Όταν ο «Μαύρος Σεπτέμβρης» χτύπησε την Ελλάδα – Το μακελειό στο αεροδρόμιο του Ελληνικού

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο κόσμος βρισκόταν σε μία από τις πιο εκρηκτικές περιόδους της μεταπολεμικής ιστορίας. Ο Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν στο απόγειό του, ενώ την ίδια ώρα η Μέση Ανατολή έμοιαζε με πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.

Οι ένοπλες οργανώσεις Αράβων δεν περιόριζαν πλέον τη δράση τους σε στοχευμένες ενέργειες κατά κρατικών αξιωματούχων, αλλά επιδίωκαν να προκαλέσουν μέγιστο διεθνή αντίκτυπο μέσω ενεργειών που είχαν όλα τα χαρακτηριστικά που θα χαρακτήριζαν ένα χτύπημα «τυφλό».

Η Ελλάδα δεν αποτέλεσε ποτέ βασικό πεδίο δράσης των παλαιστινιακών οργανώσεων. Εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης, ωστόσο, αποτελούσε σημαντικό κόμβο αεροπορικών συνδέσεων ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Το αεροδρόμιο του Ελληνικού εκείνη την εποχή εξυπηρετούσε καθημερινά χιλιάδες επιβάτες από δεκάδες χώρες και κάπως έτσι θεωρούνταν σημείο υψηλής στρατηγικής σημασίας.

Το μεσημέρι της 5ης Αυγούστου 1973, μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Δεν επρόκειτο για στοχευμένη επίθεση κατά κάποιου συγκεκριμένου προσώπου. Δεν υπήρχε προσπάθεια διάκρισης στρατιωτικών από πολίτες ή διάκρισης πολιτών με καταγωγή από συγκεκριμένη χώρα, το Ισραήλ για παράδειγμα.

Ήταν ένα τυφλό χτύπημα με την υπογραφή του «Μαύρου Σεπτέμβρη», οργάνωση για την οποία ο κόσμος είχε μάθει μόλις την προηγούμενη χρονιά, στην περιβόητη «Σφαγή του Μονάχου», κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η ταυτότητα του «Μαύρου Σεπτέμβρη»

Η ένοπλη οργάνωση «Μαύρος Σεπτέμβρης» εμφανίστηκε το 1971. Οι ιστορικοί, οι δημοσιογράφοι και διάφοροι αναλυτές της κατάστασης στη Μέση Ανατολή, διαφωνούν ακόμα και σήμερα ως προς τη «μήτρα» που «γέννησε» τη συγκεκριμένη οργάνωση.

Κάποιοι λένε πως συνδεόταν στενά με τη Φατάχ του Γιασέρ Αραφάτ ή την PLO (την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης».

Κάποιοι άλλοι λένε πως ο «Μαύρος Σεπτέμβρης» ήταν κομμάτια αυτών των οργανώσεων που δρούσαν πιο βίαια επειδή ήθελαν διαρκώς μεγαλύτερη μαχητικότητα και την υιοθέτηση πιο ακραίων μορφών ένοπλης βίας.

Όσοι υποστηρίζουν το συγκεκριμένο σενάριο λένε πως ο «Μαύρος Σεπτέμβρης», μία οργάνωση χωρίς κεντρική ηγεσία και με πυρήνες ακραίων φενταγίν να δρουν στο εσωτερικό της, δημιουργήθηκε όταν στη διάρκεια ενός συνεδρίου της Φατάχ στη Δαμασκό (Αύγουστος – Σεπτέμβριος του 1971) η ρήξη ανάμεσα στους μαχητές της οργάνωσης ήταν ολοκληρωτική.

