Μιλήσαμε με τη δασκάλα που κινδυνεύει με απόλυση για σύνθημα που αφορά την Παλαιστίνη

«Δεν φοβάμαι, δεν μετανιώνω, θα το έκανα ξανά», είναι τα λόγια της Ελευθερίας Παλαιστίδου, της εκπαιδευτικού του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ταύρου, η οποία διώκεται για παράβαση υπαλληλικού καθήκοντος.

Η κυρία Παλαιστίδου βρέθηκε στο στόχαστρο γιατί ανήρτησε στον χώρο του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ταύρου τις δημιουργίες των μαθητών και των μαθητριών της για την ειρήνη, οι οποίες είχαν γραμμένο το σύνθημα «λευτεριά στην Παλαιστίνη». 

Αυτό πυροδότησε την αντίδραση του Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ' Αθήνας, κ. Γιάννη Κουμέντου, ο οποίος ζήτησε την απόλυση της εκπαιδευτικού. 

Την Πέμπτη 7 Νοέμβριου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση ενάντια στην δίωξη της δασκάλας στα γραφεία της Δ΄ Διεύθυνσης  Εκπαίδευσης επί της Λεωφόρου Συγγρού 165 στη Νέα Σμύρνη. 

Επικοινωνήσαμε με την Ελευθερία Παλαιστίδου και εκείνη, φανερά συγκινημένη αλλά και με θάρρος μάς εξήγησε όσα ακριβώς συνέβησαν. 

Κυρία Παλαιστίδου, ας βάλουμε τα γεγονότα σε μία σειρά, να μας πείτε τι ακριβώς συνέβη.

«Διδάσκω στην πέμπτη δημοτικού. Από τις 21 Σεπτεμβρίου που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, ξεκίνησα με τους μαθητές μου μία εργασία, να γράψουν για μία είδηση που άκουσαν, είδαν ή διάβασαν και τους έκανε εντύπωση. Κάποια παιδιά είχαν γράψει στιγμιότυπο από βομβαρδισμούς. 

Ξεκίνησε μια κουβέντα για τον πόλεμο και ποιους πολέμους ξέρουν. Τα παιδιά συνήθως αναφέρουν τους πιο κοντινούς τους, αυτόν της Ουκρανίας και αυτόν της Παλαιστίνης. Είχαν απορίες όπως πού είναι το Ισραήλ, πού είναι η Παλαιστίνη, πόσο μακριά είναι από εμάς. Πού είναι η Ουκρανία και η Ρωσία. Κάναμε διάφορες συζητήσεις. Κάποια είχαν περισσότερες γνώσεις.

Τα παιδιά ήξεραν ότι θα κάναμε κάποιες εικαστικές δημιουργίες, όπως κάθε χρόνο. 

Στο σχολείο μου, συνηθίζουμε να κρεμάμε τις ζωγραφιές των παιδιών στα κάγκελα, για να φαίνονται έξω και να μπορούν να τις βλέπουν και οι γονείς. Στη συνεδρίαση που έγινε μεταξύ διδασκόντων αποφασίσαμε κάθε εκπαιδευτικός να δουλέψει με το τμήμα του. 

Τα παιδιά ζωγράφισαν λουλούδια, πεταλούδες, το σήμα της ειρήνης. Θέλουμε να ξορκίζεται το κακό μέσα από αυτές τις ζωγραφιές. Γράψαμε και το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».

Την ημέρα που κρεμάστηκαν οι δημιουργίες των παιδιών, εγώ έφυγα αργά από το σχολείο γιατί είχα συγκέντρωση γονέων. Μου τηλεφώνησε ο προϊστάμενος και απαίτησε να κατέβουν οι δημιουργίες των παιδιών, φωνάζοντας. Του είπα ότι θα το συνεννοηθώ με τον διευθυντή

Η πρώτη ενέργεια ήταν να κατεβάσουμε τις δημιουργίες των παιδιών γιατί δεν ξέραμε τι ακριβώς συμβαίνει, δεν ξέραμε τίποτα. Όταν κατέβηκαν ήρθε ο κ. Κουμέντος στο σχολείο. Ήταν 3 το μεσημέρι. Ρώτησε ποιος το έκανε και είπα «εγώ». Μου λέει «γιατί;». Λέω γιατί πάντα αυτό κάνουμε, πάντα έξω από την τάξη μου κρεμάω τις εικαστικές δημιουργίες των παιδιών.   

Μου λέει "γιατί λευτεριά στην Παλαιστίνη;". Είχα μείνει εμβρόντητη. 

