Έμαθα στο PERSONAS Live, ότι όταν ήμουν 8 χρονών, ο Πάνος Χαρίτος μιλούσε με συνομηλίκους μου για βόμβες στη Γάζα

Με μεγάλη περηφάνεια λέω ότι, ενώ ανήκω στην gen Z, μια γενιά που οριακά όλοι είμαστε άτυπα διαγνωσμένοι με ΔΕΠΥ, κατάφερα να παρακολουθήσω με προσοχή και ενθουσιασμό εννέα συγκλονιστικές ομιλίες στο πρώτο live event του Reader που ακούει στο όνομα PERSONAS. Γέλασα πολύ, συγκινήθηκα, πήρα έμπνευση. Αλλά η ομιλία που με έκανε να προβληματιστώ ήταν αυτή του Πάνου Χαρίτου. 

Μιλώντας στον Λευτέρη Κοκκίνη, ο δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος μίλησε για τα δεκαεννέα χρόνια (και ακόμα δύο πιο μετά), που βρισκόταν στη Μέση Ανατολή. Πριν πω οτιδήποτε άλλο για το περιεχόμενο της ομιλίας του, μόνο τα χρόνια που άκουσα με συγκλόνισαν. Εδώ κολλάει το «η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα». Αν υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος δουλεύει κατά μέσο όρο 40 χρόνια, το να ζεις και να καλύπτεις έναν πόλεμο τα 20, δεν τα λες και λίγα. Είναι κομμάτι της ζωής σου ή είναι «σαν μια παράλληλα ζωή μέσα στην κανονική σου». 

Εκτός από τη διαφωτιστική ομιλία του για τον πόλεμο στο Ιράν και την αυθαιρεσία Τραμπ και Νετανιάχου, ανέσυρε μνήμες από το 2008 - 2009 που είχε πάει στη Λωρίδα της Γάζας, ένα θέμα που δυστυχώς είναι ακόμα επίκαιρο, όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχει χαθεί από την ατζέντα. Το μαρτύριο στη Γάζα συνεχίζεται και εντάσσεται στην ευρύτερη κρίση της Μέσης Ανατολής. 

Όμως είναι άλλο, να διαβάζεις αριθμούς και άρθρα, και άλλο να σου εξηγεί ένα άτομο που έχει καλύψει γεγονότα στην περιοχή, τα βιώματά του. 

«Είναι μια κανονικότητα ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Είναι τρομερά εντυπωσιακό το πώς το βιώνουν τα παιδιά. Εγώ, αν έρθει μια σφαίρα κατανοώ από πού έχει φύγει, Μπορώ να καταλάβω αν έρχεται σε εμένα ή αν έχει πέσει κοντά σε εμένα. Αυτό πώς το κατάλαβα. Από τα παιδιά στη Γάζα. Γιατί, και το 2008 - 2009 που ήταν ο πόλεμος, τα παιδιά ενώ υπήρχαν βομβαρδισμοί, έπαιζαν μπάλα. Από τη μια στο Ισραήλ οι άνθρωποι τρέχουν στα καταφύγια γιατί βομβαρδίζουν, από την άλλη πας στη Γάζα και βλέπεις τα παιδιά να παίζουν στον δρόμο. 

Ρώτησα κάτι παιδιά ''σας βομβαρδίζουν δεν φοβάστε;''. Μιλάμε για παιδιά ηλικίας 7, 8, 9 μέχρι 10 χρονών που παίζανε στο δρόμο. Η απάντηση ήταν ''δεν έρχονται σε εμάς οι ρουκέτες. Όταν έρθουν εδώ θα φύγουμε''.

Ρώτησα πώς το καταλαβαίνουν αν έρχεται εδώ και μου απάντησαν: ακούς τον ήχο. Όταν δεν ακούς το βλήμα αλλά ακούς τη βολή, θα πέσει κάπου μακριά σου. Όταν ακούς το σφύριγμα και αν δεν χάσεις τον ήχο σημαίνει ότι θα πέσει κάπου κοντά σου. Αν χάσεις τον ήχο στα τελευταία ενάμιση με τρία δευτερόλεπτα σημαίνει ότι έρχεται εκεί που είσαι εσύ». 

Διαβάστε επίσης: Η Αναστασία όπως την γνώρισα στο event του PERSONAS

Νομίζω αυτά τα λεπτά στη σκηνή του Personas με ταρακούνησαν περισσότερο από όλα. Για πολλούς λόγους. Αρχικά μου έδωσαν εικόνες. Φαντάστηκα παιδιά σε αλάνες. Φαντάστηκα ακόμα και τον Πάνο Χαρίτο να συνομιλεί με παιδιά εν μέσω πολέμου χαζοκλωτσώντας μια μπάλα στα πόδια του. Αλλά κυρίως με προβλημάτισε. 

Τα παιδιά δεν πρέπει να έχουν τέτοιες γνώσεις. Γιατί αυτά τα παιδιά ήξεραν αυτή την πληροφορία; Γιατί είχαν συνηθίσει τις νότες του βομβαρδισμού και γιατί μιλούσαν με στρατιωτική ακρίβεια για βόμβες; γιατί όντως είχαν την ατυχία να ζουν από τη στιγμή που γεννήθηκαν, σε ένα πόλεμο;

Είναι φανερή αδικία ένα παιδί 7 - 8 χρονών να έχει αυτά τα βιώματα. Η ιστορία του Πάνου Χαρίτου, όπως προαναφέρθηκε, εκτυλίχθηκε το 2008 - 2009. Και εγώ ήμουν τότε 8 - 9 χρονών, όπως τα παιδιά που περιγράφει. Αν με ρώταγες τότε τι είναι πόλεμος, με την παιδική αφέλεια που όφειλα να έχω και ήμουν τυχερή που είχα, σίγουρα θα απαντούσα κάτι που διάβαζα στα βιβλία της Ιστορίας μου. Άσε που σαν παιδί είχα συνδέσει τον πόλεμο με κάτι «παλιό». Πού να ήξερα ότι ο Πάνος Χαρίτος μιλούσε με συνομηλίκους μου για βόμβες κάτι χιλιόμετρα πιο κάτω...

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.