Τάφος του Ινδού: Η πραγματική ιστορία για το πώς πήρε το όνομα του το γήπεδο του Παναθηναϊκού

Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1950, στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κλειστά γήπεδα. Τα αθλήματα που τώρα διεξάγονται σε κλειστές σάλες, μέχρι τότε (αλλά και για πολλά χρόνια αργότερα) γίνονταν σε ανοικτά γήπεδα, με τους αθλητές να είναι φυσικά έρμαια των καιρικών συνθηκών.

Αυτό άλλαξε στις αρχές των 60s όταν δόθηκε προς χρήση το πρώτο κλειστό γήπεδο. Δεν είναι από το -όπως ονομάζεται από το 2017- ΚΓ «Παύλος Γιαννακόπουλος». Το κλειστό του Παναθηναϊκού κάτω θύρες 6-7 του ποδοσφαιρικού γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ή όπως έχει γίνει γνωστό από την πρώτη ημέρα της λειτουργίας του, ο «Τάφος του Ινδού».

Αυτό το... περίεργο όνομα, κρύβει από πίσω μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Την είχε διηγηθεί στον υπογράφοντα ο αείμνηστος Τάσσος Στεφάνου, επί χρόνια διοικητικός παράγοντας του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Ένας άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή το 2017 και είχε συνδέσει την παρουσία του στα γήπεδα με τους «πράσινους».

Το πρώτο κλειστό γήπεδο

Τα εγκαίνια του πρώτο κλειστού γηπέδου, είχαν γίνει την Κυριακή 8 Ιανουαρίου, του 1961. Μία ημέρα με καταρρακτώδη βροχή που είχε οδηγήσει στην αναβολή σχεδόν όλα τα παιχνίδια της Α' κατηγορίας μπάσκετ.

Εκείνη την ημέρα, όμως, στη σκιά του τελικού Κυπέλλου ΠΟΚ (!) μεταξύ των «αιωνίων» το μπάσκετ αλλά και διάφορα αλλά αθλήματα κλειστού χώρου, έβρισκαν τη στέγη τους.

«Ήταν πέτρινα χρόνια τότε για το μπάσκετ. Ήταν μεγάλη υπόθεση που θα υπήρχε κλειστό γήπεδο μπάσκετ. Μέχρι τότε το μόνο κλειστό ήταν των Αμερικανών στο παλιό αεροδρόμιο. Πηγαίναμε εκεί καμιά φορά και παίζαμε και χαιρόμασταν» μας είχε αναφέρει ο Τάσσος Στεφάνου σε συνέντευξη για την ιστοσελίδα της εφημερίδας Goal, τον Ιανουάριο του 2012.

«Μέχρι να γίνει η νέα εξέδρα και να φτιαχτεί το κλειστό από κάτω, παίζαμε σε ένα ανοικτό πίσω από το τέρμα. Ήταν πολύ σημαντικό που έγινε το γήπεδο. Ήταν του Παναθηναϊκού αλλά το χρησιμοποιούσαν πολλές ομάδες και για διάφορα αθλήματα».

Πώς ονομάστηκε «Τάφος του Ινδού»

Παρότι το γήπεδο (του ποδοσφαίρου και κατ' επέκταση του μπάσκετ) ονομάζεται από το 1981 «Απ. Νικολαΐδης», οι περισσότεροι το αναφέρουν απλά ως Λεωφόρος. Κάπως έτσι και το κλειστό, 50 χρόνια τώρα είναι γνωστό ως «Τάφος του Ινδού». Πώς προέκυψε όμως αυτή η ονομασία;

Ο «νονός» του, μας είχε αφηγηθεί: «Αφού είχε γίνει το γήπεδο, είχαμε πάει με κάτι συμπαίκτες μου στον κινηματογράφο «Αρτζεντίνα». Εκεί έπαιζε την ταινία του Φριτζ Λανγκ «Ο τάφος του Ινδού». Με το που είδα τα σκαλιά που κατέβαιναν είπα «Ρε παιδιά αυτό είναι σαν το γήπεδό μας». Έγινε χαμός από τα γέλια. Αργότερα το είπα στον δημοσιογράφο Γιώργο Δόγα, και έτσι έμεινε αυτή η ονομασία»

Τα εγκαίνια του κλειστού έγιναν υπό καταρρακτώδη βροχή, και αυτό το θέμα ήταν το μεγάλο πρόβλημα για χρόνια. Η οροφή, οι εξέδρες του ποδοσφαιρικού σταδίου δηλαδή, έσταζε με αποτέλεσμα το νερό να το πλημμυρίζει. Βέβαια, αργότερα μπήκαν αντλίες και το πρόβλημα άρχιζε να διορθώνεται.

Το πρώτο κλειστό με... ομπρέλες

«Ήταν πρωτοποριακό όταν φτιάχτηκε. Είχε δάπεδο από πίσσα και φελό. Βέβαια μέχρι να μπουν οι αντλίες, όποτε έβρεχε το γήπεδο γινόταν πισίνα. Σε εκείνο το πρώτο παιχνίδι που παίξαμε με τον Μίλωνα, νομίζω πως αν έξω έριχνε 10 κιλά βροχή μέσα είχε… 30!» είχε αναφέρεοι και παράλληλα είχε ανασύρει από τη μνήμη του ένα χαρακτηριστικό γεγονός, που έφθασε και εκτός συνόρων.

«Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα παιχνίδι με την Ολλανδική Πάρκερ. Έβρεχε πάρα πολύ και ο κόσμος αναγκάστηκε να ανοίξει τις ομπρέλες του. Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύθηκε σαν το πρώτο κλειστό με ομπρέλες!»

Το κλειστό φιλοξενούσε τους αγώνες μπάσκετ του Παναθηναϊκού αλλά και της Εθνικής ομάδας. Έχουν διεξαχθεί εκεί παιχνίδια και γεγονότα που θα έχουν αν διηγούνται τα… θρυλικά σκαλιά.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.