Το ελληνικό χωριό που το κατάπιε το σκοτάδι: Η «στοιχειωμένη» Μόρνα

Η Μόρνα, όπως την αποκαλούσαν οι παλιοί, σημαίνει «σκοτεινός τόπος». Ένα χωριό σκαρφαλωμένο στα Πιέρια Όρη, στα 700 μέτρα υψόμετρο, που έμοιαζε να κουβαλά από πάντα μια βαριά σκιά.

Το καλοκαίρι του 1926, το όνομα άλλαξε σε «Σκοτεινά»∙ όμως η φήμη του χωριού δεν ξέφυγε ποτέ από το μυστήριο και την αίσθηση του στοιχειωμένου.

Το «Πανεπιστήμιο των Δασών»

Στη δεκαετία του ’50 και του ’60, η Μόρνα γνώρισε μια σύντομη άνθηση. Εκεί λειτούργησε το Κρατικό Εργοστάσιο Επεξεργασίας Ξύλου, που οι κάτοικοι αποκαλούσαν «Πανεπιστήμιο των Δασών».

Το εργοστάσιο έδωσε δουλειά και ζωή σε περίπου 500 μόνιμους κατοίκους. Οι άνθρωποι δούλευαν σκληρά, αλλά το χωριό έσφυζε από κίνηση και φωνές.

Όταν όμως το εργοστάσιο έκλεισε οριστικά το 1967, η Μόρνα άρχισε να σβήνει. Η Μόρνα έμεινε πίσω, άδεια, σαν σκηνικό που περίμενε να γεμίσει με θρύλους.

Το χωριό των φαντασμάτων

Η μαζική εγκατάλειψη γέννησε ιστορίες. Οι πόρτες, λένε, άνοιγαν και έκλειναν μόνες τους. Απόκοσμες φωνές αντηχούσαν μέσα στους λόγγους. Οι νύχτες γίνονταν βαριές, σαν να τις σκέπαζε κάτι αόρατο. Έτσι η Μόρνα άρχισε να θεωρείται στοιχειωμένη, ένας τόπος που κανείς δεν ήθελε να μείνει.

Από όλους τους θρύλους, ένας ξεχωρίζει. Μιλούν για επτά κορίτσια που εμφανίζονταν τα βράδια, χορεύοντας σε κατάσταση έκστασης γύρω από το χωριό. Οι κάτοικοι, τρομαγμένοι, κλείνονταν στα σπίτια τους και δεν τολμούσαν να βγουν μέχρι να ξημερώσει.

Με το πρώτο φως της μέρας, τα κορίτσια χάνονταν σε μια σπηλιά στην κορυφή του βουνού, περιμένοντας ξανά τη νύχτα για να συνεχίσουν τους τρελούς και τρομακτικούς χορούς τους. Ένας θρύλος που ακόμα ψιθυρίζεται, σαν να μην θέλει να σβήσει.

Σήμερα η Μόρνα δεν έχει κανέναν μόνιμο κάτοικο. Στέκει έρημη, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, σαν ένα χωριό που το κατάπιε το σκοτάδι. Όσοι περνούν από εκεί μιλούν για μια ατμόσφαιρα βαριά, γεμάτη μυστικά.

Ένας αυτοτελής αγροτικός οικισμός με παραδοσιακή ή σύγχρονη συγκέντρωση, τουλάχιστον δέκα κανονικών κατοικιών.