Αλέν Ντελόν: Ένας ζεν πρεμιέ με «αγγελικό» πρόσωπο - Οι ρόλοι που τον καθιέρωσαν

Θλίψη σκόρπισε ο θάνατος του Αλέν Ντελόν, μίας από τις πιο χαρακτηρικές, εμβληματικές μορφές του κινηματογράφου, ένας ζεν πρεμιέ με μία πλούσια καριέρα που εκτινόταν για πάνω από 60 δεκαετίες, ενώ απέσπασε πλήθος βραβείων και τιμητικών διακρίσεων. 

Ο ίδιος, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, θα απασχολήσει τη δημοσιότητα ουκ ολίγες φορές, από την υπόθεση Μάρκοβιτς το 1969 μέχρι το ότι το 2013 δήλωσε ότι «συμφωνεί και προωθεί» τις θέσεις του ακροδεξιού κόμματος της Μαρίν Λε Πεν. Αλλά και η σχέση του με τις γυναίκες έχει δεχθεί ουκ ολίγες φορές κριτική.

Η προσωπική του ζωή, θυελλώδης, πολλές οι σχέσεις του με διάσημες ηθοποιούς, από τη σύζυγό του, Ναταλί, μέχρι τις Ρόμι Σνάιντερ, Μιρέιγ Νταρκ και Ρόζαλι βαν Μπρέεμεν.

Ο Ντελόν, καταξιωμένος πλέον, κερδίζει το 1985 το βραβείο Σεζάρ καλύτερου ηθοποιού για την ερμηνεία του στην ταινία Notre histoire (1984). Το 1991, έγινε μέλος της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας. Στο 45ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, κέρδισε την τιμητική Χρυσή Άρκτο. Στο Φεστιβάλ των Καννών το 2019, έλαβε τον τιμητικό Χρυσό Φοίνικα.

Απέσπασε την αναγνώριση των κριτικών για τους ρόλους του σε ταινίες όπως: Οι γυναίκες είναι αδύναμες (1959), Μωβ μεσημέρι (1960), Ο Ρόκο και τα αδέρφια του (1960), L'Eclisse (1962), Η λεοπάρδαλη (1963), Le Samouraï (1967), Το κορίτσι με τη μοτοσικλέτα (1968), La Piscine (1969), Le Cercle Rouge (1970), Un flic (1972) και Monsieur Klein (1976).

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συνεργάστηκε με πολλούς σκηνοθέτες, όπως ο Λουκίνο Βισκόντι, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, ο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, ο Μικελάντζελο Αντονιόνι και ο Λουί Μαλ. 

Ως τραγουδιστής, ο Ντελόν ηχογράφησε το δημοφιλές ντουέτο «Paroles, paroles» (1973) με τη Dalida. Το 1983 συνεργάστηκε με τη Shirley Bassey στο τραγούδι διεθνούς επιτυχίας Thought I'd ring you.

Αλέν Ντελόν: Τα πρώτα βήματα

Το 1957 ανακαλύπτει την πολυσύχναστη συνοικία Saint-Germain-des-Prés και συνάντησε στο Club Saint-Germain την ηθοποιό Brigitte Auber, η οποία είχε πρόσφατα γυρίσει για τον Άλφρεντ Χίτσκοκ την ταινία To Catch a Thief. 

Ζουν μαζί στο Παρίσι, γεγονός που απομάκρυνε τον Αλέν Ντελόν από τον υπόκοσμο και άλλαξε την καριέρα του. Με αφορμή το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών την ίδια χρονιά, πήγε μαζί της στην Κυανή Ακτή και μετακόμισε στο σπίτι που της ανήκε στο Saint-Paul-de-Vence. 

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ έγινε φίλος με τον Jean-Claude Brialy και ήρθε σε επαφή με την κινηματογραφική βιομηχανία, όπου γνώρισε τον μελλοντικό του ατζέντη George Beaume. 

Τον «εντόπισε» ο Henry Willson, ο οποίος ήταν ανιχνευτής νέων ταλέντων για λογαριασμό του David O. Selznick, ο οποίος του πρόσφερε μια δοκιμαστική περίοδο στη Ρώμη. Πλησίασε έτσι τον κόσμο του κινηματογράφου, χωρίς ιδιαίτερη εκπαίδευση ως ηθοποιός.

