Στόχος δεν είναι η προστασία του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη αλλά η λήθη

Προσωπικά δεν έχω καμία ιδιαίτερη «κάψα» για τα μνημεία που δημιουργούν τα κράτη για να τιμήσουν νέους ανθρώπους που τους πέταξαν σαν κομμάτια κρέας στις κρεατομηχανές των πολέμων που τα ίδια στήνουν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους.

Και δεν έχω κάποια ιδιαίτερη «κάψα» καθώς τα θεωρώ άκρως υποκριτικά δημιουργήματα αφού γνωρίζω ποια ήταν και είναι η συμπεριφορά των κρατών σε αυτούς που επέζησαν των πολέμων αυτών. Συντάξεις πείνας, η ελάχιστη δυνατή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, καμία πρόνοια κλπ κλπ.

Στις ΗΠΑ, ας πούμε, τα μνημεία των νεκρών στρατιωτών ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο. Όλα τους περιποιημένα, καλοφροντισμένα, όμορφα και γυαλισμένα. Το κράτος δήθεν τιμά εκείνους που έπεσαν στα πεδία των μαχών. Βέβαια, την ίδια ώρα τα ψυχιατρεία είναι γεμάτα από «τσακισμένους» βετεράνους που υποφέρουν από μετατραυματική διαταραχή άγχους (Post-Traumatic Stress Disorder – PTSD) στους οποίους κανείς δε δίνει ιδιαίτερη σημασία, αλλά αυτό είναι... λεπτομέρεια.

Ας μείνουμε στα δικά μας, όμως. Ακόμα και για αυτή την Επανάσταση του 1821. Δείτε το τέλος που επιφύλαξε το κράτος για τους ήρωες του Αγώνα. Να πούμε για τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο; Να πούμε.

Ξέρετε πώς τον τίμησε το κράτος που κατά τ' αλλά κόπτεται να τιμήσει τους νεκρούς; Του είχε δώσει άδεια για να ζητιανεύει κάθε Παρασκευή έξω από το ναό της Ευαγγελίστριας.

Μετά την εξέγερση της 3ης του Σεπτέμβρη του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και έλαβε μία τιμητική σύνταξη, η οποία ήταν ο μόνος πόρος της ζωής του.

Επιπλέον, ο Νικηταράς είχε δανείσει στο Ελληνικό έθνος 12.225 φοινίκια και 105.000 γρόσια, τα οποία διεκδικούσε και διεκδίκησε και η οικογένειά του μετά το θάνατό του, αλλά ποτέ δεν έλαβαν

Αυτή ήταν η μοίρα των ζωντανών ηρώων. Την ίδια μοίρα, λοιπόν, θα είχαν - αν είχαν επιζήσει - και αυτοί που σκοτώθηκαν σε κάποια μάχη.

Το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα, δε διαφέρει από τα υπόλοιπα οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη.

Είναι ένα μνημείο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κράτους. Δημιουργήθηκε σε μία περίοδο (μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) που οι Έλληνες ζούσαν μέσα σε έναν (ακόμα) οικονομικό εφιάλτη που τους είχε γονατίσει.

Υπολογίζεται πως δαπανήθηκε το ιλιγγιώδες και σκανδαλώδες για την εποχή ποσό των 6,5 εκατομμυρίων δραχμών για να δημιουργηθεί το μνημείο, την ίδια εποχή που το μεροκάματο ενός εργάτη ήταν – στην καλύτερη – 30 δραχμές!

Το μνημείο αυτό, όπως και όλα αυτά τα μνημεία, οπουδήποτε στον κόσμο, δε χτίστηκε για να τιμήσει τους νεκρούς. Ας τιμούσαν όσους αγωνιστές επέζησαν και βλέπαμε μετά για τους νεκρούς. Χτίστηκε για να τονώσει την «εθνική ιδέα» σε μία περίοδο βαθιάς κοινωνικής – πολιτικής - οικονομικής κρίσης.

Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι είναι ένα μνημείο που πολύ βολικά για το ίδιο το κράτος έχει «ξεχάσει» αρκετούς χιλιάδες «άγνωστους στρατιώτες». Είναι ένα μνημείο που τιμά τους νεκρούς του πολέμου της Κορέας, για παράδειγμα, αλλά πουθενά δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης. Αυτοί, μάλλον, δεν ήταν «άγνωστοι στρατιώτες» που άξιζαν να τιμηθούν.