Διαβάστε ακόμα: Η αδιανόητη ανθρωποσφαγή στο City of Poros – Ποιοι και γιατί οργάνωσαν το μακελειό

«Ο Μαύρος Σεπτέμβρης δεν ήταν τρομοκρατική οργάνωση, αλλά ήταν μάλλον μια βοηθητική μονάδα του κινήματος αντίστασης, σε μια εποχή που η τελευταία δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει πλήρως τις στρατιωτικές και πολιτικές της δυνατότητες. Τα μέλη της οργάνωσης αρνούνταν πάντα τυχόν δεσμούς μεταξύ της οργάνωσής τους και της Φατάχ ή της PLO», έγραψε στο βιβλίο του «Χωρίς Πολιτεία», ο Αμπού Ιιάντ, αρχηγός ασφαλείας του Αραφάτ και ιδρυτικό μέλος της Φατάχ.

Αργότερα ο «Μαύρος Σεπτέμβρης» συνδέθηκε με τη δράση του διαβόητου Άραβα Αμού Νιντάλ.

Το όνομα της οργάνωσης προήλθε από τα αιματηρά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1970 στην Ιορδανία, όταν ο βασιλιάς Χουσεΐν, διέταξε μία μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση κατά των παλαιστινιακών οργανώσεων που είχαν εγκατασταθεί στη χώρα και την εκδίωξη τους προς τον Λίβανο.

Για πολλούς Παλαιστίνιους τα όσα έγιναν εκείνο το φθινόπωρο στην Ιορδανία ήταν μία εθνική τραγωδία αλλά ταυτόχρονα ήταν και ένα σημείο καμπής ως προς το πώς αντιλαμβάνονταν κάποιοι τον ένοπλο αγώνα.

Κάπως έτσι, εκείνη η νέα οργάνωση που δημιουργήθηκε το 1971 δεν περιόριζε τη δράση της σε συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, αλλά θέλησε να μεταφέρει τον ένοπλο αγώνα σε διεθνές επίπεδο ώστε κάθε ενέργεια να αποκτά τεράστια δημοσιότητα.

Διαβάστε ακόμα: Τα αντίποινα του Ισραήλ μετά τον «Μαύρο Σεπτέμβρη» και η «Οργή του Θεού»

Ο κόσμος έμαθε για τον «Μαύρο Σεπτέμβρη» στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972, όταν ένοπλα μέλη της οργάνωσης εισέβαλαν στο Ολυμπιακό Χωριό και κράτησαν ομήρους μέλη της ισραηλινής αποστολής απαιτώντας την απελευθέρωση Παλαιστινίων αγωνιστών.

Η αποτυχημένη επιχείρηση διάσωσης που ακολούθησε, στις 5 Σεπτεμβρίου, προκάλεσε ένα αδιανόητο μακελειό όπου σκοτώθηκαν 11 όμηροι, ένας Γερμανός αστυνομικός και πέντε από τους οκτώ ενόπλους του «Μαύρου Σεπτέμβρη».

Το αιματοκύλισμα στο αεροδρόμιο του Ελληνικού το 1973

Ακριβώς έντεκα μήνες μετά, ο «Μαύρος Σεπτέμβρης» θα έκανε ξανά την εμφάνισή του με τρόπο αιματηρό και πάλι εκτός Μέσης Ανατολής. Πεδίο δράσης των μελών του, αυτή τη φορά, ήταν το αεροδρόμιο του Ελληνικού, στην Αθήνα.

Το μεσημέρι της 5ης Αυγούστου 1973, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού επικρατούσε το… αδιαχώρητο. Η κίνησης εξαιτίας θερινών διακοπών είναι τεράστια.

Δύο νεαροί Άραβες, ντυμένοι με την τελευταία λέξη της μόδας προκειμένου να μην κινήσουν υποψίες και φορώντας φαρδιά ρούχα προκειμένου να κρύβουν από κάτω τον βαρύ οπλισμό που έφεραν, έχουν στόχο να επιβιβαστούν σε πτήση της El Al Airlines με προορισμό το Τελ Αβίβ.