Στην Αιώνια Πόλη, έμεινε με τον Τζιαν Πάολο Μπαρμπιέρι, ο οποίος θα γινόταν διάσημος φωτογράφος. Στα στούντιο Cinecittà, στο περιθώριο των γυρισμάτων της ταινίας A Farewell to Arms του Τσαρλς Βίντορ, υποβλήθηκε σε πειστικές δοκιμές και ο Selznick του προσέφερε επταετές συμβόλαιο στις ΗΠΑ με τον όρο να μάθει αγγλικά. 

Ο Ντελόν επέστρεψε στο Παρίσι και άρχισε μαθήματα αγγλικών, αλλά η ηθοποιός Michèle Cordoue, της οποίας είχε γίνει εραστής, έπεισε τον σύζυγό της, τον σκηνοθέτη Yves Allégret, να τον προσλάβει για τα γυρίσματα της πρώτης του ταινίας, Quand la femme s'en mêle, όπου έπαιξε έναν μικρό ρόλο στο πλευρό της πρωταγωνίστριας Edwige Feuillère. 

Στη συνέχεια εμφανίστηκε στην κωμωδία Έγκλημα στην Πλας Πιγκάλ του Marc Allégret (αδελφού του Yves), όπου βρέθηκε μαζί με τη Mylène Demongeot, τον Henri Vidal, καθώς και με έναν άλλο νεαρό ηθοποιό, όπως ακριβώς και εκείνος ως αρχάριος, τον Ζαν Πολ Μπελμοντό, με τον οποίο θα τον συνδέσει στενή φιλία.

Πρωταγωνιστικοί ρόλοι και διεθνείς επιτυχίες

Το 1958 ο νεαρός Αλέν Ντελόν επιλέχθηκε από την ηθοποιό Ρόμι Σνάιντερ για να υποδυθεί τον άνδρα παρτενέρ της στην ταινία Christine του Pierre Gaspard-Huit. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν και οι δύο ηθοποιοί δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά.

Ωστόσο, καταλήγουν να ερωτευτούν και οι γιορτάζουν τον επίσημο αρραβώνα τους χωρίς να προγραμματίζουν ημερομηνία για γάμο. Το ζευγάρι αποθεώνεται από τη σόουμπιζ και το κοινό.

Μετά την Christine, όπου έπαιξε τον πρώτο του σημαντικό ρόλο, ο Ντελόν είχε την πρώτη του επιτυχία στην ταινία του Michel Boisrond Αδύνατες γυναίκες, του 1959, όπου ξαναβρέθηκε με τη Mylène Demongeot και άλλες νεαρές πρωταγωνίστριες, όπως τις Pascale Petit και Jacqueline Sassard.

Ακολούθησε Ο δρόμος της διαφθοράς, ταινία βασισμένη στον Marcel Aymé, όπου υποδύεται τον γιο του χαρακτήρα που υποδύεται ο Bourvil. Πρότυπό του ήταν ο Jean Gabin.

Το φιλμ Αδύνατες γυναίκες σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία και ήταν η πρώτη ταινία του Ντελόν που προβλήθηκε στην Αμερική. Ο ίδιος έκανε κάποιες προσωπικές εμφανίσεις στη Νέα Υόρκη για την προώθηση της ταινίας.

Στη συνέχεια γύρισε δύο ταινίες που του εξασφάλισαν τη διεθνή φήμη. Το 1960, εμφανίστηκε στην ταινία Plein Soleil (Γυμνοί στον ήλιο) του René Clément, που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ως Purple Noon, η οποία βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Patricia Highsmith Ο Ταλαντούχος κ. Ρίπλεϊ. Ο Ντελόν υποδύθηκε τον πρωταγωνιστή Τομ Ρίπλεϊ και απέσπασε πολύ καλές κριτικές.

Στη συνέχεια, έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία του Λουκίνο Βισκόντι, Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του (1960).

