Τι κοινό μπορεί να έχει ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τον Φουσέκη;

Γύρω από τα γεγονότα του 2015, υπάρχουν δύο διαφορετικά αφηγήματα. Το αφήγημα που είναι κυρίαρχο και το άλλο που δεν είναι. Ίσως αξίζει να ξεκινήσουμε από το δεύτερο. Η συγκεκριμένη διήγηση μας μιλάει για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Η ιδεολογική δυσκαμψία των Ευρωπαίων που κατέστησε τη συμφωνία ανέφικτη. Η αδιαλλαξία του γερμανικού μπλοκ να δεχθεί τις δομικές αδικίες των μνημονίων. Αυτό το αφήγημα βρίσκεται παραγκωνισμένο. Και είναι λογικό γιατί συνδέεται με την οπτική γωνία της μίας πλευράς. 

Αναπάντητες κλήσεις παντού...α λα Γιούνκερ

Από την άλλη, το κυρίαρχο αφήγημα, είναι αυτό που βλέπουμε στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ. Και προφανώς, δεν είναι παραγκωνισμένο. Δεν είναι ο σκοπός αυτού του άρθρου να βρει το σωστό ή το λάθος. Ούτε να βρει ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο. Αξίζει να σταθούμε σε ένα στιγμιότυπο.

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μας πληροφόρησε πως για να μάθει πώς είναι καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών, βρήκε έναν τηλεφωνικό κατάλογο και άρχισε να τηλεφωνεί σε ελληνικά νοικοκυριά. Προσπάθησε να μιμηθεί τον Φουσέκη; Κι αν ναι, θα μπορούσε να το κάνει καλύερα!

Είναι λεπτή η γραμμή ανάμεσα στη σοβαροφάνεια και τη γελοιότητα θα μπορούσε να πει κανείς. Και μέσα σε αυτό το κυρίαρχο αφήγημα, και μέσα από αυτή την...αφήγηση του Γιούνκερ, προκύπτει κάτι που ξεχνάμε. Οι τεράστιες ευθύνες των θεσμών. Οι ευθύνες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όλων εκείνων που θεσμοθέτησαν τα μνημόνια. Δεν είναι το ζητούμενο εν προκειμένω αν ο Γιούνκερ είπε αλήθεια ή ψέματα.

Προσωπικά, μου είναι αδιάφορο και ταυτόχρονα μου φαίνεται αστείο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο επικεφαλής ενός τέτοιου θεσμού, να κάνει τον Φουσέκη για να μάθει τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα.

Ντοκιμαντέρ σαν θρίλερ

Κατά ένα παράδοξο τρόπο, διατείνομαι πως αυτό δείχνει και την σοβαρότητα που επέδειξαν οι θεσμοί στα ζητήματα του 2015. Αν η προσπάθεια να βοηθήσεις τους πολίτες μιας χώρας βασίζεται σε ένα τηλεφώνημα, τότε υπάρχουν σοβαρά προβλήματα πολιτικής και λειτουργίας ενός ολόκληρου συστήματος.

Για να προλάβω τους καλοθελητές, οι ευθύνες της τότε κυβέρνησης είναι επίσης δεδομένες. Κανείς δεν το αρνείται αυτό. Πρέπει όμως να θυμόμαστε πως η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους νικητές. Αν γράφεται μόνο από αυτούς, καταντάει μονοδιάστατη, και στο τέλος της μέρας δεν είναι Ιστορία, αλλά αφήγημα της μιας πλευράς.

Γυρνάμε αρκετά συχνά στα γεγονότα του 2015. Όχι άδικα. Για πολλούς λόγους, οι στιγμές ήταν κομβικές και συνάμα, μοναδικές στην ιστορία της Μεταπολίτευσης. Όταν όμως αφηγούμαστε ξανά όλα αυτά που έγιναν και το κάνουμε για να ανατροφοδοτήσουμε τις εμμονές μας, τότε δημιουργούνται προβλήματα. 

Η κρίση δεν τελείωσε, ούτε άρχισε το 2015. Η καθημερινότητα μας και όλα όσα βιώσαμε, και κυρίως, όλα όσα βίωσαν οι άνθρωποι που έχασαν τα πάντα από το 2010 και μετά, δεν μπορούν να γίνουν γνωστά μέσα από ένα τηλεφώνημα, όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι αυτός που καλεί.

Και επίσης, ένα ντοκιμαντέρ σταματάει να είναι ντοκιμαντέρ όταν παρουσιάζει τα γεγονότα σαν να παρακολουθούμε θρίλερ. Είναι κακό αυτό; Όχι. Είναι ανιστόρητο; Ναι. Ευτυχώς τουλάχιστον που υπήρχε και ο Γιούνκερ για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.