Ξημέρωσε μία Πέμπτη που το να είσαι δημοσιογράφος στην Ελλάδα έγινε λίγο ακόμη δυσκολότερο

Το κείμενο αυτό γράφεται πολύ πρωί της επόμενης ημέρας αφότου βγήκε στη δημοσιότητα η καταγγελία για ξυλοδαρμό που έκανε ο δημοσιογράφος του NEWS 24/7 Νίκος Γιαννόπουλος εις βάρος του πρώην μπάσκετμπολίστα και νυν ευρωβουλευτή, Νίκου Παππά σε μπαρ του Στρασβούργου. Έχω δει ήδη 200 σχόλια να αναρωτιούνται για το ποιος είναι ο Νίκος Γιαννόπουλος, από ποιον τα παίρνει και τι έκανε για να τις φάει.

***

Όταν πας σε μία παρέα και πεις ότι είσαι δημοσιογράφος, συνήθως θα βρεθείς απέναντι σε δύο αντιδράσεις: είτε θα αδιαφορήσουν πλήρως για σένα είτε θα αρχίσουν να σε κοιτούν σαν εξωτικό πουλί.

Η πραγματικότητα της ζωής ενός δημοσιογράφου έχει κάτι το ενδιαφέρον αλλά ταυτόχρονα δεν διαφέρει παρά ελάχιστα από αυτή των περισσότερων εργατοϋπαλληλικών στρωμάτων της χώρας. 

Δεν της φαίνεται αλλά η δημοσιογραφία είναι ένα πολύ απαιτητικό επάγγελμα. Δουλειά σε υψηλή ένταση, κυλιόμενα ωράρια, χαμηλές αποδοχές, διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις που προϋποθέτουν ολοένα και περισσότερα skills για να παραμείνεις ανταγωνιστικός στην αγορά εργασίας.

Και όσο τρέχεις να προλάβεις, από πάνω σου η καυτή ανάσα αυτού που σου λέει ότι δεν κάνεις καλά τη δουλειά σου. Παλιά στις εφημερίδες ήταν αλλιώς. Τώρα δεν υπάρχουν γραφιάδες.

***

Για όλα τα παραπάνω βέβαια υπάρχει ένα χρυσό χαπάκι. Είναι ωραία η δουλειά του δημοσιογράφου από όποιο μετερίζι και αν την υπηρετεί. Είναι φανταστικό το ρεπορτάζ, είναι υπέροχες οι συνεντεύξεις, είναι δημιουργική η επιλογή τίτλων ακόμα και του τι από τα εκατομμύρια πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο αποτελεί είδηση.

Η δουλειά είναι τόσο ωραία που αποκτάς ταυτοτική σχέση μαζί της. Την κουβαλάς πάνω σου πριν και μετά το 8ώρο. Την κουβαλάς σε Κυριακές και αργίες. Πάντα υπάρχουν ειδήσεις, πάντα υπάρχουν ιστορίες που αξίζουν να ειπωθούν. Τέλος πάντων, μας πληρώνουν για τις λέξεις μας και αυτό για πολλούς είναι κάτι σαν dream job.

Διαβάστε Επίσης: Συγκεκαλυμμένη ματσίλα, αυτή η μάστιγα

Η ζωή ενός δημοσιογράφου στην Ελλάδα του 2025 έχει, λοιπόν, σίγουρα πολλή αδρεναλίνη αλλά και πολλά προβλήματα. Ένα από αυτά ότι μπορεί εκεί που κάθεσαι στο Στρασβούργο να σου σκάσουν δύο-τρεις γροθιές από έναν ευρωβουλευτή. Γιατί; Προφανώς γιατί δεν του αρέσουν αυτά που λες ή γράφεις.