Το ντεμπούτο στο θέατρο

Έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1961 στο έργο του Τζον Φορντ Κρίμα που είναι πόρνη στο πλευρό της Ρόμι Σνάιντερ στο Παρίσι. Ο Βισκόντι σκηνοθέτησε την παράσταση που έσπασε ρεκόρ εισπράξεων. Επανενώθηκε με τον Ρενέ Κλεμάν στην ιταλική κωμωδία για τον φασισμό Η χαρά της ζωής (1961). Η επιτυχία όμως ήταν μικρή. 

Πιο δημοφιλής ήταν η σπονδυλωτή ταινία Διάσημοι εραστές (1961), με τον Ντελόν στο ρόλο του Αλβέρτου Γ', Δούκα της Βαυαρίας, απέναντι από την Μπριζίτ Μπαρντό. Περίπου εκείνη την εποχή το όνομά του φιγούραρε ανάμεσα στους υποψηφίους για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Λόρενς της Αραβίας. Αντ' αυτού επιλέχθηκε ο Πίτερ Ο' Τουλ.

Αντ' αυτού, ο Michelangelo Antonioni τον έβαλε απέναντι από τη Μόνικα Βίττι στην ταινία Η έκλειψη (1962), η οποία απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές, αν και το κοινό ήταν μικρό. Πιο δημοφιλής ήταν μια άλλη σπονδυλωτή ταινία, Ο Διάβολος και οι Δέκα Εντολές (1963).

Η MGM και «η μέθοδος του Ντελόν»

Ο παραγωγός Jacques Bar γύριζε μια ταινία με τον Ζαν Γκαμπέν με την υποστήριξη της MGM, με τίτλο Η μεγάλη ληστεία του καζίνο (1963). Ο συμπρωταγωνιστής του Γκαμπέν επρόκειτο να είναι ο Jean-Louis Trintignant, μέχρι που ο Ντελόν πίεσε τον Bar για τον ρόλο. Πήρε επίσης τα δικαιώματα διανομής της ταινίας σε ορισμένες χώρες αντί για έναν απλό μισθό. 

Επειδή αυτό δεν είχε ξαναγίνει ποτέ στη Γαλλία, έγινε γνωστό ως «η μέθοδος του Ντελόν». Το στοίχημα απέδωσε καλά, με τον Ζαν Γκαμπέν να ισχυρίζεται αργότερα ότι ο Ντελόν κέρδισε τελικά 10 φορές περισσότερα χρήματα από τον ίδιο. Ωστόσο, το 1965, ο Ντελόν ισχυρίστηκε ότι «κανείς άλλος δεν το δοκίμασε έκτοτε και δεν έβγαλε χρήματα».

Η εμπειρία αυτή έδωσε στον Ντελόν μια γεύση για την παραγωγή ταινιών. Υπέγραψε συμβόλαιο με την MGM για πέντε ταινίες, από τις οποίες Η μεγάλη ληστεία του καζίνο ήταν η πρώτη.

Η φήμη του ενισχύθηκε περαιτέρω όταν συνεργάστηκε ξανά με τον Βισκόντι για την ταινία Η λεοπάρδαλη με τον Μπερτ Λάνκαστερ και την Κλαούντια Καρντινάλε που προβλήθηκε ευρέως στις ΗΠΑ μέσω της 20th Century Fox. Ήταν η έβδομη μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς στη Γαλλία.

Ο Ντελόν ήταν πλέον ένας από τους πιο δημοφιλείς σταρ στη Γαλλία. Πρωταγωνίστησε επίσης στη Η Μαύρη Τουλίπα (1964), άλλη μια επιτυχία. Στο Les Félins (Ο τυχοδιώκτης του Μόντε Κάρλο) (1964) συμπρωταγωνίστησε με τη Τζέιν Φόντα, ενώ η ταινία γυρίστηκε σε γαλλική και αγγλική εκδοχή. Η δεύτερη διανεμήθηκε από την MGM, αλλά δεν σημείωσε επιτυχία.

Το 1964, η Cinémathèque Française διοργάνωσε μια παρουσίαση ταινιών του Ντελόν και ο ίδιος ίδρυσε μια εταιρία παραγωγής, την Delbeau Production, μαζί με τον Georges Beaume.