Μου είπε ότι το θέμα έχει φτάσει στο υπουργείο και ότι εκείνη την ώρα τον κάλεσε στο τηλέφωνο ο προϊστάμενος εκπαίδευσης της περιφέρειας και πως ο ίδιος τον ενημέρωσε ότι το πανό κατέβηκε. Μου ανέφερε επίσης πως και ο δήμαρχος Ταύρου-Μοσχάτου τηλεφώνησε στον διευθυντή, ενώ από το σχολείο ήρθε και η αντιδήμαρχος εκπαίδευσης.

Ο προϊστάμενος, ο κ. Κουμέντος, ζήτησε και από μένα και από τον διευθυντή διερεύνηση απόψεων. Ο διευθυντής είπε πως δεν ήξερε ότι την ίδια εκείνη μέρα είχαν κρεμαστεί στα κάγκελα οι δημιουργίες των παιδιών. Πράγματι είχε δουλειά, ήρθε αργά μπήκε στο ολοήμερο και έτσι όπως είναι η τάξη δεν είχε ορατότητα. Αλλά το να κρεμάσουμε τις ζωγραφιές στα κάγκελα ήταν κάτι που εμείς το κάνουμε κάθε χρόνο».

Οι ζωγραφιές των παιδιών ξεκρεμάστηκαν. Τι συνέβη στη συνέχεια;

«Την επόμενη μέρα τα παιδιά με ρώτησαν "γιατί κυρία δεν είναι οι ζωγραφιές μας εδώ;".  Δεν είπα τίποτα γιατί είχα μείνει άλαλη. Ο κ. Κουμέντος ζήτησε διερεύνηση απόψεων και του εξήγησα ότι εμείς έχουμε κάνει κι άλλες δράσεις, για τον πόλεμο στον Κόλπο, αντίστοιχες δράσεις, έχουμε κάνει για τον πόλεμο στη Σερβία και πάντα ακολουθούμε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και τις αποφάσεις της ελληνικής Βουλής.

Δεν είχα κάτι άλλο να του πω. Μου άνοιξε πειθαρχικό φάκελο, ζήτησε να απολυθώ γραπτά. Μου είπε ότι δεν είναι σύννομο με τη δημοσιοϋπαλληλική μου ιδιότητα το γεγονός ότι δεν έδειξα μεταμέλεια. Δεν θα δείξω μεταμέλεια». 

Θα το ξανακάνατε;

«Ναι, θα το ξαναέκανα».

Επικοινωνήσατε με τους γονείς των μαθητών σας;

«Βεβαίως, μου λένε "τι σας έκαναν κυρία Ελευθερία; Στην καλύτερη δασκάλα του σχολείου;"».

Φοβάστε; Σκεφτήκατε έστω και για λίγο «ωχ πού έμπλεξα;» ;

«Όχι, ούτε μια στιγμή. Έχω διάφορα συναισθήματα. Έχω συγκινηθεί πάρα πολύ από την αλληλεγγύη, έχω συγκινηθεί πάρα πολύ με τον πρέσβη της Παλαιστίνης που μου τηλεφώνησε και μου έλεγε "ευχαριστώ πολύ".

Δεν μπορώ εγώ να πάρω το παλαιστινιακό ζήτημα πάνω μου. Όμως έχω συγκινηθεί από τον κόσμο, από την Παλαιστίνια που αυθόρμητα μού έδωσε τη μαντήλα της. Δεν νιώθω ότι έκανα κάτι για να με παίρνει ο πρέσβης τηλέφωνο. Νιώθω την ανάγκη αυτών των ανθρώπων για αλληλεγγύη. Έχω συγκινηθεί με τους συναδέλφους μου που με στήριξαν.

Δεν νιώθω φόβο, αλλά θυμό. Είμαι επιστήμονας, θέλω να κάνω τη δουλειά μου σύμφωνα με τις οδηγίες που έχω λάβει, με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, της ελληνικής Βουλής.

Δεν μπορώ να απολογούμαι για το «λευτεριά στην Παλαιστίνη», αυτό βγήκε μέσα από κουβέντα. Έτσι καταργείται ο παιδαγωγικός μου ρόλος. Αν εγώ καταδικαστώ, σημαίνει ότι θα σταματήσει η παιδαγωγική ελευθερία κάθε συναδέλφου.

Θα μας πάνε σε άλλες εποχές αυτά, με αυτά έχω θυμώσει. Αν καταργηθεί η παιδαγωγική μου ελευθερία, θα πρέπει να απολογούμαι για τα πάντα και αυτό δεν βοηθάει την ίδια τη δουλειά μας. 

Όταν ήμουν τρίτη δημοτικού η δασκάλα μάς έκανε τα πολιτεύματα και τη ρώτησα «τι πολίτευμα έχουμε» και δεν μπορούσε να μου απαντήσει γιατί είχαμε χούντα. Εγώ δεν θέλω να είμαι έτσι, νομίζω κανένας εκπαιδευτικός».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.