Αν ένας άνθρωπος, τυχαία ή σκόπιμα, έβλεπε πριν 30 χρόνια ένα Κιτρινόμαυρο Μονοπάτι από την αρχή ως το τέλος, θα καταλάβαινε τι σήμαινε η ΑΕΚ για τον Δημήτρη Χατζηχρήστο. Αν έβλεπε δύο ή περισσότερα επεισόδια, θα μιλούσε πια για δόγμα, για στάση ζωής. Αν τελικά πήγαινε στο γήπεδο και ερχόταν σε επαφή με την Original, θα ήξερε γιατί ο θάνατος του Δημήτρη Χατζηχρήστου κάνει σήμερα οπαδούς από όλα τα στρατόπεδα να μιλάνε για τον τελευταίο των ρομαντικών.
Πριν τελειώσω το σχολείο, έσερνα πολύ τακτικά τον πατέρα μου στο Νίκος Γκούμας και το κλειστό του ΟΑΚΑ για να δω από κοντά το μοναδικό πράγμα που μου έσφιγγε το στομάχι σταθερά από τα 6 μου χρόνια, την ΑΕΚ. Ο πατέρας μου ήταν πρώτον, Παναθηναϊκός και δεύτερον, ένας άνθρωπος που δεν είχε καμία σχέση με το γήπεδο. Στη γενική του αμηχανία, ειδικά τις πρώτες φορές, ερχόταν να προστεθεί και η μανία μου να αγοράσουμε το εφημεριδάκι της Original, πριν μπούμε στο γήπεδο. Είχα πάρει την «εντολή» από το Κιτρινόμαυρο Μονοπάτι. Ο πατέρας μου δεν καταλάβαινε, απλά έβαζε το χέρι στην τσέπη και πλήρωνε.
«Εφημεριδάκι της Original»... Το χωράει ο νους σας; Μήπως κριντζάρετε εσείς οι νέοι και μάχιμοι που γίνεστε γενίτσαροι από πεσίματα στο Youtube, αλλά θέλετε κρυφά να μπείτε και στο Luben; Στρατοί σημερινών οπαδών, σελέμπριτι κάφροι που έχουν πια και πόστα στις ομάδες τους, μαχαιροβγάλτες, πιτσιρικάδες που σκοτώνουν τον Άλκη Καμπανό, θα ακούνε σήμερα για εφημεριδάκια και θα αναρωτιούνται. Θα ξενερώνουν. Θα λένε, καλά τι φλώροι είναι αυτοί που είχαν και εφημερίδα; Εφημεριδάκι!
Ο Χατζηχρήστος φταίει. Και για το εφημεριδάκι, και για το δωματιάκι, και για όλα όσα μας έκαναν μεγαλώνοντας να λέμε, να περηφανευόμαστε και να τσακωνόμαστε άμα λάχει, «γιατί ήταν διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ». Ε φυσικά ήταν διαφορετικό, όταν ο αρχηγός της αγέλης ήταν ένας τύπος που μετά το σχολείο πέρασε στη Νομική. Φυσικά ήταν διαφορετικό όταν έβλεπες να κηρύττει τη μία και αδιαίρετη ΑΕΚ. Φυσικά, ήταν διαφορετικό όταν έλαμπε το πρόσωπό του για ένα γκολ, αλλά ταυτόχρονα συννέφιαζε γιατί στο βόλεϊ δεν ήρθε πολύς κόσμος. Ή γιατί στο χάντμπολ τραγουδούσαν λίγοι.
Ποιο ποδόσφαιρο; Ποιο μπάσκετ; Η ΑΕΚ. Αυτή ήταν η ζωή και η οικογένεια του Δημήτρη. Η ΑΕΚ και η Original που ίδρυσε. Σε χθεσινά τους σημειώματα, οι δημοσιογράφοι που κάλυψαν και καλύπτουν την ΑΕΚ, συναντιούνταν σε ένα: κανείς δεν αγάπησε και δεν υπηρέτησε περισσότερο αυτό που λέμε ΑΕΚ, από τον Δημήτρη Χατζηχρήστο. Αυτή ήταν η οικογένειά του, και η Original ήταν το παιδί του. Δεν είχε άλλη οικογένεια. Δεν έσπαγε τον χρόνο, δεν μοίραζε την αγάπη.
Και επειδή αυτό το σημείωμα, ειδικά για όσους δεν τον είδαν στα γήπεδα, μπορεί να χτίζει ένα προφίλ ενός ρομαντικού μεν, αλλά «όχι στη φωτιά» οπαδού, ας μην τρελαθούμε. Ο Δημήτρης Χατζηχρήστος ήταν πάντα εκεί, συνήθως χωρίς την μπλούζα του, να δίνει το σύνθημα, «στις χαρές και στις λύπες», στο ποδόσφαιρο ή σε οποιοδήποτε πιθανό και απίθανο άθλημα, για την Ένωση. Για την Original. Για τη ζωή του.
Στα χρόνια μου ως φοιτητής, που ακολουθούσα παντού την ομάδα, τουλάχιστον σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο, δεν έτυχε να σταυρώσουν ποτέ οι δρόμοι μας. Δεν τον είδα ποτέ από κοντά ούτε κάποια από τις 5-6 φορές που πήγα στο δωματιάκι. Όμως, σε κάθε γήπεδο, σε κάθε πανό της Original, σε κάθε παλιό της Original, η θεωρία και αυτό που πρέσβευε ο Χατζηχρήστος ήταν εκεί. Γραμμένο στο πανί, γραμμένο στα μάτια και στο μυαλό τους.
- Τραγωδία στα Τρίκαλα: Η μειωμένη βάρδια, το διάλειμμα των πέντε και η μακάβρια διαδικασία ταυτοποίησης
- Πίσω από κάθε νεκρό σε χώρο εργασίας, υπάρχει μια κοινή αλήθεια
- Πότε και πού θα «χτυπήσουν» δύο νέα κύματα κακοκαιρίας: Τι θα γίνει στην Αττική - Ανεβαίνει η θερμοκρασία
- Ιωάννα Τούνη για revenge porn: «Ντρέπεται και η ντροπή - Ο κατηγορούμενος δήλωσε ότι έχει στραβισμό»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