Το 1964 παρήγαγαν μια ταινία με τίτλο L'insoumis (Ο επαναστάτης του Αλγερίου), όπου ο Ντελόν υποδυόταν έναν τρομοκράτη δολοφόνο της OAS. Η ταινία χρειάστηκε να επανεκδοθεί λόγω νομικών ζητημάτων, ενώ η απήχηση ήταν μικρή. Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Ντελόν εγκατέλειψε τον γαλλικό κινηματογράφο για να ακολουθήσει καριέρα στις ΗΠΑ.

Σταρ του Χόλιγουντ

Ο Ντελόν πέρασε τα επόμενα χρόνια επικεντρωμένος στο Χόλιγουντ. Το πολυπόθητο ντεμπούτο του στο Χόλιγουντ ήρθε με την ταινία Ο κλέφτης, όπου συμπρωταγωνίστησε με την Ann-Margret. Το έργο βασίστηκε σε μυθιστόρημα του Zekial Marko, ο οποίος είχε γράψει το βιβλίο Any Number Can Win, αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία.

Αντ' αυτού, ο Ντελόν υπέγραψε συμβόλαιο τριών ταινιών με την Columbia, για την οποία εμφανίστηκε στο Lost Command (Χαμένη ταξιαρχία) (1966), υποδυόμενος ένα μέλος της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων, μαζί με τον Άντονι Κουίν και την Κλαούντια Καρντινάλε.

Ακόμα, ο Ντελόν πρωταγωνίστησε σε ένα γουέστερν, το Οι αετοί του Τέξας, με τον Ντιν Μάρτιν. Εμφανίστηκε επίσης στο Καίγεται το Παρίσι;, σε σκηνοθεσία Ρενέ Κλεμάν, υποδυόμενος τον Ζακ Σαμπάν-Ντελμάς.

Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία, αλλά είχε απογοητευτική απόδοση στο αμερικανικό box office - όπως και όλες οι ταινίες του Ντελόν που χρηματοδοτήθηκαν από το Χόλιγουντ.

Ο ηθοποιός όμως παρέμεινε ένα μεγάλο αστέρι στη Γαλλία, μαζί με τον Στιβ Μακ Κουίν και τον Σον Κόνερι και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ξένους αστέρες στην Ιαπωνία.

Το ντεμπούτο του στη βρετανική κινηματογραφική βιομηχανία ήρθε με την ταινία Η κίτρινη Ρολς-Ρόις (1965), με τη Shirley MacLaine. Η ταινία ήταν δημοφιλής αν και ο Ντελόν είχε πιο περιορισμένο ρόλο.

Επιστροφή στη Γαλλία

Ο Ντελόν επιστρέφει στη Γαλλία για να γυρίσει την ταινία Η τελευταία περιπέτεια μαζί με τον Λίνο Βεντούρα. Ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες του Ντελόν τη δεκαετία του 1960, αλλά δεν σημείωσε την ίδια επιτυχία στη Βόρεια Αμερική. Εμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή στο Παρίσι, στο Les Yeux Crevés και γύρισε το Le Samouraï (Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο) με τον Ζαν-Πιερ Μελβίλ, που έγινε ένα ακόμη κλασικό έργο.

Έπαιξε επίσης έναν αμνησιακό στην ταινία Μέχρις εσχάτων (1968), ενώ πρταγωνίστησε και στο Τα πνεύματα των νεκρών (1968). Ο Ντελόν έκανε άλλη μια απόπειρα στον αγγλόφωνο κινηματογράφο με το Το κορίτσι με τη μοτοσικλέτα (1968) μαζί με τη Μαριάν Φέιθφουλ, σε σκηνοθεσία Τζακ Κάρντιφ.

Ήταν μια επιτυχία - έκπληξη στη Βρετανία. Πολύ πιο δημοφιλές στο γαλλικό box office ήταν το Αντίο φίλε (Adieu l'ami), όπου ο Ντελόν και ο Τσαρλς Μπρόνσον υποδύονταν πρώην ξένους λεγεωνάριους που εμπλέκονται σε μια ληστεία. Η ταινία βοήθησε να γίνει ο Τσαρλς Μπρόνσον ένα πραγματικό αστέρι στην Ευρώπη.

