«Η μητέρα μου έφυγε από έλλειψη ιατρικής ηθικής και προφανούς ιατρικής αμέλειας»

Η κυρία Μαρία Βέργη, όταν το ένστικτό της τής έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά με τη νοσηλεία της μητέρας της, βρέθηκε στο Ηράκλειο με την πρώτη πρωινή πτήση στις 26 Ιουλίου 2023.

Η μητέρα της, Στέλλα, η οποία είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού, χειρουργήθηκε στην Κρήτη, τόπο καταγωγής της, και συνέχισε με χημειοθεραπείες στο νησί. Λίγους μήνες αργότερα, το 2023, και έφυγε από τη ζωή από σήψη, η οποία σύμφωνα με τα λεγόμενα της, δεν διαγνώστηκε από τους γιατρούς στο ΠΑΓΝΗ.

Η κυρία Στέλλα Βέργη έφυγε από ιατρική αμέλεια και η οικογένεια της δεν πήρε απαντήσεις.

Η Μαρία περιγράφει στο Reader την ιστορία της μητέρας της κατά τη διάρκεια των πέντε -τόσες πρόλαβε- χημειοθεραπειών, την αντιμετώπιση από τα νοσοκομεία στην Κρήτη, την άγνοια και αδιαφορία του γιατρού που παρακολουθούσε τη μητέρα της, εκφράζοντας την επιθυμία της να ενημερωθούν ασθενείς σε αντίστοιχη θέση. 

«Η μητέρα μου έφυγε από αδιαφορία»

«Η μητέρα μου θεωρούσε την καταγωγή της ένα από τα βασικότερα στοιχεία που συνέθεταν την προσωπικότητά της. Ήταν η τιμή της, η περηφάνεια της, καμάρωνε. Φρόντιζε να το διαλαλεί και να το καυχιέται. Όπου έζησε. Στην Ν. Αφρική, στην Ολλανδία, στην Δανία, σε μέρη της Ελλάδας.

Η μητέρα μου πέρα από αθεράπευτα τοπικίστρια ήταν και αθεράπευτα δοτική. Τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της. Ειρωνικά, έφυγε στον τόπο της, άδικα, από απλή αλλά βροντερή ανευθυνότητα. Χωρίς να δεχθεί την επιστημονική βοήθεια που της άξιζε ως ασθενής, χωρίς να λάβει την απαραίτητη βοήθεια, ως άνθρωπος, που η ίδια απλόχερα έδινε.

Η μαμά μου είχε διαγνωσθεί με καρκίνο στο στήθος. Έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο όλων των απαραίτητων εξετάσεων σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας ήμουν δίπλα της όταν διευθυντής κλινικής, χειρουργός μαστού, την διαβεβαίωνε: «Κυρία Στέλλα από αυτό δεν θα φύγετε».

Και πήραμε ανάσα. Παρόλα αυτά η επιθυμία της ήταν να χειρουργηθεί και να προχωρήσει σε χημειοθεραπείες στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, εκεί όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Στον τόπο της. Εκεί που έμελλε να φύγει μακριά μας από αδιαφορία.

Χειρουργήθηκε και προχώρησε σε χημειοθεραπείες. Σύνολο χημειοθεραπειών έξι. Έφτασε έως την πέμπτη».

Η εμφάνιση e-coli και τα έντονα συμπτώματα 

Η ογκολογική ιατρική ομάδα που την παρακολουθούσε στο ΠΑΓΝΗ δεν είχε θορυβηθεί από το γεγονός ότι μετά από κάθε χημειοθεραπεία η μητέρα μου
ανέπτυσσε e-coli, ουρολοίμωξη, ανέβαζε υψηλό πυρετό και αναγκαζόταν να νοσηλευτεί.

Ανάμεσα στις χημειοθεραπείες γέμιζε άφτρες στο στόμα και τον λαιμό, πύον στα νύχια και συστηματικά άνοιγε το δέρμα της σε διάφορα σημεία του
σώματος της αναβλύζοντας αίμα. Το αντίθετο. Την καθησύχαζαν και την έστελναν στο δερματολογικό να την "ράψουν". Και μετά σπίτι.

Η μητέρα μου είχε θορυβηθεί καθώς οι παρενέργειες αυτές όχι μόνο δεν υποχωρούσαν αλλά χειροτέρευαν. Όμως οι αγωνίες της δεν εισακούστηκαν από τον ογκολόγο που την είχε αναλάβει ή και την ιατρική του ομάδα. Έπνιγε τον φόβο της και συνέχιζε τις χημειοθεραπείες. Ήθελε να δείχνει δυνατή σε όλα. Και ήταν δυνατή σε όλα.

