Πέθανε η Μπριζίτ Μπαρντό

Η Μπριζίτ Μπαρντό, η Γαλλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια που έγινε διεθνές σεξ σύμβολο πριν εγκαταλείψει τη βιομηχανία του κινηματογράφου για να αφιερωθεί στην υπεράσπιση των ζώων, απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών.

«Το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό ανακοινώνει με απέραντη θλίψη τον θάνατο της ιδρύτριας και προέδρου του, κυρίας Μπριζίτ Μπαρντό, παγκοσμίως γνωστής ηθοποιού και τραγουδίστριας, η οποία επέλεξε να εγκαταλείψει την λαμπρή καριέρα της για να αφιερώσει τη ζωή και την ενέργειά της στην προστασία των ζώων και στο ίδρυμά της», αναφέρεται σε ανακοίνωση που εστάλη στο πρακτορείο Agence France-Presse την Κυριακή, χωρίς να προσδιορίζεται ο χρόνος ή ο τόπος του θανάτου της.

Το τελευταίο διάστημα είχε γίνει γνωστό ότι η Μπριζί Μπαρντό έδινε μάχη με σοβαρή ασθένεια, ενώ τον περασμένο Οκτώβριο είχαν κυκλοφορήσει δημοσιεύματα ότι έφυγε από τη ζωή, τα οποία διέψευσε η ίδια με ανάρτησή της τότε στο Twitter.

Η Μπαρντό έγινε διεθνώς γνωστή με την ταινία του 1956 «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα», που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον τότε σύζυγό της, Ροζέ Βαντίμ, και για τα επόμενα δύο δεκαετίες ενσάρκωνε την ιδέα της αρχετυπικής «γλυκιάς σκανταλιάρας».

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όμως, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την υποκριτική και έγινε όλο και πιο ενεργή πολιτικά.

Η έντονη υπεράσπισή της για τα δικαιώματα των ζώων εξελίχθηκε σε προκλητικά σχόλια για εθνοτικές μειονότητες και ανοιχτή στήριξη στο γαλλικό ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο, με αποτέλεσμα μια σειρά καταδικών για ρατσιστικό μίσος.

Οι θρυλικοί ρόλοι και η σαγηνευτική εμφάνιση που άφησε εποχή

Γεννημένη το 1934 στο Παρίσι, η Μπριζίτ Μπαρντό μεγάλωσε σε μια εύπορη, παραδοσιακή καθολική οικογένεια, αλλά ξεχώρισε ως χορεύτρια, ώστε να της επιτραπεί να σπουδάσει μπαλέτο και να κερδίσει θέση στο φημισμένο Ωδείο του Παρισιού. Παράλληλα εργάστηκε ως μοντέλο, εμφανιζόμενη στο εξώφυλλο του περιοδικού Elle το 1950, ενώ ήταν μόλις 15 ετών.

Ως αποτέλεσμα της δουλειάς της ως μοντέλο, της προτάθηκαν ρόλοι σε ταινίες· σε μια ακρόαση γνώρισε τον Βαντίμ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1952, αφού έγινε 18 ετών. Η Μπαρντό αρχικά πήρε μικρούς ρόλους, που σταδιακά έγιναν πιο σημαντικοί· υποδύθηκε την αγαπημένη του Ντερκ Μπογκάρντ στην ταινία «Doctor at Sea», μεγάλη επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1955.

Αλλά ήταν η ταινία του Βαντίμ «Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα», στην οποία η Μπαρντό υποδύθηκε μια ελεύθερη έφηβη στο Σεν Τροπέ, που εδραίωσε την εικόνα της και την έκανε διεθνές είδωλο. Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία και διεθνώς, εκτοξεύοντας την Μπαρντό στις πρώτες θέσεις των ηθοποιών της Γαλλίας.

Εκτός από το κοινό του κινηματογράφου, η Μπαρντό έγινε γρήγορα πηγή έμπνευσης για διανοούμενους και καλλιτέχνες, ανάμεσά τους οι νεαροί Τζον Λένον και Πολ ΜακΚάρτνεϊ, που ζητούσαν από τις τότε συντρόφους τους να βάψουν τα μαλλιά τους ξανθά μιμούμενες την Μπαρντό.