Η ταινία Η πισίνα με τη Ρόμι Σνάιντερ επανένωσε το «μυθικό ζευγάρι» της δεκαετίας του '60. Αυτός είναι ένας από τους λόγους της απίστευτης επιτυχίας της. Η Σνάιντερ είχε χωρίσει δραματικά με τον Ντελόν μερικά χρόνια νωρίτερα και παντρεύτηκε τον Γερμανό σκηνοθέτη και ηθοποιό Χάρι Μέγιεν.

Ο Ντελόν ζήτησε από τον σκηνοθέτη να την κλείσει για αυτόν τον ρόλο. Εκείνος την κυνηγούσε συνεχώς, τόσο πριν όσο και μετά τα γυρίσματα του, με επίμονες προσπάθειες να συμφιλιωθούν.

Η υπόθεση Μάρκοβιτς

Ενώ γυρίζονταν το 1969 το θρίλερ Η πισίνα, ο φίλος και σωματοφύλακας του Ντελόν, Στέφαν Μάρκοβιτς, βρέθηκε δολοφονημένος σε μια χωματερή κοντά στο Παρίσι.

Η αστυνομική έρευνα αποκάλυψε ισχυρισμούς για σεξουαλικά πάρτι στα οποία συμμετείχαν διασημότητες όπως ο Ντελόν και μέλη της γαλλικής κυβέρνησης. Ο Κορσικανός εγκληματίας François Marcantoni, φίλος του Ντελόν, ήταν ύποπτος για συμμετοχή στη δολοφονία. Η υπόθεση έγινε γνωστή στον γαλλικό Τύπο ως «υπόθεση Μάρκοβιτς».

Η εισαγγελική έρευνα στρέφεται αρχικά στην κατεύθυνση του διάσημου ηθοποιού και της συζύγου του Ναταλί Ντελόν, με την οποία ο Μάρκοβιτς είχε σύντομο δεσμό.

Ο Ντελόν θα κληθεί να καταθέσει για περισσότερες από 24 ώρες στην Εισαγγελία, που ερευνούσε την υπόθεση. Είχαν προηγηθεί άλλες τρεις καταθέσεις στην αστυνομία από τον ηθοποιό, μετά τον εντοπισμό του πτώματος. Τελικά θα αφεθεί ελεύθερος, αφού δεν είχαν προκύψει ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος του.

Γκανγκστερικές ταινίες

Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε μια σειρά γκανγκστερικών ταινιών. Η πρώτη ήταν η ταινία Jeff (Ο εγκληματίας) (1969), που γυρίστηκε από τη δική του εταιρία παραγωγής, Adel. Στο Η συμμορία των Σικελών (1969) ο σπουδαίος ηθοποιός συνεργάστηκε με τον Λίνο Βεντούρα και τον Ζαν Γκαμπέν, και η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία. 

Ακόμα πιο δημοφιλής στην Ευρώπη ήταν το Borsalino (1970), στην οποία ο Γάλλος σταρ ήταν παραγωγός και στην οποία συμπρωταγωνιστούσε με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό. Καμία από αυτές τις ταινίες δεν ήταν επιτυχημένη στις ΗΠΑ, όπως ήλπιζε ο Ντελόν, ούτε και ο Κόκκινος κύκλος, παρά το γεγονός ότι συμπρωταγωνίστησε σε αυτήν με τον Ιβ Μοντάν. 

Έκανε την παραγωγή ενός ρομαντικού δράματος, το The Love Mates (1971), το οποίο δεν ήταν επιτυχημένο, ούτε και η κωμωδία Easy, Down There! Του 1971.

Ένας καταξιωμένος ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Ντελόν σε μία ακόμα προσπάθεια στην αγγλόφωνη αγορά, πρωταγωνίστησε στην ταινία Η δολοφονία του Τρότσκι (1972), η οποία είχε κακή υποδοχή. Όμως το φιλμ Μονομαχία στον κόκκινο ήλιο (1972), με τους Τσαρλς Μπρόνσον και Toshiro Mifune, πήγε καλά.

