«Έμαθα ότι το μετρό δεν δουλεύει μετά την Εθνική Άμυνα, αφού ξεκίνησα από το σπίτι μου»

Αν και θα μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο, θεωρώ ότι θα ταυτιστούν με την περιγραφή μου εκατοντάδες άτομα που βρέθηκαν στην Εθνική Άμυνα σήμερα Τρίτη 16 Δεκεμβρίου στο διάστημα 09:00 με 10:00.

Ώρα αιχμής, και γίνεται γνωστό ότι οι συρμοί του μετρό θα είναι κλειστοί από την Εθνική Άμυνα και μετά. Εγώ το έμαθα αφού είχα ξεκινήσει από το σπίτι μου, αλλά επειδή πάντα ξεκινάω λίγο νωρίτερα για «ασφάλεια», θεώρησα ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα (και εδώ μπορούν να γελάσουν ελεύθερα όσοι χρησιμοποιούν τα αθηναϊκά ΜΜΜ). 

Με το που ακούγεται στο μεγάφωνο «Εθνική Άμυνα - terminal station» κοίταξα γύρω μου και κατάλαβα ότι θα γίνει «σφαγή». Οι τουρίστες και οι μισοκοιμισμένοι στο μετρό με τα ακουστικά στη διαπασών άργησαν να καταλάβουν τι συμβαίνει οπότε ο οδηγός ανάγκάστηκε να κλείσει τα φώτα, ώστε να τους πει ευγενικά ότι πρέπει να φύγουν. 

Δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο στην Εθνική Άμυνα. Πήρε λίγη από τη δόξα «Μοναστηρακίου, Συντάγματος». Άνθρωποι με βαλίτσες με ρωτούσαν πανικόβλητοι πώς θα πάνε στο αεροδρόμιο, καθώς φοβόντουσαν ότι θα χάσουν την πτήση τους (δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη αλλά θεωρώ ότι την έχασαν).

Εγώ με την τσίμπλα στο μάτι, αφού έκανα το small talk με τους τουρίστες, πήρα θέση για το Α5, προκειμένου να πάω στη δουλειά μου. 

Μπήκα σε ένα ασφυκτικό λεωφορείο. Δεν κούναγα τα χέρια μου, γιατί δεν υπήρχε χώρος ενώ - καθώς μπήκα από τους τελευταίους - βρισκόμουν στην πόρτα η οποία αν άνοιγε χωρίς να το πάρω χαμπάρι, θα είχα πέσει στο δρόμο καθώς στηριζόμουν πάνω της. 

Ο κόσμος ανυπόμονος και νευριασμένος. «Δεν χωράμε άλλοι», ήταν η φράση που ακούστηκε τουλάχιστον δέκα φορές μέσα σε 20 λεπτά (όντως δεν χωράγαμε).

Η κυρία που είχε πειστεί ότι χωράει στο λεωφορείο

Και ενώ η πολυκοσμία και η κίνηση της πιο pop ώρας για τα ΜΜΜ ήταν αρκετά για να καθυστερήσουμε, το αποκορύφωμα ήταν όταν το λεωφορείο σταμάτησε για πέντε ολόκληρα λεπτά επειδή μια κυρία ήταν πεπεισμένη ότι χωράει και είχε κάτσει στην πόρτα η οποία δεν έκλεινε. Με τη βαβούρα, ούτε που κατάλαβα αν μπήκε.

Μέσα στην ατυχία μου βέβαια ίσως να ήμουν από τα τυχερά άτομα γιατί κατάφερα να μπω στην αφετηρία. Η απογοήτευση στα μάτια όλων αυτών που έβλεπαν το λεωφορείο να έρχεται στις επόμενες στάσεις, και δεν χώραγαν θα μπορούσε να γίνει η φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το άρθρο, αλλά δεν είχα ελεύθερα χέρια για να την τραβήξω.

Μέσα σε όλο το χαμό, οι άνθρωποι έδιναν χέρι με χέρι, τύπου σκυταλοδρομία, στο πιο κοντινό άτομο στο μηχάνημα, τα εισιτήρια τους για να τους τα χτυπήσουν. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί, δεδομένου ότι δεν χώραγε ελεγχτής. 

Μια φίλη μου μού έστειλε μήνυμα ότι την κατέβασαν τελείως από το λεωφορείο της. Μέχρι να ανέβει αυτό το κείμενο, ίσως και να έχει φτάσει. 

Χάλασε ξαφνικά ο συρμός και «πάγωσαν» όλα, όπως κάθε φορά. Τα λεωφορεία ήταν αραιά και σίγουρα δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν μια λαοθάλασσα που περιμένει, όταν παιρνούν ανά είκοσι λεπτά. 

Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται μια άχρηστη αφήγηση ή να φαίνομαι μελοδραματική, αλλά ως ένα άτομο που παίρνει μόνο για να πάει στη δουλειά του τέσσερα μέσα, η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Και αυτό κυρίως γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.