Την αλήθεια ρε - Οι πιρουέτες γύρω από το «αριστερόστροφος φασισμός» του Μίκη

Ερωτηθείς προ ημερών σχετικά με τις ειρηνικές πορείες που πραγματοποίησαν μέλη του Ρουβίκωνα για την Παλαιστίνη, όταν βγήκαν μαυροφορεμένοι στον δρόμο με στάμπες τη σημαία της, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δεν δίστασε να τους αποκαλέσει «φασίστες».

Η οπτικά βλοσυρή διαμαρτυρία είχε βέβαια στρατευμένο χαρακτήρα, όψη που κάποιοι, ειδικά σε μια συγκεκριμένη ομάδα, σκόπιμα χαλκεύουν σε υποχθόνιους συνειρμούς με «τάγματα εφόδου».

Η στρατηγική της επικοινωνιακής αποτίναξης πολιτικών πόλων με ταυτόχρονες μαλάξεις, κάτω από το τραπέζι, στην ακροδεξιά, θα ήταν το σημερινό θέμα, αν ο σωστός κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν προχωρούσε σε έναν λαϊκισμό που μπορεί να ανατραπεί πολύ πιο οικονομικά.

«Υπάρχουν και στους δύο χώρους φασίστες και το ξαναλέω, στον χώρο αυτόν οι χειρότεροι. Το είχε πει και ο αείμνηστος Μίκης Θεοδωράκης γιατί παριστάνουν τους δημοκράτες ενώ είναι οι χειρότεροι φασίστες από όλους», ήταν η πρόζα.

Λέω τώρα, αν ο Μίκης ήξερε τότε ότι θα ανέτρεχαν στο όνομά του, ή μόνο δυο φορές τον χρόνο σε κάποια συναυλία ποτ πουρί ή σε συνδυασμό με αυτή την ξέχειλη πια φράση για «αριστερόστροφους φασισμούς», θα ευχόταν να είναι «αείμνηστος», ή θα προτιμούσε να μακαρίζεται ξεχασμένος;

Ο κ. Μαρινάκης είχε μάλλον ξεχάσει κατά την τοποθέτησή του και την OG φράση και το πλαίσιο. 

Αυτές οι δύο λέξεις είναι μία απλή ευρετική για τον αδαή, ένας μοχλός «θόλωσης» των ταξικών ορίων για τον δεξιό, και παραδοχή σε ιστορικό αναθεωρητισμό για οποιονδήποτε ήξερε τι ήταν ο εθνικός μας συνθέτης.

Στα χειλάκια τυμβωρύχων του Θεοδωράκη που τον μνημονεύουν μόνο για αυτή τη φράση πασπαρτού, το μόνο που αρθρώνει είναι είτε ψεματάκια, είτε άγνοια.

Τι είχε πει αμέσως πριν ο Μίκης, σε εκείνη τη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος;

«Εγώ δεν ντρέπομαι, όπως οι εθνομηδενιστές που μας κυβερνούν, να παραμείνω πιστός στις ιερές σκιές των προγόνων μας που μας δίδαξαν την αγάπη και τη θυσία για το έθνος και την πατρίδα. Μια πατρίδα που σέβεται και αγαπά όλες τις πατρίδες του κόσμου».

Εδώ τον καλύπτει άραγε ο Μίκης τον κ. Μαρινάκη, στο κόμμα του οποίου θριαμβολογούν επειδή επιβάλλουν πρόστιμα στους «εισβολείς» εργάτες της φράουλας;

«Ναι, είμαι πατριώτης – διεθνιστής και συνάμα περιφρονώ και μάχομαι τον φασισμό σε όλες του τις μορφές».

Μήπως κουμπώνει εδώ η θεσμική γραμμή της Νέας Δημοκρατίας; Ο Μίκης πάντως φαίνεται να ξέρει τη διάκριση μεταξύ πατριώτη και φασίστα.

Αμέσως ακολούθησε και η περιβόητη φράση: «Και προπαντός στην πιο πονηρή, απατηλή κι επικίνδυνη μορφή του: την αριστερόστροφη».

Ο Θεοδωράκης είχε δώσει το παρών στις συγκεντρώσεις για την «εκχώρηση» του όρου «Μακεδονία» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Μία συγκέντρωση με λεπτές ισορροπίες και ακραίες αντιθέσεις, με κοιμώμενους προλετάριους, νεοναζί και «μακεδονομάχους» να στέκονται δίπλα-δίπλα, όχι ακριβώς ενωμένοι, αλλά σαν κόκκοι ρυζιού μέσα σε μία σούπα κοινωνικού αυτοματισμού.

Ο Μίκης είχε γαλουχηθεί σε άλλες εποχές, όταν η αγάπη για την πατρίδα ήταν ανθισμένο ρόδο, και όχι μαύρη χολή που στάζει από φιδίσια χείλια. Απ' ό,τι μπορούσε να αντιληφθεί, είχε σηκωθεί από την κουνιστή καρέκλα του, τρεμάμενος, σε διαμαρτυρία για μία κυβέρνηση που είχε ήδη διαπράξει την πιο απότομη ανατροπή της λαϊκής βούλησης στη σύγχρονη ιστορία.

Ο Θεοδωράκης, δεν μιλούσε για την ανεγκέφαλη «θεωρία του πέταλου» ή για αριστερούς «Σταλινιστές», αλλά για νεοφιλελεύθερους δωσίλογους που ενδύονται κόκκινη προβιά.

Η άκρα δεξιά αποθέωσε τον ταγμένο Αριστερό συνθέτη για τη διαλεκτική κριτική του. Αριστούργημα.

Από εκείνη την ημέρα χορεύουν πιρουέτες γύρω από τον Μίκη Θεοδωράκη. Ποτέ επί τούτου, ποτέ ξεκάθαρα, ποτέ με το κουράγιο να αντιμετωπίσουν όλα όσα είπε, γιατί τούς καθρεπτίζουν τέλεια.

Ο Μίκης ήταν τότε στη δύση του, ακόμα και με μία κάποια θολούρα στο μυαλό όμως, στάθηκε ανάμεσα σε εκείνο τον συρφετό στα σωστά σημεία, και ας προσπάθησαν να τον ιδιοποιηθούν. 

Είπε την αλήθεια και κοιμήθηκε ήσυχος.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.