Τι θα έλεγα στον μικρότερο εαυτό μου τώρα που έκλεισα τα 30

Βαδίζουμε στην τρίτη δεκαετία της ζωής μας. Για μένα τα 30 ήταν πάντοτε ένα σημείο καμπής. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή υπάρχουν κάποια αόρατα αλλά πολύ υπαρκτά κοινωνικά στάνταρ, ίσως από την πίεση που ασυνείδητα δέχονται οι γυναίκες να κάνουν το επόμενο βήμα σε αυτό που τα κοινωνικά κατασκευάσματα θεωρούν ως «ολοκλήρωση», το βήμα του γάμου και της γονεϊκότητας, ή απλά επειδή η δεκαετία των 20's ήταν η περίοδος που υποδείκνυε ότι είμαστε ακόμα νέοι.

Πάντα ένιωθα περίεργα με την ηλικία. Αμήχανα. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, αλλά σε κάθε γενέθλια που όλοι γιορτάζουν έναν ακόμα χρόνο που κουβαλούν πάνω τους, εγώ μετά τα 25 άρχισα να αισθάνομαι ένα βάρος που τα χρόνια περνούν με μια πολύ γρήγορη ροή. Πεσιμιστική και κυνική, ή απλά ρεαλίστρια. Είναι σαν μια σελίδα ενός ημερολογίου, πολύ προσωπική αλλά ταυτόχρονα αληθινή, που οι λέξεις βγαίνουν χωρίς φίλτρο, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Θα έλεγα πολλά στον μικρότερο εαυτό μου τώρα που κλείνω τα 30:

Να μην μεταθέτει πράγματα «για αύριο»

Τα 30 είναι ένα «καμπανάκι» για όλα εκείνα που κατά καιρούς αναβάλεις, για όλα εκείνα που μεταθέτεις για αύριο, λες και ο χρόνος είναι απεριόριστος. Αυτή η δεκαετία των είκοσι, αφήνει πίσω μια γλυκόπικρη γεύση, όμως πλέον νιώθω πως έχω πάρει πολλά μαθήματα και έχω βγει από αυτή πιο ώριμη και σίγουρη για εμένα.

Οπότε, η πρώτη συμβουλή που θα μου έδινα, είναι να μην αναβάλλω αυτά που πρέπει να κάνω σήμερα. Να μην αναβάλλω αυτά που θέλω να πω στους ανθρώπους γύρω μου, όσα θέλω να εκφράσω. Η αναβλητικότητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια που μπορεί να υπάρξουν.

Να συνειδητοποιήσει τι είναι αυτό που του δίνει ευτυχία

Όταν ήμουν 21 και κρατούσα το πτυχίο της δημοσιογραφίας στα χέρια, ένιωθα μια ολοκλήρωση, γιατί ξεκινούσε η ζωή της επαγγελματικής ανέλιξης, των ονείρων που – στα μάτια μου τότε- έπαιρναν υπόσταση, μια ανεξερεύνητη οδός που ανυπομονούσα να διασχίσω. Η επαγγελματική απομυθοποίηση ήρθε πολύ γρήγορα, γύρω στα 25, μετά από μια πολύ έντονη περίοδο πένθους, όπου όλα τα δεδομένα στη ζωή ισοπεδώθηκαν και τίποτα δεν ήταν πια ίδιο. Εκείνη τη στιγμή, στη συνειδητοποίηση του τέλους, ήρθαν μπροστά μου οι πιο μεγάλες αναλαμπές.

Παραιτήθηκα από μια δουλειά που τότε δεν έβγαζε ιδιαίτερο νόημα, που ένιωθα να με καταπιέζει ψυχικά και δεν μου έδινε πια χαρά, αλλά μεγάλες δόσεις τοξικότητας. Είπα στον εαυτό μου πως ο χρόνος που κυλά τόσο γρήγορα, δεν αξίζει να διαχέεται με αρνητισμό και να δηλητηριάζεται από εγκλωβισμένες επιθυμίες. Παραιτήθηκα χωρίς να έχω καν κατοχυρώσει την επόμενη, έφυγα αυθόρμητα, χωρίς φόβο για όσα επιφύλασσε το ανεπιβεβαίωτο μέλλον. Και, βλέποντάς το ξανά από τη σκοπιά των 30, ήταν από τις πιο σωστές αποφάσεις που πήρα ποτέ.

Να βγει από το comfort zone του

Αυτά τα κλισέ που λένε πως η ζωή ξεκινά όταν βγαίνεις από το comfort zone σου, έχουν τελικά κάποια σημεία αλήθειας. Θα έλεγα στον εαυτό μου να μη φοβάται να αλλάξει προτεραιότητες, να μη φοβάται να ρισκάρει να χάσει κάτι, γιατί τότε θα κινητοποιηθεί να βρει κάτι καλύτερο.