Γιατί κάθε δημοσιογράφος έρχεται αντιμέτωπος με ένα δίλημμα: Θα στρογγυλεύει τα πάντα ώστε να έχει το κεφάλι του ήσυχο και μη ανοιγμένο χωρίς όμως να αφορά κανέναν; Ή, αντιθέτως, θα μιλάει με αιχμές, θα λέει τη γνώμη του με ό,τι κίνδυνο εμπεριέχει αυτό;

Ο Νίκος Γιαννόπουλος προφανώς και έχει επιλέξει το δεύτερο. Σας διαβεβαιώνω όμως ότι, ακόμα και όσοι έχουν επιλέξει το πρώτο, θα έχουν διαρκώς υβριστικά μηνύματα, απειλές, ειρωνείες. Όλα αυτά επειδή δεν λένε τα πράγματα, ακριβώς όπως θέλουν οι αναγνώστες τους.

Πριν λίγες ημέρες ένας σκηνοθέτης ανέσυρε ένα κείμενό μου για κάποιες ακραίες δηλώσεις που είχε κάνει στο παρελθόν. Δεν θυμόμουν καν ότι το έχω γράψει. Από ό,τι φαίνεται όμως όσα έγραφα ήταν μέρος ενός οργανωμένου σχεδίου εναντίον του. Δεν υπάρχει εδώ «να κάτσω να σκεφτώ μήπως είπα κάποια βλακεία». Όχι. Οργανωμένη επίθεση συμφερόντων.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που κάποιος δεν δέχεται οποιαδήποτε μη αποθεωτική άποψη για το πρόσωπό του. Και δεν είναι σίγουρα η πρώτη φορά που κάποιος εξοργίστηκε που δεν έγραψα την άποψή του. Αυτό είναι ένα καθημερινό φαινόμενο με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι.

Οι πιο πιθανοί και οι πιο απίθανοι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να παρέμβουν στο τι γράφεται. Συνεργάτες, συνάδελφοι, αναγνώστες. Από χουλιγκάνοι που στέλνουν υβριστικά πράγματα για σένα και τη μάνα σου μέχρι τύποι με γαλάζια πουκάμισα που έχουν κοινό προφίλ με τη γυναίκα τους και δουλεύουν σε τράπεζα.

Τα σκληρά και πανίσχυρα λογοκριτικά περιβάλλοντα τα οποία έχουν φέρει την Ελλάδα μία από τις τελευταίες της Δύσης ως προς την Ελευθερία του Τύπου έχουν «εκδημοκρατιστεί». Κάθε χρόνο, όλο και περισσότεροι έχουν μία τρομερή αυτοπέποιθηση ότι μπορούν να λένε σε δημοσιογράφους τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γράφουν.

*** 

Κάπως το έχουμε πάρει ως δεδομένο όλο αυτό. Σαν να είναι μέρος του κύκλου της φύσης. Καθησυχάζουμε ο ένας τον άλλον: «Δεν είναι επικίνδυνοι αυτοί», «δεν είναι οι περισσότεροι, απλά κάνουν θόρυβο» κτλ κτλ.

Ταυτόχρονα, μία διαρκής υποτίμηση της δουλειάς μας. Πάντα από κάποιον τα παίρνουμε και ας είναι πασιφανές ότι (οι περισσότεροι) δεν τα παίρνουμε από κανέναν. Δεν θα βρεις σίγουρα μαμαδίστικες Ferrari και κερδισμένα τζόκερ στα newsroom αυτής της χώρας.

Η εικόνα ενός μέσου δημοσιογράφου στην Ελλάδα του 2025, σίγουρα δεν έχει παχυλούς μισθούς και ακριβά σαλόνια. Έχει αγωνία για το μέλλον, πίεση, άγχος, απειλές που καμιά φορά γίνονται πραγματικότητα. Έχει 2-3 δουλειές για να βγει ο μήνας, έχει «πώς να κάνω σπίτι που τρέχω όλη τη μέρα». Έχει και πολλούς εκατομμυριούχους που παριστάνουν τα θύματα.

Τι μένει; Ένα μειδίαμα περηφάνιας όταν σε ρωτάνε τι δουλειά κάνεις. Όχι γιατί αφορά κανένα. Περισσότερο για να έχεις να λες στον εαυτό σου ότι κάπως αξίζει να κάνεις αυτή τη δουλειά στην Ελλάδα του 2025.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.