Η εισαγωγή της σε νοσοκομείο μετά από κάθε χημειοθεραπεία εξαρτιόταν από το ποιο νοσοκομείο εφημέρευε. Το ΠΑΓΝΗ δεν την δεχόταν εάν δεν εφημέρευε και ας ήταν το νοσοκομείο το οποίο την παρακολουθούσε.

Δηλαδή τι σας έλεγε το ΠΑΓΝΗ;

Δεν την δεχόντουσαν. Την έστελναν σε νοσοκομείο που εφημέρευε, δηλαδή το Βενιζέλειο Ηρακλείου.

Πώς επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας της μητέρας σας;

Η 4 η χημειοθεραπεία ήταν η χειρότερη. Τα ίδια συμπτώματα αλλά σε μεγαλύτερη ένταση. Νοσηλεύτηκε στο Βενιζέλειο, το οποίο εφημέρευε, για 6 ημέρες, μας είπε η Μαρία δεδομένου ότι το ΠΑΓΝΗ δεν ήταν διαθέσιμο. 

Η 5η χημειοθεραπεία ακόμα χειρότερη. Τα ίδια συμπτώματα σε ακόμα μεγαλύτερη  ένταση. Νοσηλεύτηκε (για τελευταία φορά) στο Βενιζέλειο, το οποίο εφημέρευε και πάλι. Το απόγευμα εκείνο δέχτηκα τηλεφώνημα από τον πατέρα μου:

«Μαρία μπαίνουμε πάλι»

«Στο ΠΑΓΝΗ;»

«Όχι δεν εφημερεύει. Στο Βενιζέλειο. Η μαμά δεν φαίνεται καλά».

Παρόλο που ήταν μια πλέον συνηθισμένη διαδικασία η διαίσθηση μου κυρίευσε την λογική μου. Βρέθηκα στο Βενιζέλειο με την πρώτη πτήση.

Η Μαρία, μας εξήγησε ότι, ενώ στις προηγούμενες χημειοθεραπείες η μητέρα της στη συνέχεια νοσηλευόταν δύπ - τρεις μέρες, μετά την τέταρτη κατά σειρά θεραπεία της έκατσε δέκα μέρες νοσηλείας, μια εβδομάδα δηλαδή παραπάνω από τις προηγούμενες φορές. 

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε εισαγωγή μετά από χημειοθεραπεία. Οι γιατροί της είπαν ότι οι θεραπείες θα συνεχίσουν ως είχαν, και ότι θα χαμηλώσουν την ένταση.

Πιστεύαμε, διότι την είχε διαβεβαιώσει και καθησυχάσει ο ογκολόγος και η ομάδα του ΠΑΓΝΗ, ότι ήταν μία συνήθης παρενέργεια της χημειοθεραπείας. Πιστεύαμε ότι ο γιατρός της είχε τον έλεγχο. Ότι γνώριζε. Γνώριζε όμως;

Στο Βενιζέλειο με ενημερώνουν: «Κυρία Βέργη, η μητέρα σας κινδυνεύει»

«Από τι…;»

«Η μητέρα σας εισήχθη με σήψη»

«Σήψη;»

«Ναι κυρία Μαρία, όπως και στην προηγούμενη εισαγωγή»

«Σήψη; Και στην προηγούμενη εισαγωγή; Κανείς από το ιατρικό προσωπικό δεν μας ενημέρωσε ποτέ για σήψη, δεν αναφέρεται ούτε στο προηγούμενο εξιτήριο ούτε στις εξετάσεις της. Δεν είναι δυνατόν.»

«Τεκμαίρεται από τις τιμές»

«Τεκμαίρεται από τις τιμές; Πως είναι δυνατόν εμείς να κατανοήσουμε τις τιμές; Ο ογκολόγος της στο ΠΑΓΝΗ είχε ενημερωθεί;»

Η ερώτηση δεν απαντήθηκε ποτέ «Ο ογκολόγος της στο ΠΑΓΝΗ είχε ενημερωθεί…;».

Παρόλο που δεν πήρα σαφή απάντηση, το εξακρίβωσα μόνη μου. Τον ογκολόγο της τον βρήκα αργά το βράδυ της ίδιας ημέρας που κατέβηκα στην Κρήτη.

Δεδομένων των συμπτωμάτων που περιγράφετε παραπάνω, τα οποία εντάσσονται στα συμπτώματα της σήψης, δεν αντιλήφθηκε ούτε ο γιατρός ούτε κάποιο μέλος του ιατρικού προσωπικού ότι πρόκειται για κάτι τέτοιο;

Όχι. Φερόντουσαν στην μητέρα μου σαν να ήταν κάτι το φυσιολογικό. Διαπιστώθηκε στο Βενιζέλειο.

