Συγκεκαλυμμένη ματσίλα, αυτή η μάστιγα

Δεν είναι το πρώτο, δεν είναι το τελευταίο, είναι ένα ακόμα συμβάν μέσα στον ορυμαγδό των αρνητικών ειδήσεων που κατακλύζουν κάθε μέρα το ελληνικό ίντερνετ και τα πληκτρολόγιά μας. Η επίθεση του ευρωβουλευτή, Νίκου Παππά στον συνάδελφο, Νίκο Γιαννόπουλο είναι μια είδηση που ξεπερνά τις άλλες και σοκάρει παραπάνω για δύο κυρίως λόγους.

Πρώτον γιατί σύμφωνα με την καταγγελία, η επίθεση έχει πρωτοφανή χαρακτήρα, δεν ήταν σπρώξιμο, δεν ήταν χλευασμός, ήταν γροθιές, έπεσαν κανονικά μπουνιές, σαν να λέμε. Δεύτερον γιατί ο φερόμενος θύτης είναι ένα πολιτικό πρόσωπο, εκλεγμένο νόμιμα στο ευρωκοινοβούλιο από ένα κόμμα που υποτίθεται πως έχει την πλήρη ευθύνη για τα πρόσωπα που ρίχνει στη μάχη. Το ότι το θύμα ήταν ένας δημοσιογράφος δεν προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, γιατί κάπως -ακόμα κι αν ακούγεται τραγικό- είμαστε συνηθισμένοι σε αντίστοιχα γεγονότα.

Διαβάστε ακόμα: Η πρώτη αντίδραση Παππά μετά την καταγγελία του Γιαννόπουλου: «Με καταδίκασαν πριν μάθουν την δική μου εκδοχή»

Ξέρετε όμως ποιο είναι το άλλο αξιοσημείωτο στην εν λόγω υπόθεση; Η συνειδητοποίηση -για μια ακόμα φορά- πως τη ματσίλα, τη μαγκιά που ξεχύνεται με αστείες αφορμές, δεν χρειάζεται να την κανονικοποιήσουμε, αυτή είναι πάντα εκεί για να μας κλείνει το μάτι. Ας πέφτουν διαγραφές και κατσάδες, κάθε φορά που η επικαιρότητα το επιβάλλει.

Πλέον την αναγνωρίζουμε εύκολα, χωρίς τα αργά αντανακλαστικά του παρελθόντος, χωρίς την ορολογία που χλευάζεται από τους κουλ αρνητές της πολιτικής ορθότητας και κάπως όλοι μαζί συμφωνούμε. Δεν αφορά μόνο τα κορίτσια, αλλά και αγόρια που πέφτουν θύματα αυτού που στην ουσία του βασίζεται στο δόγμα του ντου και ξύλο. 

Διαβάστε ακόμα: Εκτός ευρωομάδας ΣΥΡΙΖΑ ο Νίκος Παππάς μετά την επίθεση σε δημοσιογράφο

Η ματσίλα είναι ακόμα πιο επικίνδυνη, ακριβώς όταν είναι συγκεκαλυμμένη, όταν κρύβεται πίσω από προσωπεία, από δράσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Απαραίτητες οι φωνές για τα Τέμπη, ακόμα πιο αναγκαίες οι μάχες για το πάσης φύσεως άδικο, ιδίως όταν αυτές περιδιαβαίνουν στις στοές ενός ευρωκοινοβουλίου. Όταν όμως χάνεις τη μπάλα και χτυπάς έναν άνθρωπο, ενώ μετά ζητάς ναι μεν συγνώμη, αλλά αφήνεις υπονοούμενα πως μάλλον σε προκάλεσε, χάνεις για δεύτερη φορά τη μπάλα. Και αυτό δεν σου συγχωρείται. 

Oι αρχές, οι πεποιθήσεις και το ποιόν του καθενός φαίνεται στην καθημερινότητα και κυρίως στα δύσκολα. Ακόμα κι αν σε προκαλούν, ακόμα κι αν σε αδικούν και σε εκθέτουν. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που ξυλοφόρτωσαν τις συντρόφους τους στο όνομα μιας δήθεν πρόκλησης, στο όνομα ενός χασίματος ελέγχου που έμεινε απλά και μόνο εκεί.

Και ένας τελευταίος προβληματισμός για το σχόλιο του κυρίου Παππά ότι τόσο στην καριέρα του ως αθλητής, όσο και τώρα ως ευρωβουλευτής, δεν υπήρξε ποτέ ο αγαπημένος των ΜΜΕ. Έχοντας ουδεμία σχέση με το αθλητικό ρεπορτάζ, εστιάζω στην άλλη ιδιότητα και αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε ο ίδιος να διερωτηθεί ποτέ για τη στάση αυτή που καταλογίζει στους δημοσιογράφους. Φαντάζομαι δεν γεννηθήκαμε όλοι να τον αντιπαθούμε, αντιθέτως επικροτούσαμε κάθε κίνηση αλληλεγγύης του, με  τελευταία αυτή στη Γάζα.

Ευχόμαστε τουλάχιστον η κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ για απομάκρυνση να πρωτοτυπήσει και να μην ακολουθήσει τις κατά καιρούς τακτικές της Νέας Δημοκρατίας για διαγραφές που μετέπειτα έγιναν επιστροφές. Βλέπε Λευτέρη Αυγενάκη και Δημήτρη Κυριαζίδη. Γιατί ούτε η αδιαφορία του συστήματος συγχωρείται. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.