Τα 30 είναι ένα σημείο καμπής. Αυτόματα μπαίνεις στη διαδικασία να κοιτάζεις πίσω και να αναπολείς, να βλέπεις τις στιγμές της ζωής σου σαν ασπρόμαυρη ταινία. Και στον μικρότερο εαυτό μου θα έλεγα να το κάνει συχνότερα. Γιατί, αν μπεις σε διαδικασία flashback, τότε όλα έρχονται και κουμπώνουν. Οι στιγμές που αυθόρμητα και έντονα επαναφέρεις, είναι εκείνες που είχαν τη μεγαλύτερη σημασία για εσένα- είτε θετικές, είτε έντονες, αρνητικές και επίπονες, αυτές σε διαμόρφωσαν.

Οι στιγμές από ταξίδια, από την επαφή με εικόνες, με φύση και ανθρώπους που εντυπώθηκαν μέσα μου, οι στιγμές από θάλασσες, διακοπές και ηλιοβασιλέματα, οι στιγμές με ανθρώπους που αγάπησα βαθιά ήταν εκείνες που ήρθαν στο δικό μου μυαλό. Και αυτό ήταν μια συνειδητοποίηση – ότι τελικά για εμένα, εκείνα είχαν σημασία.

Να βιώνει τον πόνο

Θα έλεγα στον εαυτό μου ότι ο πόνος της απώλειας δεν φεύγει -είτε μιλάμε για πένθος είτε για την απώλεια ενός χωρισμού, που έχουν πολλά κοινά σημεία επούλωσης. Το μοναδικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις το χρόνο να περάσει για να τον απαλύνει. Ο πόνος δεν κουκουλώνεται με χημεία, γιατί πάντα θα βρίσκεται καταχωνιασμένος κάτω από την επιφάνεια μέχρι να ξεσπάσει.

Τον πόνο πρέπει να τον ζήσεις και να τον βιώσεις για να καταφέρεις να τον διαχειριστείς, είναι τόσο έντονος που σου υψώνει μηχανισμούς άμυνας που δεν ήξερες πως μπορείς να αναπτύξεις και στο τέλος σου δημιουργεί μια αίσθηση πως είσαι άτρωτος, γιατί κατάφερες να σταθείς όρθιος.

Στον μικρότερο εαυτό μου θα έλεγα να μην συσσωρεύει μέσα του πράγματα, συναισθήματα και σκέψεις. Θα του έλεγα να εκφράζεται και να τα βγάζει σαν ένα χείμμαρο αποφόρτισης και αποσυμπίεσης. Είναι πολύ λυτρωτικό να επικοινωνείς όλα όσα σε βασανίζουν στους ανθρώπους σου. Και επίσης θα του έλεγα να απευθυνθεί νωρίτερα σε ειδικό ψυχικής υγείας – γιατί ανεξάρτητα από αυτό που νομίζουμε – είναι κάτι που απελευθερώνει πολλά κομμάτια που είναι εγκλωβισμένα μέσα μας.

Ότι τα υλικά αγαθά δεν έχουν καμία σημασία

Όσα υλικά αγαθά και αν αγόραζα, από ρούχα μέχρι καλό κινητό ή μια κάμερα, εν τέλει κατάλαβα ότι τα πιο όμορφα πράγματα δεν αγοράζονται, γιατί τα πιο όμορφα συναισθήματα μου τα προκαλούσε πάντα η επαφή με τη φύση. Η θάλασσα, τα δάση, τα βουνά, τα πάρκα πάντοτε λειτουργούσαν σαν ένας απορροφητήρας κραδασμών, εκεί παρά τις κρίσεις πανικού μπορούσα να πάρω βαθιές ανάσες, μπορούσα να τις ελέγξω και να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου.

Τίποτα που έχω αγοράσει μέχρι σήμερα – από τις στιγμές της υπερκαταναλωτικής μανίας που με έπιαναν για να καλύψω κενά, μέχρι αντικείμενα που θεωρούσα πως θα μου φέρουν ευτυχία- δεν κατάφεραν να αγγίξουν αυτό το αίσθημα της ολοκλήρωσης.

Να προσέχει περισσότερο την υγεία του

Όταν είσαι μικρός, έχεις διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων που σου κάνουν καλό, νιώθεις ότι είσαι άτρωτος, πως ό,τι και να κάνεις, δε θα έχει κάποιο αντίκτυπο στην υγεία σου. Προσωπικά, όταν ήμουν μικρότερη, είχα κόψει για ένα διάστημα εντελώς τη γυμναστική, ενώ δεν είχα κανένα έλεγχο της διατροφής μου.

Σε μια περίοδο ζωής που χαρακτηριζόταν από καθημερινό ξενύχτι και άτσαλο φαγητό, έμοιαζε σχεδόν αδύνατο να κινηθώ περισσότερο, λόγω της συνεχούς, ανούσιας εξάντλησης που εν τέλει δεν μου προσέφερε τίποτα.

Όμως κατάλαβα, ότι εάν μπεις σε διαδικασία να έχεις ένα πρόγραμμα από μικρότερη ηλικία, μετά αυτό θα σου αποφέρει σε ενέργεια, σε ευφορία, σε αντοχή. Πλέον δεν μπορώ να ζω χωρίς γυμναστική, καθώς δεν το κάνω εμμονικά, αλλά σα δώρο στον εαυτό μου.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.