Στη Γαλλία εμφανίστηκε στο πλευρό της Simone Signoret στην ταινία Η χήρα Couderc (1971). Έκανε την τρίτη του ταινία με τον Melville, Ο μπάτσος (1972). Έκανε την παραγωγή και πρωταγωνίστησε σε ένα ρομαντικό δράμα, Indian Summer (1972), και στη συνέχεια γύρισε μερικά θρίλερ: Ο αδίστακτος (1973), και Tony Arzenta (1973).

Το 1973, ηχογράφησε ένα ντουέτο με τη Dalida, το «Paroles, paroles», που έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα γαλλικά τραγούδια. Προσπάθησε ξανά να γίνει αστέρι του Χόλιγουντ με την ταινία Σκορπιός (1973), η οποία όμως σημείωσε μικρή επιτυχία. Στη Γαλλία γύρισε τις ταινίες Αίμα στο χιόνι (1973) και Ο αριβίστας (1974).

Έκανε την παραγωγή της ταινίας Two Men in Town (1974), στην οποία ξανασυνεργάστηκε με τον Ζαν Γκαμπέν, και της ταινίας Μπορσαλίνο και Σία (1974), συνέχεια της προηγούμενης επιτυχίας του.

Μετά από άλλο ένα γκανγκστερικό θρίλερ, το Εκτελεστής υπεράνω του νόμου (1974), ο Ντελόν υποδύθηκε τον ομώνυμο χαρακτήρα στην ιταλογαλλική ταινία Ζορό του 1975. Έκανε μερικές ακόμα αστυνομικές ταινίες: Ο Τσιγγάνος (1975), Μπάτσος και δολοφόνος (1975) (με τον Jean Louis Triginant), Ο κύκλος του μπούμεραγκ (1976) και Αρμαγεδών (1976).

Το 1976, ο Ντελόν πρωταγωνίστησε στην ταινία Ο κύριος Κλάιν, για την οποία ήταν υποψήφιος για το βραβείο Σεζάρ. Πρωταγωνίστησε και ήταν παραγωγός σε μία ακόμα σειρά θρίλερ: Ο θάνατος ενός διεφθαρμένου ανθρώπου (1977), Η συμμορία (1977) και Προσοχή, τα παιδιά παρακολουθούν (1978).

Το 1979, δήλωσε ότι μόνο το ένα τέταρτο των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων αφορά ταινίες, ότι έχει επίσης «μια επιχείρηση με ελικόπτερα, κατασκευάζει έπιπλα, προωθεί αγώνες βραβείων και ιπποδρομίες» και ότι εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται να γίνει σταρ στην Αμερική.

Το 1979 έκανε μια τελευταία προσπάθεια να γίνει αστέρι του Χόλιγουντ, υπογράφοντας με τον ατζέντη Σου Μένγκερς και πρωταγωνιστώντας στην ταινία Πτήσις Κονκόρντ - Απειλή στα 20.000 μέτρα (1979), όμως η ταινία δεν σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ο Ντελόν επέστρεψε στις γαλλικές ταινίες των οποίων ήταν παραγωγός: Ο αδάμαστος (1979) και Τρεις άντρες στο στόχαστρο (1980).

Από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα

Η ταινία Τεχεράνη 43 (1981) ήταν μια αλλαγή για τον Αλέν Ντελόν. Σε αυτή τη μεγάλη σοβιετική παραγωγή συμπρωταγωνίστησε με τον Claude Jade και τον Curd Jürgens δίπλα σε Ρώσους ηθοποιούς. Στη συνέχεια επέστρεψε στις ταινίες εγκλήματος: Για την κρυψώνα ενός μπάτσου (1981), Σοκ (1982, δίπλα στην Κατρίν Ντενέβ) και Ο μαχητής (1983).

Του απονεμήθηκε το βραβείο Σεζάρ καλύτερου ηθοποιού για τον ρόλο του στην ταινία Η ιστορία μας (1984) του Bertrand Blier, ενώ την ίδια χρονιά υποδύθηκε τον αριστοκράτη δανδή Baron de Charlus στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Marcel Proust, Ένας έρωτας του Σουάν.

