Πολύ γρήγοροι και πολύ ευγενικοί: Αυτή είναι η πιο εξυπηρετική υπηρεσία του ελληνικού δημοσίου

Τα αγαπημένα μου στερεότυπα είναι αυτά του ελληνικού δημοσίου, ίσως γιατί κάθε φορά που λέμε «έλα μωρέ αυτό δεν ισχύει πια», πάντα κάποιος υπάλληλος θα βρεθεί να μας διαψεύσει.

Για παράδειγμα, όλοι έχουμε δει σε κάποια εφορία έναν υπάλληλο που φοράει καζάκα, σαν να τηλεμεταφέρθηκε από το 1965 στο Σήμερα και όλοι ξέρουμε πως αυτός ο υπάλληλος θα εντοπίσει αμέσως κάποιο χαρτί ή κάποια σφραγίδα που λείπει από τα χαρτιά μας. Επίσης όλοι ξέρουμε ότι νωρίς το πρωί, όταν ο υπάλληλος δεν έχει πιει ακόμα καφέ, ή αργά το μεσημέρι, όταν έχει πεινάσει δεν θα εξυπηρετηθούμε άμεσα ή/και εύκολα.

Υπάρχει άραγε κάποια υπηρεσία που ανήκει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που δεν έχει καμία σχέση με όλο αυτό το ελληνο-βαλκανικό σουρεαλιστικό στοιχείο; Μάλλον υπάρχει, ναι. 

Η υπηρεσία που παρέχει την σφραγίδα της Συμβάσεως της Χάγης (Apostille), με έδρα στην περιοχή Ελληνορώσων αλλά και στα δικαστήρια της Ευελπίδων, είναι εκείνος ο τομέας του ελληνικού δημοσίου που επικυρώνει δημόσια έγγραφα προς αποστολή σε δημόσιους τομείς άλλων χωρών της Ευρώπης. 

Η υπηρεσία Apostille χαλάει την πιάτσα

Βρέθηκα στην υπηρεσία Apostille της Ελληνορώσων για την επικύρωση εγγράφου και η πρώτη ατάκα που άκουσα ήταν ένα «Τι θέλετε κύριε;». Λέω «εντάξει είμαι στο δημόσιο, κάποιος έχει ξυπνήσει στραβά». Το αντίθετο. Υπάλληλος γειτονικού γραφείου είχε εντοπίσει αμέσως την παρουσία μου στο χώρο και το βλέμμα μου που σκανάριζε με άγχος τα γραφεία στον χώρο. Με βοήθησε αμέσως να προσανατολιστώ, σε χρόνο λιγότερο του λεπτού.

Όταν συνάντησα την υπάλληλο της Apostille, με μια ματιά στο έγγραφό μου, μου εξήγησε ότι η δουλειά που ήθελα να κάνω γίνεται στο άλλο γραφείο. Με χαμόγελο και υπομονή, μου εξήγησε το λάθος που είχα κάνει και μου παρείχε τα απαραίτητα στοιχεία για να κάνω τη δουλειά μου με άνεση.

«Δεν το ήξερα ότι δεν το κάνετε αυτό εδώ» απάντησα, με τη συνήθη διάθεση μου για κάτι ανάμεσα σε απολογία και επίθεση, μετά από αποτυχημένη επαφή με το ελληνικό δημόσιο. «Δεν πειράζει κύριε, όσο ζούμε μαθαίνουμε, έτσι δεν είναι;».

Προφανώς και ήθελα να βγάλω τον Βαλκάνιο από μέσα μου και να χρεώσω στην υπάλληλο το γεγονός ότι δεν είχα ψάξει επαρκώς σε ποιο από τα δύο γραφεία έπρεπε να απευθυνθώ για να πάρω την σωστή σφραγίδα. Αλλά ήταν τόσο αφοπλιστική η ευγένεια της υπάλληλου που δεν μου έδωσε κανένα περιθώριο.

Λίγη ώρα αργότερα, στην Ευελπίδων και τυπικά είχε ολοκληρωθεί αυτή η αγγαρεία, με σβελτάδα και γνήσια ευγένεια. Κι όμως, υπάρχει κι αυτό το δημόσιο. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.