Ζούμε από τύχη, έρμαια της γραφειοκρατίας, της ανικανότητας και του ωχαδερφισμού

Μία φράση που κάποτε θα μπορούσε να ακούγεται ως υπερβολική, πλέον, καθημερινά, επιβεβαιώνεται. «Από τύχη ζούμε...». 

Πριν ακόμα ξεπεράσουμε το σοκ από τον χαμό ενός 8χρονου παιδιού σε κατασκήνωση, επειδή οι (πάσης φύσεως) αρμόδιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους, ήρθε μία ακόμη τραγωδία, του 19χρονου, που έχασε τη ζωή του γιατί και πάλι κανείς δεν έκανε σωστά τη δουλειά του.

Ακούς τη Δήμαρχο της περιοχής να μιλά για τα... διαδικαστικά και τρελαίνεσαι. Μία τέτοια μεγάλη εγκατάσταση, που λειτουργούσε κάθε χρόνο, που φέτος είχε ανοίξει εδώ και έναν μήνα και κανείς δεν έχει κάνει ουσιαστικά κάτι για να δει αν θα μπορεί να λειτουργεί όπως φυσικά για το ποιος δουλεύει εκεί...

Η Δήμαρχος λέει δεν είχε γνωστοποιήσει τη λειτουργία του. Ας δεχτούμε πως όντως δεν είχε καταλάβει στον Δήμο ότι έχει στηθεί μια τέτοια εγκατάσταση. Υπήρξε, λέει, ενημέρωση από την αστυνομία εδώ και έναν μήνα. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; «Είχε κινηθεί η διαδικασία επιβολής προστίμου, όπως προβλέπει η ΚΥΑ του '22». 

Μία εγκατάσταση, δηλαδή, που αποδείχθηκε δολοφονική γιατί πολύ απλώς κανείς από το κράτος δεν είχε επιβεβαιώσει αν έχει άδεια και αν είναι ασφαλής. Ένα μέρος που βρίσκονται αποκλειστικά παιδιά κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να απαντήσει αν ήταν ή όχι νόμιμο. 

Οι ευθύνες μπαλάκι ανάμεσα σε Υπουργεία, Δήμους, Αστυνομία και δεν ξέρω κι εγώ σε ποιον άλλον. Απλώς για να φύγει από πάνω μας. Άλλωστε και ο Στέλιος Πέτσας το είπε «είναι απαράδεκτο να φύγει ο χειριστής» και στη συνέχεια... επιμέρισε τις ευθύνες. Είπαμε να φύγει από πάνω μας.

Και βέβαια να μην ξεχνάμε πως είναι Αύγουστος και ως γνωστόν τον Αύγουστο τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτό το μπ@#$λο που το ονομάζουμε κράτος.

«Μια χώρα, χωράφι» που τραγουδούσε τόσο εύστοχα ο Τζίμης Πανούσης.

Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, συναντάς δίπλα σου ένα γεγονός που μπορεί να είναι τόσο πολύ σοβαρό αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να βγάλει άκρη είτε γιατί δεν ξέρει ποιος έχει ευθύνη είτε γιατί... «έλα μωρέ τώρα, τι θα γίνει, που να μπλέκουμε».

Στις αρχές του μήνα βρέθηκα μπροστά στη φρικτή στιγμή να πνίγεται ένας άνθρωπος στη θάλασσα. Σε μία από τις πιο πολυσύχναστες παραλίες της Ανατολικής Μάνης, ένας άνθρωπος λίγο πάνω από τα 60 -συνταξιούχος που μαζί με δεκάδες άνθρωπος ανάλογης ηλικίας κάνουν μπάνιο καθημερινά στο ίδιο σημείο- έχασε τις αισθήσεις του μέσα στη θάλασσα και μέχρι να τον αντιληφθούν οι γύρω του, ήταν αργά. Ούτε η ΚΑΡΠΑ ούτε το ΕΚΑΒ που έφτασε άμεσα κατάφερε να αποσοβήσει το μοιραίο. Ξέρετε τι μου απάντησαν οι ντόπιοι όταν τον συζήτησα; «Δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Ζητάμε συνεχώς να υπάρχει ναυαγοσώστης στην παραλία, αλλά δεν ακούει κανείς...». 

Όλα στην τύχη δηλαδή. Κι αν αναζητήσεις το γιατί θα σου πουν κυνικά «Δεν είναι δική μας ευθύνη...».

ΥΓ: Για την... πισίνα του Κασσελάκη κινήθηκε αμέσως ο κρατικός μηχανισμός, για εκείνη (πχ) στη Χαλκιδική δε θα μάθει ποτέ κανείς.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.