Είπαμε, όμως. Αυτά είναι η προσωπική μου άποψη. Για κάποιους αυτό το μνημείο έχει μεγάλη σημασία, γεγονός το οποίο σέβομαι απόλυτα και πάμε παρακάτω.

Μοναδικός και απόλυτος στόχος: Η λήθη

Τι δεν είναι προσωπική μου άποψη αλλά γεγονός αδιαμφισβήτητο;

Ο Πάνος Ρούτσι με την απόφασή του να κάνει απεργία πείνας μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη πέτυχε απέναντι στην κυβέρνηση όσα δεν πέτυχε ολόκληρη η αντιπολίτευση όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Την εξέθεσε με τρόπο που δε διορθώνεται. Και προφανώς αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητο από την πλευρά του κράτους το οποίο δεν ενδιαφέρεται για την «ιερότητα» του χώρου. Μη σας παραμυθιάζουν. Για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι η λήθη στην υπόθεση των Τεμπών.

Δε θέλουν, ανθρώπους που αγωνίζονται ή ανθρώπους που ζητάνε Δικαιοσύνη και τα «σκαλίζουν». Ησυχία θέλουν. Σιωπή. Λήθη.

Και θέλετε απόδειξη; ΑΝ (λέμε ΑΝ) αύριο το πρωί η ομάδα Μέχρι Τέλους και οι οικογένειες των νεκρών του εγκλήματος στα Τέμπη, αποφάσιζαν και έλεγαν: «Οκ. Φεύγουμε μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και πάμε κάτω, στην πλατεία Συντάγματος», και έγραφαν εκεί τα ονόματα των νεκρών, και έστηναν εκεί μία μικροφωνική και μοίραζαν εκεί κείμενα για να ενημερώνουν τους περαστικούς (ντόπιους και τουρίστες) και έβαζαν εκεί καρέκλες, τραπεζάκια και ενδεχομένως καμία σκηνή βρε αδερφέ, θα ήταν όλα εντάξει;

Θα μπορούσαν δηλαδή εκεί να στήσουν την «τσαντιροκατάστασή τους» οι άνθρωποι που απαιτούν Δικαιοσύνη για τα παιδιά τους και μάχονται απέναντι σε ένα σύστημα που κάνει ότι μπορεί για να συγκαλύψει την αλήθεια ή εκεί θα έκαναν κακό στην «εικόνα» της χώρας οπότε μετά θα έπρεπε να πάνε κάπου αλλού που δεν θα φαίνονται και τόσο πολύ; Μήπως θα έβγαζε κάποια τροπολογία η κυβέρνηση για την προστασία της πλατείας;

Πόσοι από εσάς πιστεύετε πως δε θα υπήρχαν διάφορες τηλεπερσόνες που αυτοπροσδιορίζονται ως δημοσιογράφοι και οι οποίοι θα δήλωναν αγανακτισμένοι από την εικόνα και μετά σαν τίμιοι «λαγοί» θα καλούσαν την κυβέρνηση να πάρει μέτρα και να «καθαρίσει» την πλατεία;

Ας βγάλουν όσες τροπολογίες θέλουν, ας προσπαθήσουν (ως παράλληλη επιχείρηση) να εκθέσουν όσους περισσότερους «Δένδιες» μπορούν, ας απευθυνθούν στα πιο συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας «πουλώντας» Νόμο και Τάξη.

Φαντάζομαι πως τα έχουν «ζυγίσει» και εκτιμούν ότι μπορούν να «σηκώσουν» το κόστος της συγκεκριμένης επιλογής.

Αυτά, όμως, δεν αλλάζουν την πραγματικότητα. Στόχος δεν είναι η προστασία του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη αλλά η λήθη. Αυτός είναι ο μόνος και απόλυτος στόχος. Η λήθη.

Αυτή είναι η μία και μοναδική αλήθεια και δεν την αλλάζουν όλοι οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του κόσμου.

Γι' αυτό, άλλωστε, τα κράτη προτιμούν να τιμούν τους νεκρούς και όχι να φροντίζουν και να τιμούν τους ζωντανούς. Οι νεκροί είναι ήσυχοι. Οι ζωντανοί κάνουν φασαρία.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.