«Νουμεράκι παρακαλώ!»: Μια μέρα στην εφημερία ενός δημόσιου νοσοκομείου

Στο νοσοκομείο που βρεθήκαμε την Κυριακή 19 Απριλίου, είχε συμβεί πέρυσι ένα περιστατικό με μετάγγιση αίματος σε λάθος ασθενή, με τον (τότε) υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη να δηλώνει σε τηλεοπτικό κανάλι πως ήταν ανθρώπινο λάθος, να επιρρίπτει τις ευθύνες στο ΕΣΥ και να ζητά εκ νέου συγνώμη από την οικογένεια της άτυχης 62χρονης γυναίκας. Όταν εγώ και ο καλύτερος φίλος μου μπήκαμε σε αυτό το νοσοκομείο του Πειραιά είχαμε ξεχάσει πως είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Η εμπιστοσύνη μας στους γιατρούς του ΕΣΥ ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένη. Αυτό που ζήσαμε τις τρεις ώρες που ακολούθησαν, δεν θα το ξεχάσουμε άμεσα.

Λίγο πριν περάσουμε την πόρτα του νοσοκομείου, ήρθε στο μυαλό μου η ανάμνηση του επεισοδίου της σειράς «Απαράδεκτοι», εκείνου που ο Γιάννης Μπέζος ήταν πάρα πολύ άρρωστος και πήγε στο νοσοκομείο, αλλά η ταλαιπωρία και η πολύωρη αναμονή στα Eπείγοντα ξαφνικά τον «γιάτρεψαν». Αναρωτήθηκα, λες κι εμείς να ζήσουμε το ίδιο και στο τέλος να χορεύουμε στην αίθουσα αναμονής με το οξυγόνο μας παρέα; Η πραγματικότητα δεν ήταν τόσο χιουμοριστική. Αντίθετα, ήταν κάτι παραπάνω από σκληρή.

Διαβάστε ακόμα: Τι είναι το «gatekeeping» του προσωπικού ιατρού: Κρούουν τον κώδωνα οι γιατροί για το νέο μέτρο

Πήραμε αριθμό προτεραιότητας και φτάσαμε στην αίθουσα. Εκεί μια κυρία με διακριτικά σεκιούριτι φώναζε με στεντόρεια φωνή αριθμούς ασθενών, που έπρεπε να σχηματίσουν ουρά και να περιμένουν στο γραφείο διαλογής ασθενών. Ασθενοφόρα έφταναν και παρέδιδαν ανθρώπους σε κρίσιμη κατάσταση, οικογένειες κατέφταναν με ηλικιωμένους και μικρά παιδιά σε κατάσταση λιποθυμίας, άνθρωποι μοναχικοί αναζητούσαν στο προαύλιο μια ανάσα, μια αγκαλιά, μια τζούρα ανακούφισης. 

Η κυρία που φώναζε τους αριθμούς απαγορευόταν να κάνει λάθος. Ανά δύο ή τρείς ασθενείς, κάποιος θα της ζητούσε κάτι, να τον πάει ένα βήμα πιο μπροστά στην αναμονή, να κάνει κάτι και όσο πιο άμεσα γίνεται. Εκείνη αντιμετώπιζε με συμπόνοια κάθε ασθενή και παρέμεινε πιστή στο έργο της, να λειτουργεί ως τροχονόμος στην προτεραιότητα της εισόδου των ασθενών.

Φτάσαμε πολύ πιο γρήγορα απ' όσο περιμέναμε στην εξέταση από τον αρμόδιο γιατρό στην διαλογή ασθενών. Λίγο πριν μπούμε, δύο φορεία, με έναν ηλικιωμένο και έναν μεσήλικα, εμφανώς σε κρίσιμη κατάσταση, εμφανίστηκαν μπροστά μας και σχεδόν αντανακλαστικά, κολλήσαμε τις πλάτες μας στον τοίχο. Παρά την σοβαρότητα της στιγμής, ένας γιατρός κατάφερε να έρθει προς το μέρος μας και να εξετάσει τον φίλο μου και στη συνέχεια να μας παραπέμψει στο περιπατητικό ιατρείο.

