Σε αυτό το κείμενο δεν θα βάλουμε τη φωτογραφία του Γιώργου Λιάγκα

Τα φρέσκα μάτια αυτού που δεν έχει βουτήξει μέχρι τα σωθικά του στην κιτρινίλα, δεν θα καταλάβουν τι διάολο ήταν το χθεσινό ρεπορτάζ της εκπομπής του Γιώργου Λιάγκα. Ένας ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και της Εθνικής Ελλάδος, ο Τζορτζ Μπάλντοκ, πέθανε μόλις στα 31 του χρόνια. Πού κολλάει ότι το σπίτι μέσα στο οποίο πέθανε είναι επιπλωμένο, έχει αλουμινένια κουφώματα και έχει έτος κατασκευής το 2024;

Δηλαδή, το βλέπεις στην τηλεόραση, πας αντανακλαστικά να εξοργιστείς αλλά σταματάς και λίγο. Θα σου πάρει και κάποια δευτερόλεπτα να επεξεργαστείς τι είναι ακριβώς αυτό που βλέπεις.

Παρότι όμως το κοιτάζουμε σαν αποτέλεσμα δημοσιογραφίας ενός εξωγήινου που προσπαθεί να καταλάβει τις συμβαίνει στη Γη, το συγκεκριμένο ρεπορτάζ δεν έπεσε από τον ουρανό. Βγήκε από τα έγκατα μίας δημοσιογραφίας που αδιαφορεί παντελώς σχεδόν για το ποια είδηση αξίζει να ειπωθεί και ποια όχι.

Αρμέγοντας την αγελάδα με το χρυσό content

Ταυτόχρονα όμως όταν δει ότι μία είδηση ενδιαφέρει τον κόσμο, τότε θα την ξεφτιλίσει. Θα αναπαράγει οποιαδήποτε πιθανή ή απίθανη είδηση σχετικά με αυτή, πράγμα το οποίο θα το ονομάσει ευφημιστικά «ρεπορτάζ». Και δεν μιλάμε φυσικά για κανένα σοβαρό ρεπορτάζ με βαθύτερα αίτια και δύσκολες λέξεις. Αυτό το λες και νιώθεις εσύ ο εξωγήινος.

Οι προτεραιότητες εδώ είναι άλλες και σχεδόν καθολικές. Θα φτιάξει ολόκληρη τη σκηνογραφία της τραγωδίας. Θα περιγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες «τι αντίκρισαν οι αστυνομικοί»;  Ποιος είπε τι σε ποιον; Ποιο ήταν το σπαρακτικό τελευταίο μήνυμα; Στην προκειμένη, τι εμβαδόν είχε το υπερπολυτελές σπίτι μέσα στο οποίο πέθανε ο Μπάλντοκ. 

Και αφού απορήσει για όλα αυτά τα πιθανά και απίθανα πράγματα, δεν θα αναρωτηθεί ποτέ πού μπαίνουν τα όρια της. Μήπως ρε παιδί μου αυτό να μην το πούμε, μήπως να μην το ξεφτιλίσουμε και τόσο; Nαι αλλά αν μας προλάβουν οι απέναντι; 

Βουτιά στην ηθικολογία

Σκεφτόμουν χθες πόσο έξαλλος θα ήταν ο Λιάγκας και το πάνελ του αν οι Λιάγκες και οι Λιάγκισσες της απέναντι πλευράς, της τηλεόρασης ή του διαδικτύου, έκαναν ακριβώς αυτό που έκανε ο ίδιος και η ομάδα του. Χωρίς να αλλάξει ούτε λέξη από όσα έδειξαν ή είπαν στο χθεσινό ρεπορτάζ.

Σαν να ακούω μέσα στο αυτί μου τα ηθικολογικά ουρλιαχτά του κεντρικού παρουσιαστή και τις ψαλμωδίες του πάνελ του. «Ντροπή ρε παιδιά, δημοσιογράφοι είμαστε». Βλέπετε η mainstream δημοσιογραφία έχει μεν φτάσει σε πολλά σημεία την ύστατη σαβούρα των αρχών του 2000, υπάρχει όμως και κάτι που την κάνει ακόμα χειρότερη: Η ατελείωτη ηθικολογία της.

Αυτή η περίφημη στροφή που λέμε και ξαναλέμε, το πέρασμα από το entertainment στο infotainment θα είναι λάθος να θεωρήσουμε ότι είναι μόνο μία στροφή στη θεματολογία. Είναι κάτι πολύ πιο δομικό. Ένας χυλός από ανάλαφρα θέματα ως τραγωδίες τα οποία αναλύονται με ακριβώς το ίδιο (ηθικολογικό) φίλτρο.

Παίζοντας στην ίδια παρτίδα

Κατά κάποιον τρόπο, όταν τη χθεσινή είδηση την παίρνουμε βάζοντάς τα με πρόσωπα (εν προκειμένω με τον Λιάγκα), είναι σαν να παίρνουμε μέρος στο ίδιο ακριβώς παιχνίδι. Ξέρω…είναι τρομερά βαρετό να τα βάζεις με αφηρημένες δομές και πολύ πιο σέξι να στοχεύεις σε συγκεκριμένα πρόσωπα για να ξεσπάσεις την οργή σου. 

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Λιάγκας και το πάνελ του και όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε πρόσωπο σε μία συνθήκη, συνήθως γινόμαστε μέρος της συνθήκης αυτής.

Χθες είχα μία συζήτηση σχετικά με το αν όσοι συμμετείχαν στο ρεπορτάζ είχαν επίγνωση αυτού που έκαναν. Πιστεύω ότι δεν την είχαν και με κάποιον τρόπο αυτό είναι το χειρότερο σενάριο. Αν είχαν, θα σήμαινε ότι θα μοιράζονταν έναν κοινό δεοντολογικό κώδικα τον οποίο προτίμησαν να θυσιάσουν για τα νούμερα της τηλεθέασης.

Πολύ φοβάμαι όμως ότι αυτός ο δεοντολογικός κώδικας δεν υπάρχει καν στο μυαλό τους.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.