«Ο ογκολόγος δεν είχε ιδέα ότι η μητέρα μου νοσηλευόταν με σήψη»

Ο ογκολόγος δεν είχε ιδέα ότι η ασθενής του νοσηλευόταν με σήψη. Δεν είχε ιδέα ότι η ασθενής του νοσηλευόταν καν. Δεν είχε καν ιδέα ότι στην προηγούμενη εισαγωγή της, σε συνέχεια της 4ης χημειοθεραπείας, είχε διαπιστωθεί και πάλι σήψη.

«Πως είναι δυνατόν να μην γνωρίζετε;»

«Ξέρετε έχω πολλούς ασθενείς και δουλεύω με ομάδες».

«Κατανοώ, αλλά πως διασφαλίζετε ότι ενημερώνεστε από τις ομάδες σας, ή από συναδέλφους γιατρούς, για οποιαδήποτε εξέλιξη ασθενών σας; Πως είναι δυνατόν να αγνοείται τι έχει συμβεί στην μητέρα μου, στην ασθενή σας; Πώς είναι δυνατόν να την στείλατε για μια ακόμα χημειοθεραπεία αγνοώντας ότι προ ημερών είχε εισαχθεί με σήψη»;
 

Τα αναπάντητα ερωτήματα με την επικοινωνία ΠΑΓΝΗ - Βενιζελείου

Αν το Βενιζέλειο, σε συνέχεια των εισαγωγών της μητέρας μου, επικοινώνησε την ιατρική της εικόνα στον ογκολόγο της στο ΠΑΓΝΗ ως όφειλε, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αν επικοινώνησε αλλά το αγνόησε ο ίδιος ο ογκολόγος στο ΠΑΓΝΗ επίσης δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Ο ένας επέμενε ότι είχε αναρτήσει τα σχετικά ιατρικά στοιχεία σε ενδοσύστημα των δυο νοσοκομείων και ότι ο ογκολόγος όφειλε να ενημερωθεί μέσω
αυτού, ο άλλος επέμενε ότι ουδέποτε ενημερώθηκε για σήψη.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ξέσπασμα χαράς και ανακούφισης της μητέρας μου μέσα από την ΜΕΘ όταν πρόλαβα να την ενημερώσω ότι βρήκα τον ογκολόγο της και αυστηρά του μετέφερα τα παραπάνω. Διότι η ίδια ποτέ δεν φώναζε, δεν διεκδικούσε.

Κι’ ας είχε αγχωθεί και ας είχε εξαντληθεί. Απλά ενημέρωνε με ευγένεια και υπομονή, θεωρώντας ότι ακούγεται. Αλλά δεν την άκουγε κανείς επιστήμονας.
Έχω ακόμα στα αυτιά μου τις λέξεις του ογκολόγου της όσο η μητέρα μου νοσηλευόταν στη ΜΕΘ του Βενιζελείου, για τελευταία φορά, «Φέρω το βάρος αυτής της ευθύνης» μου είπε.

Ο ογκολόγος της αγνοώντας ή όντας ανενημέρωτος ότι η μητέρα μου σε συνέχεια της 4ης χημειοθεραπείας εισήλθε στο Βενιζέλειο με σήψη, προχώρησε στέλνοντάς την σε 5η χημειοθεραπεία, η οποία έφερε εκ νέου σήψη, και τελικά τον θάνατο.

Πάλεψε 10 μέρες στην εντατική και έφυγε στις 08 Αυγούστου του 2023, την ημέρα του Αγίου Μύρωνος.

«Το σύστημα υγείας είναι τόσο σαθρό που επηρεάζει τους ίδιους τους γιατρούς»

Ζήτησαμε τους ιατρικούς φακέλους της και από τα δύο νοσοκομεία. Με θλίψη διαπίστωσα όχι μόνο ότι έλλειπαν βασικές εξετάσεις από ότι αρχικά μου δόθηκε από το ΠΑΓΝΗ αλλά και ότι η ανάγκη διακοπής των χημειοθεραπειών αποτυπώθηκε από τον γιατρό την επομένη ημέρα της συνομιλίας μου μαζί του.

Οι ελάχιστοι ιατροί εκτός Κρήτης στους οποίους επικοινώνησα τα δεδομένα, πέραν του ότι με διαβεβαίωσαν για όσα λάθη αντιλήφθηκα, προσέθεσαν σαν χάπι στον πόνο μου ότι το σύστημα υγείας είναι τόσο σαθρό που επηρεάζει τους ίδιους τους γιατρούς οι οποίοι μπορεί να έχουν ελλείψεις σε προσωπικό, υποδομές, εξοπλισμό.

Και τι σημαίνει αυτό; Στην χώρα μας δεν πάσχει μόνο ο τομέας υγείας, πάσχουν σοβαρά και άλλοι τομείς. Αυτό δεν δίνει το δικαίωμα σε εργαζόμενους στους τομείς αυτούς να εγκαταλείπουν τις αρχές και τις ευθύνες τους.

