«Ενοικιάζεται loft 15τμ, 520 ευρώ το μήνα» - Ο Ξεσπιτόγατος μαζεύει τις πιο εξωφρενικές αγγελίες για σπίτια

«Ενοικιάζεται loft 15 τμ στη Νέα Σμύρνη, 520 ευρώ το μήνα», «Διαμέρισμα 23τμ, 600 ευρώ το μήνα», «Ενοικιάζεται loft 20τμ, 800 ευρώ το μήνα», είναι μερικές από τις αναρτήσεις που θα βρει κανείς στο γκρουπ του Ξεσπιτόγατου, οι οποίες αποτυπώνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο το peak της στεγαστικής κρίσης που υπάρχει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Τα ενοίκια συνεχίζουν να ανεβαίνουν με αλματώδεις ρυθμούς, οι ιδιοκτήτες βάζουν αγγελίες για σπίτια-ερείπια για περισσότερα από 500 ευρώ το μήνα, ενώ οι ενοικιαστές κάνουν αγώνα δρόμου για να βρουν κάτι αξιοπρεπές (βάσει πάντα των σημερινών δεδομένων) ή αλλιώς αναγκάζονται να συγκατοικήσουν για να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Ο Ξεσπιτόγατος είναι μια ομάδα στο facebook που ασχολείται με το στεγαστικό ζήτημα και έχει 58.700 μέλη από όλη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. «Δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2021, λίγο μετά τα lockdown της πανδημίας και προέκυψε από καθαρή αγανάκτηση για την τρέλα που είχε ξεκινήσει να συμβαίνει γύρω από τη στέγαση, δηλαδή να ζητάνε τρελά ενοίκια ή τιμές πώλησης που δεν ανταποκρίνονταν ούτε στους μισθούς, ούτε στην ποιότητα του σπιτιού.

Θέλαμε να δούμε αν αυτό το βιώναμε εμείς και οι γύρω μας ή ήταν κάτι που αφορούσε περισσότερο κόσμο», λέει στο Reader ο 38χρονος Βασίλης Δελής, συνιδρυτής και διαχειριστής Ξεσπιτόγατου.

Διαβάστε ακόμη: «Αίμα, δάκρυα και 665 ευρώ»: Μια παρανοϊκή ιστορία μετακόμισης στην Αθήνα

«Συλλέγουμε υπογραφές για όρια στα ενοίκια»

Είναι μια κοινότητα ανθρώπων, που, με βάση κυρίως το χιούμορ, αναδεικνύει όσα συμβαίνουν στην στέγαση. Εκεί θα δει κανείς εξωπραγματικές αγγελίες, ιστορίες από βιώματα ανθρώπων που έχουν ταλαιπωρηθεί στην εξεύρεση ή διατήρηση του σπιτιού τους, ερωτήσεις σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, αλλά και άρθρα/γνώμες για να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει γύρω από τη στέγαση.

«Κατά καιρούς έχουν ανέβει πολλές απαράδεκτες αγγελίες, οπότε είναι δύσκολο να βρούμε την διαχρονικά πιο περίεργη. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα έχει κάνει «θράυση» μία πρώτη που αφορά ένα σπίτι το οποίο κανονικά θα έπρεπε να απαγορεύεται να ζήσει άνθρωπος εκεί μέσα, όπως χαρακτηριστικά λένε στα σχόλια μοιάζει με σκηνικό από την ταινία 'Saw', ενώ η άλλη έχει κυκλοφορήσει και σε διάφορα site από τον ΞΕΣΠΙΤΟΓΑΤΟ όμως όπου ένα πλυσταριό 15 τ.μ. σε πολυκατοικία στον Άγιο Σώστη της Ν. Σμύρνης βαφτίστηκε loft και το δίνουν 520 ευρώ τον μήνα, κάπου έλεος δηλαδή.

Επειδή, ακριβώς το χιούμορ είναι ένα μέσο για να βρεθεί κοντά κόσμος που έχει αγανακτήσει αλλά ταυτόχρονα δεν φτάνει ώστε να αλλάξει η κατάσταση, το τελευταίο διάστημα έχουμε οργανωθεί περισσότερο γύρω από το να διεκδικήσουμε κάποια πράγματα έχουμε φτιάξει ένα κείμενο που συλλέγουμε υπογραφές για κάποια αιτήματα (όρια στα ενοίκια, ρύθμιση Airbnb, προστασία πρώτης κατοικίας, κοινωνική κατοικία κ.α.) αλλά και συμμετέχουμε στην πρωτοβουλία Γειτονιές για το Δικαίωμα στην κατοικία.