Έφτασαν, ωστόσο, αργοπορημένοι στο αεροδρόμιο και η πτήση αναχώρησε. Έτσι αμέσως πέρασαν στο plan b. Άλλαξαν αίθουσα και πήγαν εκεί που πριν από λίγη ώρα είχαν αποβιβαστεί οι επιβάτες μίας πτήσης της αμερικανικής TWA η οποία έκανε στάση στην Αθήνα, προερχόμενη από το Τελ Αβίβ και με τελικό προορισμό τη Νέα Υόρκη.

Πίστευαν πως στη συγκεκριμένη αίθουσα θα ήταν μαζεμένοι πολλοί ισραηλινοί (μπέρδεψαν τις πτήσεις στον πίνακα ανακοινώσεων και θεβρούσαν ότι χτυπάνε τους επιβάτες πτήσης προς το Ισραήλ) οπότε έστω έτσι θα πετύχαιναν τον σκοπό τους. Εκείνη την ώρα μέσα στην τεράστια αίθουσα υπήρχαν περίπου 2.000 άνθρωποι.

Ο 21χρονος Ehod Mohamed και ο συνομήλικος του Talaat Hussam (μαρτυρίες έκαναν λόγο και για έναν τρίτο ένοπλο ο οποίος κατάφερε να διαφύγει, αλλά δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ), αμφότεροι με καταγωγή από την Ιορδανία που είχαν φτάσει στην Αθήνα από τη Βηρυτό, προερχόμενοι από τη Βεγγάζη, στις 3:12 το μεσημέρι, εκτόξευσαν τέσσερις από τις πέντε χειροβομβίδες που κρατούσαν και στη συνέχεια άνοιξαν πυρ κατά των επιβατών που πανικόβλητοι προσπαθούσαν να βρουν κάποιο τρόπο προκειμένου να προφυλαχθούν από τον καταιγισμό των πυρών.

Αποτέλεσμα της τυφλής αυτής επίθεσης ήταν τρεις άνθρωποι, δύο Αμερικανοί (εκ των οποίων μία, η ελληνική καταγωγής Τζίνα Τσαλάντη,23 ετών, είχε έλθει στην Αθήνα με τον σύζυγό της από τις ΗΠΑ για τον γάμο της αδελφής της) και ένας αυστριακός που βρίσκονταν για διακοπές στην Ελλάδα, να χάσουν τη ζωή τους και άλλοι 55 (ανάμεσα σε αυτούς και πέντε αστυνομικοί) να τραυματιστούν.

Διαβάστε ακόμα: Το θρίλερ με την έκρηξη βόμβας σε αεροπλάνο της TWA πάνω από το Άργος

Αργότερα σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, θα υποκύψει στα τραύματά της μία 16χρονη Αμερικανίδα και ακόμα ένα άτομο.

Αφού ολοκλήρωσαν το πρώτο στάδιο της επίθεσης, στη συνέχεια πήραν ομήρους περίπου 35 άτομα και ταμπουρώθηκαν πίσω από το μπαρ του αεροδρομίου όπου έμειναν εκεί για σχεδόν δύο ώρες.

Μέσα σε λίγη ώρα στο σημείο έφτασαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Αξιωματικοί της αστυνομίας με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Λουκά Χριστολουκά (τον αξιωματικό που μερικούς μήνες μετά θα πρωταγωνιστούσε και στις διαπραγματεύσεις με τους φοιτητές στην εξέγερση του Πολυτεχνείου), προσέγγισαν τους δύο Άραβες και θέλησαν να μάθουν τα αιτήματά τους.

Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές δεν οδήγησαν σε κάποιο αποτέλεσμα και έτσι οι δύο δράστες, όταν είδαν πως δεν έχουν άλλη επιλογή, αποφάσισαν να παραδοθούν στις ελληνικές αρχές.

Οι δύο δράστες δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε «πεντάκις εις θάνατον και εις κάθειρξιν 27 ετών». Με την κατάργηση της θανατικής ποινής στην Ελλάδα, ωστόσο, οι ποινές τους μετατράπηκαν σε ισόβια και στη συνέχεια απελάθηκαν στη Λιβύη αφού τους δόθηκε χάρη κάτι που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Ισραήλ.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.