Μενού
  • Α-
  • Α+

Η δολοφονία του Τζορτζ Πόλκ ήταν και εξακολουθεί να είναι μέχρι και σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα θρίλερ που έχει βιώσει η χώρα. Με τον εμφύλιο να βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ξένος δημοσιογράφος βρίσκεται νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι. Ο απεσταλμένος του αμερικανικού ειδησεογραφικού δικτύου CBS Τζορτζ Πόλκ είχε πολλούς εχθρούς, άρα οι πιθανοί ένοχοι είναι πολλοί. Το δικαστήριο για την υπόθεση, το οποίο ξεκίνησε μια ημέρα σαν σήμερα, ωστόσο, όχι απλά δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων αλλά η απόφασή που εξέδωσε παραμένει ακόμα και σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα δικαστικά φιάσκο στη χώρα!

Η δολοφονία του Τζορτζ Πόλκ

Ο Τζορτζ Πολκ ήταν ένας 35χρονος δημοσιογράφος από της Ενωμένες Πολιτείες, παντρεμένος με την Ελληνίδα αεροσυνοδό Ρέα Κοκκώνη. Ήταν ο απεσταλμένος του ειδησεογραφικού δικτύου CBS στην Ελλάδα που «φλεγόταν» από τον εμφύλιο πόλεμο. Ο Πολκ δεν ήταν ούτε με τους αριστερούς, ούτε με τους δεξιούς. Για την ακρίβεια ήταν σφοδρός επικριτής και τον δυο παρατάξεων. «Γκάνγκστερ» αποκαλούσε τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, «διεφθαρμένη» ήταν ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός που επιφύλασσε στην κυβέρνηση Φιλελευθέρων και Λαϊκών.

Ο Πολκ, όπως οφείλει ένας δημοσιογράφος – ρεπόρτερ βρισκόταν ακριβώς στη μέση και στα ρεπορτάζ του δεν χαριζόταν σε κανέναν. Αυτό ήταν αρκετό για να δημιουργήσει πολλούς εχθρούς και στα δυο στρατόπεδα. Ποιος είχε συμφέρον να τον δολοφονήσει; Ενδεχομένως και οι δυο πλευρές. Ίσως, και καμία.

Ο Πολκ είχε φτάσει στην Ελλάδα στις 9 Μάη του 1948. Δολοφονήθηκε περίπου μια εβδομάδα αργότερα. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείο που έμενε στη Θεσσαλονίκη βρέθηκε ένα ράμμα το οποίο αποκαλύπτετε πως σκόπευε να συναντηθεί με τον ηγέτη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, Μάρκο Βαφειάδη σε κάποιο αντάρτικο λημέρι της Πίνδου προκειμένου να του πάρει συνέντευξη.

Η χωροφυλακή Θεσσαλονίκης που ανέλαβε την διαλεύκανση της υπόθεσης από την πρώτη στιγμή τονίζει πως η δολοφονία είναι έργο του ΚΚΕ και συγκεκριμένο έργο των Αδάμ Μουζενίδη και Βαγγέλη Βασβανά! Στις 14 Αυγούστου συλλαμβάνεται μάλιστα ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Μακεδονία» Γρηγόρης Στακτόπουλος (ο οποίος ήταν φιλοκομμουνιστής) ο οποίος κατηγορείται ότι βοήθησε τα δυο στελέχη του ΚΚΕ να έρθουν σε επαφή με τον Πολκ και τελικά να τον δολοφονήσουν.

Από την πλευρά του το Κομμουνιστικό Κόμμα τονίζει πως η δολοφονία του δημοσιογράφου ήταν έργο της Ασφάλειας.

Η δίκη για τη δολοφονία του Πολκ

Στις 12 Απριλίου 1949 ξεκίνησε στο Κακουργιοδικείο της Θεσσαλονίκης η δίκη για τη δολοφονία. Εκτός από τον Στακτόπουλο στο εδώλιο κάθισε και η μητέρα του γιατί στο Γ΄ Αστυνομικό Τμήμα της πόλης είχε φτάσει ένας φάκελος μέσα στον οποίο υπήρχε η ταυτότητα του Πολκ. Ο γραφικό χαρακτήρας του αποστολές αποδόθηκε στην Άννα Στακτοπούλου. Οι Μουζενίδης και Βασβανάς με τη διαδικασία κατ' απόντων και φυγοδίκων. Η δίκη διήρκεσε 10 μέρες και η απόφαση εκδόθηκε στις 22 Απριλίου. Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος καταδικάσθηκε σε ισόβιο κάθειρξη για συνέργεια σε ανθρωποκτονία, οι Μουζενίδης και Βασβανάς στην ποινή του θανάτου ως φυσικοί αυτουργοί, ενώ η Άννα Στακτοπούλου αθωώθηκε.

Το ζήτημα με τη συγεκριμένη δίκη είναι πως υπήρξε... «σάπια» από την αρχή μέχρι το τέλος. Η φράση «δίκη παρωδία» είναι μικρή για να δείξει το μέγεθος της πλεκτάνης. Για να αντιληφθεί κάποιος το πόσο «σάπια» ήταν αξίζει να αναφερθεί πως ο Βασβανάς είχε σκοτωθεί σε μάχη του εμφυλίου πριν φτάσει στην Ελλάδα ο Πολκ και ο Μουζενίδης εκείνη την εποχή αποδείχθηκε προς βρισκόταν αποκλεισμένος στο εξωτερικό και δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα!

Παράλληλα και οι Αμερικανοί κάνουν τις δικές τους έρευνες για τον δολοφόνο του Πολκ. Ο Τζέιμς Κέλις που ερευνά την υπόθεση για λογαριασμό του δικηγορικού γραφείου της Νέας Υόρκης Ντόνοβαν, γνωστού για τις διασυνδέσεις του με την αμερικανική κυβέρνηση, αποφαίνεται ότι οι αντάρτες δεν είχαν τη δυνατότητα να διαπράξουν το έγκλημα και επιρρίπτει τις ευθύνες σε δεξιούς παρακρατικούς κύκλους.

Ο Στακτόπουλος έμεινε στη φυλακή 12 χρόνια φωνάζοντας πως έπεσε θύμα πλεκτάνης και πως η ομολογία του ήταν προϊόν βασανιστηρίων και απειλών. Βγήκε από τη φυλακή τον Αύγουστο του 1960 όταν και του δόθηκε χάρη από την κυβέρνηση Καραμανλή. Δεν έπαψε ποτέ να φωνάζει πως είναι αθώος. Ειδικά μετά την πτώση της δικτατορίας. Οι τέσσερις αιτήσεις που έκανε στον Άρειο Πάγο για αναψηλάφηση της δίκης δεν ευδοκίμησαν. Πέθανε το 1998 χωρίς ποτέ να αποκατασταθεί το όνομά του.