Τα θρίλερ συνεχίστηκαν: Ο λόγος του μπάτσου (1986), Κόντρα με το θάνατο, Μην ξυπνάτε έναν μπάτσο που κοιμάται (1988) και Dancing Machine (1990). Μια αξιοσημείωτη ταινία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η Νέο κύμα του Jean-Luc Godard το 1990, στην οποία ο Delon έπαιξε έναν ρόλο διδύμων. 

Ο τελευταίος σημαντικός ρόλος του ήταν στην ταινία Une chance sur deux του Patrice Leconte το 1998, άλλη μία εισπρακτική αποτυχία. Ο Ντελόν ανακοίνωσε την απόφασή του να εγκαταλείψει την υποκριτική το 1997, αν και εξακολουθεί να δέχεται περιστασιακά ρόλους τα επόμενα χρόνια.

Το 2001, πρωταγωνίστησε στο γαλλικό τηλεοπτικό δράμα Fabio Montale. Υποδύθηκε έναν ηλικιωμένο αστυνομικό ντυμένο με κομψά ρούχα, ένας ρόλος με την «υπογραφή Ντελόν» για το κοινό. Η σειρά σημείωσε μεγάλη επιτυχία. 

Το 2003, προσπάθησε να επαναλάβει την επιτυχία του Fabio Montale, ενώ ήταν παραγωγός και πρωταγωνιστής σε ένα άλλο αστυνομικό δράμα της γαλλικής τηλεόρασης, το Frank Riva. Τα πήγε καλά, χωρίς όμως να «ισοφαρίσει» το Fabio Montale.

Το 2008 εμφανίστηκε ως Ιούλιος Καίσαρας στην ταινία Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ζεράρ Ντεπαρτιέ. Την περίοδο αυτή ανέλαβε κυρίως ρόλους σε τηλεοπτικές ταινίες και έπαιξε επίσης ορισμένους ρόλους στη γαλλική σκηνή.

Το 2008 σκηνοθέτησε μια τηλεοπτική ταινία με συμπρωταγωνίστρια την Anouk Aimee, με τίτλο Love Letters βασισμένη σε θεατρικό έργο του A.R. Gurney. Οι τελευταίοι του ρόλοι μέχρι σήμερα ήταν στην τηλεοπτική ταινία Une journée ordinaire του 2011, στη ρωσική παραγωγή S Novym godom, Mamy! του 2012 στην οποία πρωταγωνίστησε ως ο ίδιος και Toute Ressemblance του 2019 ως καλεσμένος σε ένα talk show.

Τον Απρίλιο του 2019, στα 83 του χρόνια, ο Ντελόν κυκλοφόρησε ένα νέο single. Το κομμάτι, με τίτλο Je n'aime que toi, συντέθηκε από τον Rick Allison και την Julia Paris. Την ίδια χρονιά θα υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών του 2019, το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 14 έως τις 25 Μαΐου, ο Ντελόν έλαβε τιμητικό Χρυσό Φοίνικα για τη μακρόχρονη καριέρα του στον κινηματογράφο. Στο φεστιβάλ προβλήθηκε αναδρομική προβολή ορισμένων ταινιών του. 

Ωστόσο, υπήρξε μεγάλη διαμάχη γύρω από τη βράβευση του Ντελόν λόγω των παρατηρήσεων που φέρεται να είχε κάνει σχετικά με τη μεταχείριση των γυναικών κατά τη διάρκεια της καριέρας του και στην ιδιωτική του ζωή.

Η συνέντευξη με τον Ζελένσκι

Σε μια συνέντευξη τον Ιούλιο του 2021 στο TV5Monde, την πρώτη του μετά από δύο εγκεφαλικά επεισόδια, ο Ντελόν δήλωσε ότι σκοπεύει να παίξει σε μια ακόμη ταινία.

Επίσης στο TV5Monde, ο Ντελόν πήρε συνέντευξη από τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι τον Σεπτέμβριο του 2022 στο πλαίσιο ειδικής εκπομπής για την κατάσταση στην Ουκρανία. Ο ηθοποιός εξέφρασε την υποστήριξή του στον ουκρανικό λαό κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.