασκεδάζει ιδιαίτερα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