«Ο γιατρός έστελνε τη μητέρα μου για χημειοθεραπείες ως όριζε το πρωτόκολλο χωρίς να γνωρίζει, ή αδιαφορώντας για τις παρενέργειες»

Σε συνέχεια του θανάτου της μητέρας μου και απευθυνόμενη στο γραφείο του ογκολόγου στο ΠΑΓΝΗ προκειμένου να λάβω τους ιατρικούς της φακέλους, η
γραμματέας του στις επικοινωνίες μας μου απευθυνόταν με περίσσια χαρά, εύθυμη και καλόκεφη. Και ενώ εύχομαι πάντα να την κυριεύουν αυτά τα συναισθήματα, δεν μπορώ παρά να επισημάνω ότι η επικοινωνία αυτή αφορούσε άνθρωπο ο οποίος είχε φύγει από την ζωή ενώ βρισκόταν υπό την δική τους ιατρική επίβλεψη και η ενσυναίσθηση δεν ήταν απλά ανύπαρκτη αλλά το ευδιάθετο ύφος ήταν σχεδόν προκλητικό.

Ο άνθρωπος μας έφυγε διότι o επιστήμων γιατρός που την επέβλεπε δεν ενδιαφέρθηκε να ενημερωθεί για την εικόνα της ασθενούς του. Την έστελνε σε
χημειοθεραπείες ως όριζε το πρωτόκολλο, χωρίς να γνωρίζει ή ακόμα χειρότερα πιθανά αδιαφορώντας για την έκταση των σοβαρών παρενεργειών που τις
δημιουργούσαν.

Ο Μανώλης και εγώ χάσαμε την μαμά μας, ο Στέλιος την γυναίκα του και όσοι ήταν κοντά της την αστείρευτα δοτική και αδιάκοπα γενναιόδωρη σε
προσφορά και αγάπη Στέλλα της οποίας το νήμα της ζωής κόπηκε έτσι απλά από έλλειψη ιατρικής ηθικής και προφανούς ιατρικής αμέλειας.

Ακολουθήσατε νομικές ενέργειες μετά; Απευθυνθήκατε σε σωματεία;

Ζητήσαμε τον φάκελο της μητέρας μου από το ΠΑΓΝΗ και το Βενιζέλειο. Αρχικά το ΠΑΓΝΗ αρνήθηκε να μας τον παραδώσει. Εν συνεχεία πήγαμε στην Εισαγγελία Ηρακλείου, η οποία μας ενημέρωσε ότι αν αρνηθούν, θα πρέπει να γίνει γραπτώς, και τότε θα επέμβει.

Εν τέλει δόθηκαν, αλλά έλειπαν κάποιες εξετάσεις, τις οποίες μου της έστειλαν μετά.

Απευθύνθηκα προφορικά και στον Ιατρικό Σύλλογο Ηρακλείου Κρήτης, οι οποίοι ήταν ευγενέστατοι, αλλά για ένα χρόνο δεν άντεχα να συντάξω ούτε το κείμενο μου για τη μητέρα μου. Ήταν πολύ ψυχοφθόρο. 

Ιατρικά λάθη και θάνατοι στα νοσοκομεία της Ελλάδας

Η μητέρα της κυρίας Βέργη, δεν είχε καν το τηλέφωνο του ογκολόγου της, όπως μας εκμυστηρεύτηκε. Δεν της δόθηκε ποτέ. Η επικοινωνία γινόταν με την γραμματέα, είπε λίγο πριν την πέμπτη χημειοθεραπεία στην κόρη της. Ο γιατρός, δεν γνώριζε το όνομα της και όπως ειπώθηκε παραπάνω το αφήγημα ήταν ότι «έχει αμέτρητα περιστατικά» ενώ η ευθύνη του τελείωσε από τη στιγμή που δήλωσε: «φέρω την ευθύνη», λίγες μέρες μετά την εισαγωγή της 69χρονης κυρίας Βέργη στη ΜΕΘ.

Η περίπτωση της κυρίας Βέργη, δεν είναι δυστυχώς η μοναδική. Στην Ελλάδα, υπολογίζεται ότι σημειώνονται περισσότερα από 6.000 ιατρικά λάθη ετησίως, τα οποία οδηγούν σε θανάτους, αναπηρίες ή άσκοπη νοσηλεία.

Στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι η ηλικιακή ομάδα 85+ επηρεάστηκε περισσότερο και αυτά τα σε μεγάλο βαθμό αποτρέψιμα, ανεπιθύμητα συμβάντα υπογραμμίζουν την ανάγκη για ασφάλεια και μέριμνα.

Το να χάνεις τον άνθρωπο σου είναι βάναυσο. Αλλά τον να τον χάνεις, στο μέρος που αισθάνεσαι και υποτίθεται ότι είναι προστατευμένος, ένα νοσοκομείο, αφήνει πίσω του όχι μόνο πένθος, αλλά και ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.