Γιατί πάντα αργείς στο κέντρο της Αθήνας - Ο καλύτερος τρόπος για να φτάνεις στην ώρα σου

Η Αθήνα βιώνει και φέτος ένα μεγάλο τουριστικό «θαύμα». Επισκέπτες από την Ευρώπη, την Αμερική, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ασία, επισκέπτονται την πόλη από την αρχή του χρόνου σχεδόν, και είτε ζουν την τουριστική τους dolce vita πέριξ του Κουκακίου και των Εξαρχείων, είτε μπαίνουν σε κάποια καράβι και καταλήγουν στα νησιά των Κυκλάδων, στην Κρήτη και όπου άλλου έχουν δει από το Instagram πως υπάρχει κάτι cool και ενδιαφέρον.

Την ίδια στιγμή, η πόλη πρέπει να συνεχίσει την καθημερινότητα της, με χιλιάδες φοιτητές που πάνε στις εξεταστικές τους, εργαζόμενους που μετακινούνται από και προς τις δουλειές τους, random περιπατητές και όλες τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες που μετακινούνται με ή χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σκοπό.

Είναι πλέον μια αλήθεια, για τους περισσότερους από εμάς, πως όταν έχουμε αποστολή να μετακινηθούμε στο κέντρο, είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε έγκαιρα στον προορισμό μας.

Το μετρό «φρακάρει» από κόσμο και οι συρμοί στους κεντρικούς σταθμούς τις ώρες αιχμής συχνά δεν μπορούν καν να πάρουν επιβάτες, ενώ οι κεντρικές οδικές αρτηρίες της πόλης είναι μονίμως πια, ακινητοποιημένες στην κίνηση. Τα διαθέσιμα ταξί λιγοστεύουν απειλητικά πλέον, παρά τις διαβεβαιώσεις της Freenow στο Reader πρόσφατα.

Πρόσφατα, βρέθηκα στο δρόμο, θέλοντας να μεταβώ από τα γραφεία της Liquid Media στην Αγία Παρασκευή, στην Πλατεία Νερού, εκεί όπου γινόταν το Release Festival. Έχοντας κατά νου την προβληματική κατάσταση που είχα ζήσει σε προηγουμένη μετακίνηση με προορισμό το κέντρο πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, όταν είχα καθηλωθεί για τουλάχιστον 30 λεπτά στο σταθμό Μετρό Συγγρού-Φιξ, αναζητώντας διαθέσιμο ταξί, αποφάσισα να πάρω λεωφορείο.

Πιο συγκεκριμένα, λεωφορεία, το Α5 έως τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και έπειτα το 550 ως ένα σημείο, περίπου 500 μέτρα μακριά από την πλατεία Νερού. Όλα πήγαν καλά στο πρώτο σκέλος, σε περίπου 15' είχα φτάσει από την Αγία Παρασκευή, στοn σταθμό λεωφορείων απέναντι από τον κινηματογράφο Αθήναιον. Και έπειτα ακολούθησε το δράμα.

Παρ' ότι το GPS μου υπογράμμιζε πως αρκούν 40' για να φτάσω στον προορισμό μου, τελικά  χρειάστηκα 70 για να φτάσω ως τη λεωφόρο Συγγρού, στο ύψος του Άγιου Σώστη. Και άλλα 20' ως το τέλος.

Έμεινα 90 λεπτά σε ένα λεωφορείο, δίπλα σε επιβάτες το ίδιο απηυδισμένους μ' εμένα, κουρασμένα πρόσωπα που είχαν χάσει την αίσθηση του χρόνου και ίσως δεν πίστευαν καν, ότι κάποτε θα φτάσουν στον προορισμό τους.

Μιλώντας καθημερινά με συναδέλφους που μετακινούνται με αυτοκίνητο στο κέντρο, με φίλους που ζουν στο Παγκράτι και επιχειρούν με το αυτοκίνητο τους να πάνε σε ραντεβού και να φτάσουν στην ώρα τους, με πεζούς και αυτοκινητιστές, διαπίστωσα πως τελικά το αθηναϊκό καλοκαίρι έχει κι ένα δεύτερο «θαύμα» στον πάγκο (sic) να κάνει ζέσταμα, αυτό των διαδρομών που όλοι περιμένουμε καθηλωμένοι, πότε θα τελειώσουν, μουρμουρίζοντας «πότε θα φτάσουμε εδώ», από το γνωστό τραγούδι του Γιάννη Αγγελακα. 