Αυτή ήταν μια «πίστα» αυξημένης δυσκολίας, με φορεία να εμφανίζονται διαρκώς με ασθενείς σε εμφανώς σοβαρή κατάσταση, άλλους να εμφανίζονται υποβασταζόμενοι και κάτωχροι, άλλους να υποφέρουν από ρίγη. Τουλάχιστον 40-50 νέες ανθρώπινες παρουσίες βρίσκονταν στην αίθουσα κάθε μια ώρα και όλες αναζητούσαν βοήθεια.

Κάθε που η πόρτα του ιατρείου άνοιγε για να ανακοινωθεί ο επόμενος ασθενής που θα έμπαινε μέσα, τουλάχιστον δύο-τρείς έδειχναν τον αριθμό προτεραιότητας τους και εξηγούσαν γιατί είναι άμεση ανάγκη να δουν γιατρό. Μια μητέρα προσπαθούσε να ζεστάνει το έφηβο παιδί της με ένα μπουφάν και μια ενήλικη κόρη έλεγε στην ηλικιωμένη μαμά της «άμα είχα λεφτά μαμά, θα σε πήγαινα εκεί που θέλεις, αλλά είναι ιδιωτικά ρε μαμά!».

Κάποια στιγμή, από την τουαλέτα της αίθουσας ακούγεται ένας εκκωφαντικός κρότος. Ένας άνθρωπος είχε σωριαστεί. Το φορείο είχε αμέσως εμφανιστεί για να τον μεταφέρει αμέσως, εικάζω σε κάποιο χειρουργείο. 

Διαβάστε ακόμα: Αυτό που κάνει ο Moby μετά από μια επιτυχημένη συναυλία λίγοι το αντέχουν

Παρατηρούσαμε τους λιγοστούς γιατρούς, που εργάζονταν χωρίς ανάσα, χωρίς να διανοηθούν να διαμαρτυρηθούν, για την ανακούφιση ολοένα και περισσότερων ασθενών, για να μην κινδυνέψει η ζωή κανενός. Αποχωρήσαμε ύστερα από τρεις ώρες αναμονής, όχι γιατί δεν εμπιστευόμασταν τους γιατρούς του Τζανείου, αντιθέτως. Οι λιγοστοί γιατροί της εφημερίας πάλευαν για να σώσουν ζωές, πάλευαν αντιμέτωποι με το χρόνο και τις μειωμένες αντοχές των ασθενών και θα χρειαζόταν πολύς ακόμα χρόνος και πολλή υπομονή μέχρι να καταφέρουν να κάνουν καλά όλα τα κρίσιμα περιστατικά και να φτάσει η σειρά μας.

«Και στο Παρίσι και στο Βέλγιο, τα επείγοντα των δημοσιών νοσοκομείων κάπως έτσι είναι. Άμα δεν είσαι σε φορείο, άμα δεν μπαίνεις με φορείο, αργούν πάρα πολύ να σε εξετάσουν» μου λέει ο φίλος μου, έχοντας ζήσει σχετικές εμπειρίες. Δεν χορέψαμε σαν τον Γιάννη Μπέζο στους «Απαράδεκτους», δεν ψάξαμε για θύτες στον καταλογισμό ευθυνών για την τρίωρη αναμονή μας. Απλά, κουραστήκαμε.

Κάπου εκεί αναρωτιέμαι: Φτάσαμε στο 2026, βαθιά μέσα στον 21ο αιώνα, χρησιμοποιούμε «έξυπνα» κινητά, μιλάμε με chatbot που μας λύνουν όλα μας τα προβλήματα, κάνουμε πολέμους με ρομπότ που εκτοξεύουν πυραύλους, αλλά ακόμα δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τους γιατρούς, ώστε μια εφημερία Κυριακής να μην μοιάζει με σκηνικό ολοκληρωτικής καταστροφής;

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.