Ο δημοσιογράφος Ρεϊμόν Καρτιέ έγραψε ένα εκτενές άρθρο για την «υπόθεση Μπαρντό» στο Paris-Match το 1958, ενώ η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσίευσε το διάσημο δοκίμιό της Brigitte Bardot and the Lolita Syndrome το 1959, παρουσιάζοντάς την ως τη πιο απελευθερωμένη γυναίκα της Γαλλίας. Το 1969, η Μπαρντό επιλέχθηκε ως το πρώτο πραγματικό μοντέλο για τη Μαριάν, το σύμβολο της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Μπαρντό συμμετείχε σε μια σειρά υψηλού προφίλ γαλλικών ταινιών, όπως το βραβευμένο με Όσκαρ δράμα Η Αλήθεια του Ανρί-Ζορζ Κλουζό, το Πολύ Ιδιωτική Υπόθεση του Λουί Μαλ (με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) και το Η Περιφρόνηση του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας, δέχτηκε προτάσεις από το Χόλιγουντ, όπως το Viva Maria! και το γουέστερν Shalako με τον Σον Κόνερι.

Η καριέρα στη μουσική

Η Μπαρντό είχε επίσης παράλληλη καριέρα στη μουσική, συμπεριλαμβανομένης της αρχικής εκτέλεσης του τραγουδιού του Σερζ Γκενσμπούρ Je T’Aime ... Moi Non Plus, που γράφτηκε για εκείνη κατά τη διάρκεια της εξωσυζυγικής τους σχέσης. (Φοβούμενη σκάνδαλο, ζήτησε από τον Γκενσμπούρ να μην το κυκλοφορήσει· εκείνος το ηχογράφησε ξανά με τη Ζαν Μπιρκίν, με τεράστια εμπορική επιτυχία.)

«Δεν ήμουν προετοιμασμένη για τη ζωή ενός σταρ»

Ωστόσο, η Μπαρντό ένιωθε όλο και πιο πιεσμένη από τη φήμη, λέγοντας στην Guardian το 1996: «Η τρέλα που με περιέβαλε φαινόταν πάντα μη πραγματική. Ποτέ δεν ήμουν πραγματικά προετοιμασμένη για τη ζωή ενός σταρ.»

Αποσύρθηκε από την υποκριτική το 1973, σε ηλικία 39 ετών, μετά την ταινία The Edifying and Joyous Story of Colinot. Το κύριο ενδιαφέρον της έγινε η υπεράσπιση των ζώων, συμμετέχοντας σε διαμαρτυρίες κατά του κυνηγιού φώκιας το 1977 και ιδρύοντας το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό το 1986.

Η καταδίκη για υποκίνηση ρατσιστικού μίσους

Στη συνέχεια, έστελνε επιστολές διαμαρτυρίας σε ηγέτες του κόσμου για θέματα όπως η εξόντωση σκύλων στη Ρουμανία, η θανάτωση δελφινιών στα Νησιά Φερόε και η σφαγή γατών στην Αυστραλία. Εξέφραζε επίσης συχνά ανοιχτά απόψεις για τη θρησκευτική σφαγή ζώων.

Το 2003, στο βιβλίο της A Cry in the Silence, εξέφρασε δεξιές πολιτικές απόψεις και στράφηκε εναντίον ομοφυλόφιλων, δασκάλων και της λεγόμενης «ισλαμοποίησης της γαλλικής κοινωνίας», οδηγώντας σε καταδίκη για υποκίνηση ρατσιστικού μίσους.

Η Μπαρντό είχε μακρά ιστορία στήριξης του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου (αργότερα μετονομασμένου σε Εθνική Ένωση), λέγοντας στην Guardian: «Στην τρομακτική άνοδο της μετανάστευσης, συμφωνώ πλήρως με τις απόψεις [του Ζαν-Μαρί Λεπέν].» Το 2006, σε επιστολή προς τον τότε υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, ανέφερε ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Γαλλίας «καταστρέφει τη χώρα μας επιβάλλοντας τις πράξεις του».

Οι άντρες της ζωής της

Η Μπαρντό παντρεύτηκε τέσσερις φορές: τον Βαντίμ (1952-1957), τον Ζακ Σαρριέ (1959-1962, με τον οποίο απέκτησε γιο, Νικόλα, το 1960), τον Σαξ (1966-1969) και τον πρώην σύμβουλο του Λεπέν, Μπερνάρ ντ’Ορμαλ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1992.

Είχε επίσης αρκετές δημόσιες σχέσεις με προσωπικότητες όπως ο Ζαν-Λουί Τραντινιάν και ο Γκενσμπούρ.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.