Ολλανδία-Τουρκία: Η αναδοχή ενός παιδιού από ομόφυλο ζευγάρι που τορπίλισε τις άριστες σχέσεις

Ολλανδία και Τουρκία είναι δύο χώρες με στενές σχέσεις που ξεκινάνε από τον 16ο αιώνα και την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σχέσεις που όλα αυτά τα χρόνια εδραιώθηκαν ακόμα περισσότερο.

Βέβαια, από την ημέρα που τα ηνία του τουρκικού κράτους ανέλαβε ο Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι λίγες οι φορές που εμφανίστηκαν προβλήματα.

Το πρώτο σοβαρό θέμα ήρθε το 2013, όταν η τουρκική κυβέρνηση παραπονέθηκε επειδή ένα παιδί τουρκικής καταγωγής, ονόματι Yunus δόθηκε για αναδοχή σε ένα ζευγάρι ομόφυλων γυναικών.

Αμέσως η είδηση γίνεται γνωστή στην Τουρκία όπου ξεσπάει θύελλα διαμαρτυριών κατά της Ολλαννδίας. 

Η αντίδραση της Τουρκίας ήρθε με τον πιο επίσημο τρόπο. Τον Μάρτιο του 2013, ο Πρωθυπουργός Ερντογάν βρέθηκε στην Ολλανδία και επέκρινε την απόφαση αυτή για την αναδοχή.

Ο Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ολλανδίας Lodewijk Asscher θεώρησε την ανάμειξη της Τουρκίας «εντελώς ακατάλληλη» και τη χαρακτήρισε «αλαζονική» όταν μια ξένη δύναμη εκφράζει γνώμη για τα εσωτερικά θέματα μιας άλλης χώρας. 

Ο Ερντογάν πρότεινε το τουρκικό Υπουργείο Οικογενειακών Υποθέσεων και το ολλανδικό Υπουργείο Ασφάλειας και Δικαιοσύνης να διαβουλεύονται μεταξύ τους για τη φροντίδα των παιδιών τουρκικής καταγωγής, αλλά ο πρωθυπουργός Mark Rutte απέρριψε αυτή την πρόταση.

Ο Ρούτε είπε ότι η τοποθέτηση ενός παιδιού σε ανάδοχη οικογένεια περιλαμβάνει πάντα την προσπάθεια να ταιριάζει το υπόβαθρο του παιδιού με αυτό της ανάδοχης οικογένειας.

Σε αντίθετη περίπτωση, το συμφέρον του παιδιού έρχεται πρώτο και δεν γίνεται διάκριση με βάση τη θρησκεία ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η αντίδραση του Τούρκου Προέδρου ήταν πως θα προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για να αναγκάσει τον Yunus να επανενωθεί με τους βιολογικούς του γονείς.
 
Οι Ολλανδοί εξεπλάγησαν από αυτή την εξέλιξη καθώς αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό μια εσωτερική υπόθεση και έρχεται σε αντίθεση με την παράδοση της ανεκτικότητας και στις δύο χώρες. Τελικά η ολλανδική κυβέρνηση προχώρησε στην έγκριση της υιοθεσίας.

Η υπόθεση αυτή όπως ήταν λογικό απασχόλησε για αρκετό διάστημα τη γειτονική χώρα και ειδικά τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στην πλευρά του Ερντογάν.

Καθημερινά ήταν τα δημοσιεύματα για την Ολλανδία και την απόφασή της αυτή. 

«Η συλλογική περιφρόνηση για την Ολλανδία γίνεται όλο και πιο δυνατή. Η εχθρότητα έχει προκληθεί από το γεγονός ότι στην Τουρκία η ιδέα των ομόφυλων ανάδοχων γονέων είναι αδιανόητη», ανέφερε η ολλανδική τηλεόραση.

Το 2017, η τουρκική κυβέρνηση προσπαθούσε να προωθήσει ένα συνταγματικό δημοψήφισμα δίνοντας στον πρόεδρο μεγαλύτερη εξουσία.

Ήταν μια αμφιλεγόμενη απόφαση που προκάλεσε ανησυχία στον τουρκικό πληθυσμό στην Ολλανδία, ειδικά από την στιγμή που οι περισσότεροι είχαν διπλή υπηκοότητα και μπορούσαν να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα.

Σε απάντηση, η τουρκική κυβέρνηση έστειλε υπουργούς στην Ολλανδία για να εκστρατεύσουν υπέρ του δημοψηφίσματος. Τόσο η Τουρκία όσο και η Ολλανδία έχουν νόμους που απαγορεύουν τις πολιτικές εκστρατείες ξένων ηεγτών στο εσωτερικό της χώρας. 

Η Τουρκία αποφάσισε να το αγνοήσει αυτό. Η ολλανδική κυβέρνηση υπό τον Μαρκ Ρούτε απαγόρευσε στους Τούρκους Υπουργούς να εισέλθουν στην Ολλανδία για συγκεντρώσεις, δηλώνοντας: «Είμαστε της γνώμης ότι οι ολλανδικοί δημόσιοι χώροι δεν είναι ο χώρος για πολιτικές εκστρατείες άλλων χωρών».

Αυτό δεν άρεσε στον Ερντογάν ο οποίος αποκάλεσε την Ολλανδία «ναζιστικό κατάλοιπο», βγάζοντας στους δρόμους χιλιάδες Τούρκους φανατικούς οπαδούς του να διαδηλώνουν μπροστά από την πρεσβεία της Ολλανδίας. 

Πλέον οι σχέσεις των δύο χωρών έχουν επανέλθει σε φυσιολογικό επίπεδο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.