Δύο χρόνια· ένα καθολικό αίτημα για Δικαιοσύνη, ένα ανεκπλήρωτο αίτημα για τις 57 ψυχές που σκοτώθηκαν στα Τέμπη και για όλους όσοι είδαν τις ζωές τους να καταστρέφεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ξεκινά αλλά δεν ολοκληρώνεται την Παρασκευή, οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι των θυμάτων παλεύουν από την πρώτη ημέρα, οι υπόλοιποι συμμετέχουν σε έναν τεράστιο αγώνα που δεν αναπληρώνεται, δυστυχώς, στις δικαστικές αίθουσες.
Δύο τρένα σε μία γραμμή, ένα εξιλαστήριο θύμα, μία δυνατή φωνή που δεν γίνεται να μην έχει πολιτική χροιά, όχι αναγκαστικά αντικυβερνητική. Οι συγγενείς, από την αρχή, προέκτειναν τις ευθύνες και σε προηγούμενες κυβερνήσεις οι οποίες δεν έκαναν το αυτονόητο, να εφαρμόσουν τις σχετικές ευρωπαϊκές συμβάσεις για να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του σιδηροδρόμου.
Οι δηλώσεις υπουργών από το βήμα της Βουλής μιλούσαν για το αντίστροφο. Μέχρι το βράδυ της 28ής Φεβρουαρίου, που η αρχική ενημέρωση από την Hellenic Train και την Πυροσβεστική έλεγε για έναν απλό εκτροχιασμό τρένου, ο οποίος την επόμενη ημέρα είχε γίνει το χειρότερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη χώρα και άνοιξε τη συζήτηση για το εάν όντως μπορούν να λειτουργήσουν «κανονικά» τα τρένα.
Δύο χρόνια μετά, ο θρήνος και η οργή αιωρείται πάνω από την κοινωνία, τα συλλαλητήρια της Παρασκευής αναμένονται να είναι οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις του 21ου αιώνα. «Ζωή χαμένη» αλλά ποτέ άνθρωποι χαμένοι, κατά τα πρότυπα του Βασίλη Μάγγου και του «και ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα», η Ιουλία Καραπατάκη ερμήνευσε ένα μοιρολόι για τους ανθρώπους των Τεμπών. Ζωντανούς και νεκρούς.
Σε μουσική Ανδρέα Κατσιγιάννη και στίχους του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη, η έντεχνη ερμηνεύτρια αποτυπώνει με τον πιο ειλικρινή τρόπο τη συγγνώμη της κοινωνίας απέναντι στα θύματα και στους συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη.
Οι στίχοι του τραγουδιού «Ζωή χαμένη»
Ποιος μεγάλος πόνος διάλεξε ταξίδι
κι έγινε η αγάπη ένα μαύρο φίδι
στο σταθμό του τρένου κάποιος περιμένει
επιβάτης μόνος σε ζωή χαμένη
Μέσα στο βαγόνι άγουρη εφηβεία
με έρωτες και γέλια σε δημοπρασία
πριν να μεγαλώσει, δίχως να γεράσει
διάλεξε μονάχα για να προσπεράσει
Σβήσανε οι φλόγες , σβήσανε τα φώτα
τίποτα δεν είναι όπως ήταν πρώτα
στέγνωσαν τα μάτια, χάθηκαν οι λέξεις
μα εισιτήριο θα πρέπει να διαλέξεις
Ψάχνω ένα δρόμο, άλλη ιστορία
Να μην έχει τρένο με τρελή πορεία
Να φωνάζει η μάνα Στείλε όταν φτάσεις
Να περνούν τοπία, πόλεις και αποστάσεις
Δεν υπάρχουν φρένα για να σταματήσει
το άτιμο το κέρδος και το αλισβερίσι
βάλαμε το μέλλον στην υπερταχεία
τίποτα δεν ήταν μοίρα και ατυχία
Ρεφρέν
Δεν υπάρχει αθώος του αίματος
Να κοιτάει καθρέφτη του ψέματος
δεν υπάρχει αθώος, αθώος στ αλήθεια
που να αγαπά με τη σιωπή και τη συνήθεια
Ποιοι συμμετείχαν στο τραγούδι
*Έπαιξαν και τραγούδησαν τα μέλη της Ορχήστρας Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας
Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί
Σωτήρης Μαργώνης – βιολί
Σταύρος Κουσκουρίδας – Κλαρίνο
Δήμος Βουγιούκας – Ακορντεόν
Φίλιππος Ρέτσιος – Πιάνο
Απόστολος Βαλαρούτσος – Κιθάρα
Κώστας Γεδίκης – Λάφτα
Γιάννης Κουκουνίτσας – Μαντολίνο
Νίκος Σαμαράς – Τρομπέτα
Κώστας Κωνσταντίνου – Κοντραμπάσο
Κώστας Μερετάκης – Κρουστά
Και ο Ανδρέας Κατσιγιάννης , Σαντούρι
Ηχοληψία , μίξη , mastering : Νίκος Μέρμηγκας
Στούντιο Noisy King Residence
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
