Τα μέτωπα των Τεμπών που δεν έκλεισαν ακόμα

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στο μυαλό κυριαρχεί το ίδιο περιπλεκόμενο συναίσθημα. Η αδυναμία να γράψεις κάτι παραπάνω για τα Τέμπη, -έχουν άλλωστε όλα χιλιοειπωθεί- και την ίδια ώρα μια βαθιά υποχρέωση να δηλώσεις παρών. Με όποιο τρόπο μπορείς, με όποια μέσα κι αν έχεις στα χέρια σου. Το ρίγος εξάλλου που διαπέρασε τη χώρα το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 έχει μέσα του μια συλλογική ενοχή. Για τους νεκρούς, για τους συγγενείς τους, για εκείνους που επέζησαν τραυματισμένοι.

Αν μετρήσουμε τις φορές που αναρωτηθήκαμε στην πράξη για όλα όσα βίωσαν από τη στιγμή που η τραγική είδηση έπαψε να είναι το πρώτο θέμα της επικαιρότητας, μια σκληρή συνειδητοποίηση θα έρθει να βαρύνει κι άλλο το δικό μας βίωμα. Κι έτσι πρέπει να γίνει.

Το πένθος είναι περίεργη υπόθεση. Η σχέση μας με την ιδέα του θανάτου, ακόμα πιο πολύπλοκη. Όταν χάνεις κάποιον που αγαπάς, μαθαίνεις τι θα πει το τελεσίδικο της μη επιστροφής, συλλαμβάνεις την έννοια της απώλειας στην πιο ωμή μορφή της. Στα Τέμπη δεν χάσαμε ακριβώς δικούς μας ανθρώπους, υπήρξε όμως πένθος από την πρώτη στιγμή.

Διαβάστε ακόμα: Τέμπη, τρία χρόνια μετά: «Ο άνθρωπος που έχασα στο τρένο»

Κι όταν κάπως πέρασαν οι εβδομάδες, οι μήνες και τα δύο πρώτα χρόνια των Τεμπών έγιναν πραγματικότητα για όλους, ήρθε η δημοσίευση ενός ηχητικού να κορυφώσει ό,τι νιώθαμε. Όλα σε αργή κλιμάκωση, με μαθηματική ακρίβεια. Όταν ακούσαμε για πρώτη φορά μια νεανική φωνή να λέει πως δεν έχει οξυγόνο, ήρθαμε αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο μας φόβο.

Βλέπετε, είναι άλλο πράγμα να μαθαίνεις ότι κάποιοι άνθρωποι δολοφονήθηκαν και άλλο να ακούς πώς. Για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συνέβη στα Τέμπη, χρειάστηκε να δούμε κατάματα το κάθε ένστικτο επιβίωσης που ενεργοποιεί το θυμικό, να αντιληφθούμε το μέγεθος της τραγωδίας. Τότε πενθήσαμε πραγματικά, σταθήκαμε δίπλα σε συγγενείς και τραυματίες, ακούσαμε την ανάσα των νεκρών. Μια μόνο ανάσα άλλωστε μας χωρίζει.

Τα νούμερα που συνοδεύουν την τραγωδία των Τεμπών είναι δε εντυπωσιακά και σε ό,τι αφορά τη δικογραφία. Ανακριτική διαδικασία περίπου δύο ετών, περίπου 250 δικηγόροι, περισσότεροι από 40 κατηγορούμενοι, νέοι μάρτυρες και πολλοί, χαοτικά πολλοί πραγματογνώμονες. Το τελευταίο δεν αναφέρεται καθόλου τυχαία, αφού μιλάμε για μια κατάσταση, καθόλου ανώδυνη για την έκβαση της ιστορίας.

Τα κακέκτυπα ξεκινούν όμως από τα θεμέλιά τους. Ό,τι παθογενές έχει αναδυθεί και στην περίπτωση αυτού του συμβάντος μαρτυρά έγκλημα διαρκείας, από την αρχή το έκανε. Κι όλο αυτό είναι μια δεύτερη ασφυξία. Αν μπορούσαμε να μετρήσουμε τις παθογένειες που έβγαλαν στη φόρα τα Τέμπη, θα είχαμε να πούμε πολλά. Νοοτροπία Ανεύθυνοι-Υπεύθυνοι, αργοκίνητη απονομή δικαιοσύνης, αναβολές μέχρι να φτύσει αίμα αυτός που καίγεται για το δίκιο, πολιτικοί που κρίνονται όχι για το τι έπραξαν, αλλά για το ποιον εξυπηρέτησαν κι άλλα πολλά.

Το γεγονός επίσης πως αυτά τα χρόνια έχουν δοθεί στη δημοσιότητα τελείως αντιφατικά πορίσματα για τα αίτια της τραγωδίας προσθέτει κι άλλα ερωτηματικά στα ήδη υπάρχοντα που είναι ήδη δεκάδες. Από την άλλη, οι συγγενείς των θυμάτων, έχουν έναν και μοναδικό κοινό στόχο, τον οποίο στηρίζουν και εκατομμύρια άνθρωποι βγαίνοντας στους δρόμους. Καθένας τους ακολουθεί πιθανότατα διαφορετικό δρόμο μέσα από τον οποίο επιδιώκει τη δικαίωση, όμως ζητά τα μέτωπα να κλείσουν κι αυτά παραμένουν εκθαμβωτικά ανοιχτά.

Διαβάστε ακόμα: Τέμπη: Ο χρόνος στο Κουλούρι έχει «παγώσει», τρία χρόνια τώρα - Οι νωπές μνήμες από τις 28 Φλεβάρη

Οι συγγενείς δεν έχουν τους ίδιους δικηγόρους, ούτε τους ίδιους πραγματογνώμονες, δεν πιστεύουν στα ίδια νομικά μέσα, ενδεχομένως ερμηνεύουν ακόμα και την έννοια της δικαιοσύνης, διαφορετικά, όλοι όμως ξέρουν καλά πώς αυτή θα αποδοθεί. Τους 36 τελευταίους μήνες της ζωής τους επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ονόματα των νεκρών τους, φωνάζουν τις ιστορίες τους για να μη χαθούν στον χρόνο. Θυμώνουν με την αναλγησία των ισχυρών, απορρίπτουν την αλαζονεία τους, πορεύονται απέναντι τους και αυτό είναι από μόνο του σπουδαίο.

Κι εμείς όλοι ακολουθούμε κάπως σαν συγγενείς εξ αποστάσεως. Συνειδησιακά στεκόμαστε δίπλα τους σαν συμπαραστάτες στο αίτημα δικαιοσύνης. Μέσα μας, στις ψυχές μας, αποκτήσαμε ενώσεις με γονείς, αδέρφια, παιδιά που δεν γνωρίζαμε μέχρι χθες. Και μαζί συναντιόμαστε σε κάθε άκουσμα του «πάρε με όταν φτάσεις» όταν αυτό βγαίνει από τα χείλη των δικών μας ανθρώπων. Με έναν τρόπο που καμία σχέση δεν έχει με το παρελθόν.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.