Η δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ είναι μια υπεραπλουστευμένη λύση σε ένα πολύπλοκο πρόβλημα.
Το καθεστώς του Χαμενεΐ χρησιμοποίησε βία για να διατηρηθεί στην εξουσία και να διατηρήσει τον έλεγχο του Ιράν, αναφέρει ανάλυση του CNN.
Η απομάκρυνση του Χαμενεΐ έχει προκαλέσει διαφορετικές αντιδράσεις: από τη μία πανηγυρισμοί για την απομάκρυνσή του από όσους ήταν αντίθετοι με το καθεστώς και από την άλλη πένθος και φιλοκαθεστωτικές συγκεντρώσεις όλα με φόντο το τι θα ακολουθήσει.
Το «μοντέλο» Βενεζουέλας
Στην περίπτωση της Βενεζουέλας ο Τραμπ είχε κατά νου του τη διάδοχο του Μαδούρο. Όταν ρωτήθηκε το Σάββατο για το ποιος θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο στην περίπτωση του Ιράν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ αρνήθηκε να απαντήσει.
Οι άνθρωποι που κρατούσαν το καθεστώς ασφαλές εξουδετερώθηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Εκτός από τον Χαμενεΐ, οι υπουργοί Άμυνας Αζίζ Νασιρζαντέχ, επικεφαλής του Ιρανικού Συμβουλίου Ασφαλείας Αλί Σαμχανί και διοικητής των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) Μοχάμαντ Πακπούρ σκοτώθηκαν όλοι μέσα σε λίγες ώρες.
Δεν υπάρχει εύκολη εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας που να μπορεί να την προωθήσει ο Τραμπ.
Διαβάστε ακόμα: Ιράν: Ο Αλιρεζά Αράφι προσωρινός διάδοχος του Χαμενεΐ
Ο Ρεζά Παχλαβί, κληρονόμος του παλαιού Σάχη, δεν μπορεί να μπει στην Τεχεράνη και να αναλάβει χωρίς να αντιμετωπίσει την οργή του IRGC που θα επιχειρήσει να τον σκοτώσει. Η πραγματική αντιπολίτευση στο Ιράν έχει εξαφανιστεί. Όπως στο Καράκας, οποιαδήποτε λύση πιθανότατα θα πρέπει να προέλθει από τα εναπομείναντα τμήματα του καθεστώτος.
Με πολλούς τρόπους, τα λάθη του Χαμενεΐ έχουν διευκολύνει το έργο των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η καταπίεση και η οικονομική κακοδιαχείριση του Ιράν σημαίνουν ότι η χώρα χρειάζεται απεγνωσμένα αλλαγή, ενώ ο λαός της επιθυμεί περισσότερη ελευθερία και πλούτο.
Οι σαφείς εντολές του για σφοδρά αντίποινα σε αυτές τις επιθέσεις -που φαίνεται να εκτελέστηκαν μεταθανάτια- έχουν εξοργίσει την πλειονότητα της περιοχής, πλήττοντας γείτονες που είχαν προτρέψει τις ΗΠΑ να αποφύγουν τις επιθέσεις και τώρα είναι οργισμένοι που οι πολίτες τους δέχτηκαν επίθεση από ιρανικούς πυραύλους και drones.
Το Ιράν φαίνεται να αποδυναμώνεται συνεχώς, αλλά δεν σταματά.
Ένας σημαντικός κίνδυνος τώρα είναι η διάσπαση. Να μην επικρατήσει καμία μεμονωμένη φατρία, με αποτέλεσμα η βία και οι πανηγυρισμοί να διχάσουν το Ιράν, προκαλώντας κατάρρευση που θα αποσταθεροποιήσει όχι μόνο τη χώρα, αλλά και την ευρύτερη περιοχή.
Η περιορισμένη συγκέντρωση του Τραμπ και η απροθυμία του για παρατεταμένη στρατιωτική εμπλοκή απλώς ενισχύουν αυτόν τον κίνδυνο. Ο πρόεδρος δεν διαθέτει το πολιτικό κεφάλαιο στο εσωτερικό, ούτε την προετοιμασία του εκλογικού σώματος για πόλεμο, ούτε τους πόρους στο πεδίο για να διεξάγει αυτή τη μάχη μήνες.
Έχει επίσης διατηρήσει τους στόχους του μικρούς και επιτεύξιμους. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, οι πύραυλοι και η ικανότητά του να παρενοχλεί τις ΗΠΑ έχουν υποστεί ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα. Ο Τραμπ δεν δήλωσε ποτέ ρητά ότι ο στόχος του ήταν η αλλαγή καθεστώτος -απλώς το ενθάρρυνε. Μπορεί να ανακηρύξει νίκη όποτε θέλει, ανεξαρτήτως του τι σημαίνει για το μέλλον του Ιράν.
Η ανώτερη τεχνολογία, η πληροφόρηση και η ισχύς πυρός των ΗΠΑ και του Ισραήλ τους επέτρεψε να δημιουργήσουν μια γρήγορη και απλή λύση στο διαχρονικό πρόβλημα του Ιράν. Αλλά ακόμη δεν έχουν αντιμετωπίσει τις εμφανείς και ίσως ανυπέρβλητες πολυπλοκότητες του Ιράν, που το καθιστούν αγκάθι στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών για μισό αιώνα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