Ρώτησα τον Κωνσταντίνο Κουρέτα, συγκοινωνιολόγο/γραμματέα του συλλόγου συγκοινωνιολόγων της χώρας μας, γιατί είναι τόσο δύσκολο να φτάσεις στην ώρα σου οπουδήποτε στην Αθήνα πια.

«Όλα ξεκινούν με μια ερώτηση. Γιατί πήρατε αυτοκίνητο; Ξέρω πως ακούγεται ενοχλητική αυτή η ερώτηση, αλλά από εκεί πηγάζει το πρόβλημα, από τους ανθρώπους που ζουν κοντά στο κέντρο της Αθήνας και επιλέγουν μετακινηθούν προς αυτό, όχι με το μετρό, μια κίνηση που θα βοηθούσε στην αποφόρτιση του προβλήματος, αλλά με το αυτοκίνητο τους. Ας μην αναφερθούμε στην κουλτούρα της μετακίνησης με το ποδήλατο, που δεν έχει ακόμα διαδοθεί επαρκώς στη χώρα μας.

Φυσικά και θα μπορούσαμε να πάρουμε περισσότερα λεωφορεία, νέα οχήματα, φιλικά προς το περιβάλλον, αλλά νομίζετε πως αν αυξηθεί πάρα πολύ ο αριθμός τους, θα αποσυμπιεστούν οι δρόμοι; Σε καμία περίπτωση! Και πάλι θα βλέπουμε λεωφορεία κολλημένα πίσω από αμάξια.

Το Μετρό μπορεί να συνεισφέρει θετικά στο να ανοίξουν περισσότεροι οι κεντρικές οδικές αρτηρίες, να ελευθερωθούν κάπως οι δρόμοι. Αυτό είχε γίνει, όταν το Μετρό είχε δρομολόγια ως τις 2 τα ξημερώματα κάθε Παρασκευή και Σάββατο, και επίσης λειτουργούσε και ο ΗΣΑΠ με δρομολόγια μετά τις 12 το βράδυ.

Αλλά αυτό άλλαξε μετά την καραντίνα. Χρειάζεται να έχουμε σταθερά, αρκετά μεταμεσονύκτια δρομολόγια του Μετρό, ενδεχομένως και μετά τις 2».

«Το πρόβλημα του μποτιλιαρίσματος και πώς το αντιμετωπίζουμε σήμερα, μπορούμε να το παρομοιάσουμε με μια μεγάλη πλημμύρα, που έρχεται από το βουνό και εμείς στις πεδιάδες επιλέγουμε να την αντιμετωπίζουμε με ένα φρεάτιο βουλωμένο. Είναι τεράστιος ο αριθμός εκείνον που μπαίνουν από όλο το λεκανοπέδιο, στο κέντρο της Αθήνας με το αυτοκίνητο τους.

Δεν υπάρχει πλήρης αστυνόμευση στις λεωφορειολωρίδες, δεν υπάρχουν διαμορφωμένες πολιτικές αποτροπής της μετακίνησης από και προς το κέντρο με αυτοκίνητο, δεν υπάρχει μια  αντιμετώπιση των μετακινήσεων στο κέντρο των ελληνικών μεγαλουπόλεων, από ενιαίο φορέα.

Συχνά μας ρωτούν διάφοροι φορείς της πολιτείας, αρκετοί δημοσιογράφοι, το ίδιο που με ρωτάτε κι εσείς, για την κίνηση στους δρόμους. Μα δεν είμαστε ακτιβιστές, δεν μπορούμε μεμιάς να βρούμε λύση!».

«Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την Αθήνα σαν γαλατικό χωριό, να έχει ο καθένας τα δικά του σχέδια για το κυκλοφοριακό, στην τροχαία, στον Δήμο, ή οπουδήποτε αλλού. Χρειαζόμαστε έναν ενιαίο μητροπολιτικό φορέα μεταφορών, που να διαχειρίζεται την αστική μετακίνηση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, που να λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες να υλοποιούνται άμεσα».

«Βλέπω με κάποια αισιοδοξία το μέλλον, πιστεύω ότι στους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης μπορούμε να κάνουμε βήματα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Μέχρι τότε, υπομονή σε όλους, και ειλικρινά, να επιδιώκετε να παίρνετε το μετρό, αντί για το αυτοκίνητο, όπου αυτό είναι εφικτό».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.