Μάλιστα τον Απρίλιο κάναμε και την πρώτη μας διαμαρτυρία, ενώ κάνουμε δράσεις σε διάφορες περιοχές της Αθήνας προς το παρόν», λέει η Βασίλης.

Επειδή η στεγαστική κρίση αφορά ιδιαίτερα στις ηλικίες 24 με 44 όπου ο κόσμος ψάχνει το δικό του σπίτι για να αυτονομηθεί, η κοινότητα γίνεται όλο και μεγαλύτερη, με νέα μέλη, χιλιάδες reactions, δημοσιεύσεις, σχόλια.

Όπως εξηγεί ο Βασίλης, θέλει να το πάει ένα βήμα παραπέρα. «Θέλω να φτάσουμε εξίσου μαζικά, δηλαδή στην διεκδίκηση, διότι έχουμε μάθει λίγο την λογική της ανάθεσης σε κάποια πράγματα ή έχουμε αποτραβηχτεί από συλλογικές διαδικασίες».

Πέρα από τον πολύ σοβαρό σκοπό του, το γκρουπ λειτουργεί και ως μια μορφή 'ψυχοθεραπείας' με βάση αυτά που βιώνουν όσοι βρίσκονται στο πεδίο αναζήτησης κατοικίας.

«Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως όσον αφορά την κακή ψυχική υγεία. Οπότε, αν για κάποιους αυτό το "μοίρασμα" του προβλήματός τους αποτελεί κάποιους είδους θεραπεία, χαίρομαι πολύ. Το να χάνεις το σπίτι σου επειδή αδυνατείς να ανταποκριθείς σε κάποια παράλογη αύξηση ενοικίου ή για τη μετατροπή του σε τουριστικό κατάλυμα τύπου Airbnb, δεν είναι μια απλή διαδικασία.

Το σπίτι από τα αρχαία χρόνια θεωρείται ιερό μέρος για τον κάτοικό του, είναι το καταφύγιό μας από τα φυσικά φαινόμενα, την καθημερινή πίεση της κοινωνίας, εκεί αναπτύσσουμε και εξελίσσουμε τον εαυτό μας δημιουργούμε τις δικές μας αναμνήσεις, και γύρω από αυτό χτίζουμε τις καθημερινές μας σχέσεις. Οπότε, η απώλεια αυτής της εστίας είμαι σίγουρος, παρότι δεν είμαι ειδικός, ότι μας δημιουργεί έντονα αρνητικά συναισθήματα, μπορεί και τραύματα», σημειώνει.

Ο ίδιος έμενε στα Εξάρχεια και, για οικογενειακούς λόγους, αποφάσισε με τη σύντροφό του να μετακομίσει το 2019. «Τότε δεν είχαμε πάρει χαμπάρι τι συνέβαινε και πιστεύαμε ότι θα βρούμε στη γειτονιά κάτι σε μια λογική τιμή και ανεκτή κατάσταση. Το τι χρέπια είδαμε σε τρελές τιμές δεν λέγεται, αναγκαστήκαμε να πάμε προς Κυψέλη όπου τα πράγματα ήταν καλύτερα τότε, εκεί πετύχαμε φυσικά και πολλούς πρώην Εξαρχειώτες», επισημαίνει.

«Πληρώνουμε για στέγαση το υψηλότερο ποσοστό του εισοδήματος από όλα τα κράτη της Ε.Ε.»

Η αλματώδης και αυξητική τάση των ενοικίων, είναι συνδυασμός της χρηματιστικοποίησης της κατοικίας - δηλαδή τα σπίτια να είναι επενδυτικά αγαθά, και ταυτόχρονα της μείωσης του εισοδήματός μας ιδιαίτερα κατά την οικονομική κρίση και την περίοδο των μνημονίων, σημειώνει ο Βασίλης.

«Σε συνδυασμό με την μη πρόσβαση σε στεγαστικά δάνεια, φεύγουμε από το μοντέλο της μικροιδιοκτησίας και αργά αλλά σταθερά, βλέπουμε εταιρείες να αποκτούν απόθεμα κατοικιών - δείτε για παράδειγμα τι γίνεται στο Μεταξουργείο όπου η γειτονιά αντέδρασε διοργανώνοντας την "κηδεία" της περιοχής.

