Atlantic: «Ο άξονας της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν κατέρρευσε όταν δεν έπρεπε»

Καθώς το Ισραήλ και στη συνέχεια οι ΗΠΑ χτύπησαν το Ιράν αυτόν τον μήνα, η αντίδραση της Κίνας και της Ρωσίας ήταν εκπληκτικά υποτονική, γράφει το Atlantic για τον λεγόμενο «συμμαχικό άξονα», που καθιερώθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στη Συρία και στην προσπάθεια στήριξης του Μπασάρ αλ Άσαντ.

»Εδώ και χρόνια, ο κοινός ανταγωνισμός προς τις ΗΠΑ ωθούσε την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν μαζί. Και οι τρεις επωφελούνται από την αμηχανία της Δύσης στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή και από τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ Ουάσινγκτον και Ευρώπης» συνεχίζει το Atlantic.

«Έτσι, μετά το πρώτο χτύπημα του Ισραήλ, στις 13 Ιουνίου, η Κίνα -ο ισχυρότερος εταίρος της αντι-αμερικανικής τριάδας- αναμένονταν ότι θα εξόπλιζε με πυραύλους μικρού βεληνεκούς και άλλο εξοπλισμό αεράμυνας το Ιράν» συνεχίζει το διεθνές μέσο ενημέρωσης στην ανάλυσή του.

Γιατί καταρρέει η συμμαχία Ιράν, Ρωσίας, Κίνας

Σίγουρα, το Πεκίνο θα χρησιμοποιούσε την αυξανόμενη διπλωματική του δύναμη για να απομονώσει το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, να απαιτήσει έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και να εισαγάγει ψήφισμα που θα αποδοκίμαζε τις δύο κυβερνήσεις που επιτίθενται στον σύμμαχό του, την Τεχεράνη, διευκρινίζει το Atlantic.

Αντίθετα, τα πρόσφατα γεγονότα στο Ιράν αποκάλυψαν ότι ο αντιαμερικανισμός μπορεί να δέσει μια συμμαχία μόνο μέχρις ενός σημείου.

Αφού χαρακτήρισε το πρώτο χτύπημα του Ισραήλ ως «θρασύ» και «παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράν», το Πεκίνο προχώρησε προσεκτικά, τονίζοντας την ανάγκη για διπλωματία αντί για περαιτέρω απόδοση ευθυνών.

Ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι απέφυγε να καταδικάσει τις ενέργειες του Ισραήλ, σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ισραηλινό ομόλογό του στις 14 Ιουνίου, και ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ περίμενε τέσσερις ημέρες πριν ζητήσει «αποκλιμάκωση» και δηλώσει ότι «η Κίνα είναι έτοιμη να συνεργαστεί με όλα τα μέρη για να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο στην αποκατάσταση της ειρήνης και της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή».

Αφού το κοινοβούλιο του Ιράν ψήφισε να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, ο εκπρόσωπος εξωτερικών υποθέσεων του Πεκίνου τόνισε - κάτι που έμοιαζε με προειδοποίηση προς το Ιράν - ότι ο Περσικός Κόλπος είναι μια κρίσιμη παγκόσμια εμπορική οδός για αγαθά και ενέργεια και κάλεσε τους εταίρους να «αποτρέψουν την περιφερειακή αναταραχή από το να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στην παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη».

Σε πιο «ήρεμα νερά», η Κίνα, όπως και η Ρωσία, χρησιμοποιεί ευχαρίστως το Ιράν ως πολιορκητικό κριό κατά των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Αλλά όταν οι εντάσεις μετατρέπονται σε στρατιωτική αντιπαράθεση και η παγκόσμια σταθερότητα κινδυνεύει, η υποστήριξη του Ιράν μοιάζει με πολύ λιγότερο λογική επένδυση για το Πεκίνο από τη διατήρηση των δικών του οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων με τη Δύση, αναλύει το Atlantic.

Η ήπια αντίδραση της Κίνας δεν είναι μόνο ένα πλήγμα για το Ιράν- μπορεί επίσης να υποδηλώνει ότι η πολυδιαφημισμένη εταιρική σχέση «χωρίς όρια» μεταξύ του Σι και του προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν μπορεί να μην είναι τόσο στιβαρή όσο διαφημίζουν η Μόσχα και το Πεκίνο.

Το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα έχουν διαφορετικές ιδεολογίες, πολιτικά καθεστώτα και στρατηγικούς στόχους. Οι σχέσεις του Ιράν με τους δύο μεγαλύτερους εταίρους του είναι άγρια ασύμμετρες.

Οι οικονομικές σχέσεις Ιράν, Ρωσία, Κίνα

Η Κίνα, για παράδειγμα, είναι η σανίδα σωτηρίας του Ιράν. Αγοράζει περίπου το 90% του ιρανικού πετρελαίου και προμηθεύει υλικά και τεχνολογίες κεντρικής σημασίας για την ανάπτυξη όπλων της Τεχεράνης.

Ωστόσο, η εμπορική σχέση έχει μικρότερη σημασία για την Κίνα, η οποία προμηθεύεται μόνο το 10% του πετρελαίου της από το Ιράν. Επιπλέον, η Κίνα έχει μια οικονομία πάνω από 40 φορές μεγαλύτερη και κάνει πολύ περισσότερες συναλλαγές με τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ρωσία έχει συμφέροντα που ομοίως αποκλίνουν από τα συμφέροντα του Ιράν και, επίσης, απέφυγε επιδεικτικά να έρθει σε βοήθεια της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Αλλά η Κίνα που ακολουθεί μια παρόμοια προσέγγιση προς το Ιράν πιθανότατα δεν ευχαριστεί τη Μόσχα.

Αν και οι σχέσεις της Μόσχας με το Πεκίνο είναι λιγότερο μονόπλευρες από ό,τι της Τεχεράνης, η οικονομία της Ρωσίας εξακολουθεί να είναι λιγότερο από το ένα όγδοο του μεγέθους της Κίνας. Το ένα τρίτο του κρατικού προϋπολογισμού της Ρωσίας προέρχεται από τις πωλήσεις πετρελαίου και η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος πελάτης με διαφορά.

Η Ρωσία εξαρτάται επίσης από τις κινεζικές προμήθειες για την πολεμική της μηχανή. Τον περασμένο Μάρτιο, οι υπουργοί Εξωτερικών της G7 αποκάλεσαν την Κίνα «αποφασιστικό παράγοντα ενίσχυσης» του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία. Αλλά αν το Κρεμλίνο αρχίσει να ξεμένει από χρήματα ή στρατιώτες, η προθυμία της Κίνας να διασώσει τον σύμμαχό της είναι πολύ αμφίβολη.

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ

• Ο χαλαρός Βορίδης, το τρελό σενάριο για το κόμμα Τσίπρα και οι νέοι διάλογοι-φωτιά του ΟΠΕΚΕΠΕ
• Άρης Πορτοσάλτε για ΟΠΕΚΕΠΕ: «Ο πρωθυπουργός πράγματι απέτυχε»
• Το Netflix δεν άφησε ασχολίαστη την παρουσία της Αλεξίου στον ΛΕΞ: «Χάρις, όρμα τους»

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.