Στην Ελλάδα έχουμε φτάσει να πληρώνουμε για στέγαση το υψηλότερο ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος από όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε., παρότι και εκεί υπάρχει πρόβλημα. Οπότε πιστεύω ότι πρέπει ο κόσμος να οργανωθεί και να αντιδράσει, για παράδειγμα σε πολλές χώρες του εξωτερικού υπάρχουν ισχυρές ενώσεις ενοικιαστών που διαπραγματεύονται για το ύψος των ενοικίων αλλά και τις υποχρεώσεις/δικαιώματα».

Η Golden Visa, τα Airbnb και η βίαιη τουριστικοποίηση πολλών περιοχών, αποτελούν φυσικά στην προμετωπίδα της κρίσης, καθώς από τη μια μειώνουν το διαθέσιμο απόθεμα κατοικιών ενώ, από την άλλη, ολόκληρες περιοχές μετατρέπονται από τόποι κατοικίας σε θεματικά πάρκα αποκλειστικά για τουρίστες, αλλάζει δηλαδή η λειτουργία τους και με αυτόν τον τρόπο διώχνουν και τους κατοίκους τους.

Οι 'κόκκινες' ή αλλιώς απλησίαστες ως προς το ύψος των ενοικίων περιοχές, «είναι το ευρύτερο κέντρο της Αθήνας όπως το Κουκάκι, Παγκράτι, Εξάρχεια, Πετράλωνα, αλλά και περιοχές που θεωρούνται καλές γειτονιές για να ζήσει κάποιος όπως η Νέα Σμύρνη και το Χαλάνδρι κλπ. Ομοίως το κέντρο της Θεσσαλονίκης, τα τουριστικά νησιά όπως οι Κυκλάδες, η Κέρκυρα και αντίστοιχα μέρη της Κρήτης.

Τέλος, πίεση υπάρχει και σε πόλεις που φιλοξενούν φοιτητές όπως ο Βόλος, τα Γιάννενα και η Πάτρα, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι δεν υπάρχουν επαρκείς φοιτητικές εστίες», τονίζει ο ίδιος.

«Η κατοικία είναι βασικό αγαθό για την επιβίωση»

Μπορεί όμως η στεγαστική κρίση να καταπολεμηθεί σε επίπεδο συλλογικό και σε επίπεδο κράτους; Όπως λέει ο Βασίλης, «σίγουρα μπορεί να καταπολεμηθεί, αρκεί να κατανοήσουμε όλες και όλοι ότι η κατοικία είναι ένα βασικό αγαθό για την ίδια μας την επιβίωση, δεν μπορούμε να την αφήνουμε έρμαιο στην αισχροκέρδεια. Πρέπει λοιπόν να παρέμβει το κράτος και να ασκήσει μια ολοκληρωμένη πολιτική - άλλωστε η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες όπου δεν υπάρχει κοινωνική κατοικία.

Για να παρέμβει βέβαια η πολιτεία, πρέπει να πιεστεί και εδώ έρχεται η συλλογικοποίηση που αναφέραμε παραπάνω ότι συμβαίνει στο εξωτερικό. Το καλό είναι ότι γίνονται τέτοιες προσπάθειες τελευταία, πέρα από τη δική μας, υπάρχει μια πολύ σοβαρή πρωτοβουλία στην Θεσσαλονίκη για σύσταση σωματείου ενοικιαστών. Όπως και να έχει ο κόσμος της κατοικίας πρέπει να οργανωθεί και να διεκδικήσει το δικαίωμα στη στέγη.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει, είναι να υπάρχει μια διασύνδεση του ενοικίου με την κατάσταση του σπιτιού και παράλληλα όριο στις αυξήσεις, κάτι σαν το μοντέλο Ολλανδίας. Έπειτα, πρέπει να υπάρξει ολοκληρωμένη πολιτική για τη δημιουργία κοινωνικών και οικονομικά προσιτών κατοικιών.

Τέλος, να μπει όριο στις μετατροπή κατοικιών σε βραχυχρόνιες τουριστικές μισθώσεις (τύπου Aribnb), δεν μπορεί η Νέα Υόρκη να εφαρμόζει μέτρα που θεωρούνται πολύ περιοριστικά για την αντιμετώπιση του φαινομένου και εμείς να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτα».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.