Πώς οι βομβητές της Χεζμπολάχ αλλάζουν το παιχνίδι και τις εύθραυστες ισορροπίες στη Μέση Ανατολή

Το μπαράζ εκρήξεων σε βομβητές και γουόκι τόκι εξτρεμιστών της Χεζμπολάχ στον Λίβανο έχει έναν κοινό παρονομαστή. Το Ισραήλ, με αυτήν την ασύμμετρη απειλή αποκόμισε πολλαπλά κέρδη, στέλνοντας μεταξύ άλλων και ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όσους είχαν αμφιβολίες για τις επιχειρησιακές δυνατότητες των μυστικών υπηρεσιών του μετά τις σφαγές της 7ης Οκτωβρίου.

Εκείνες τις ημέρες οι επιθέσεις στα ισραηλινά κιμπούτς και στο μουσικό φεστιβάλ στην έρημο έκαναν αρκετούς αναλυτές να γράψουν για την αποτυχία της Μοσάντ να προλάβει τη φονικότερη επίθεση από την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, το 1948. 

Η Χαμάς έπιασε στον ύπνο τη Μοσάντ, με τους εξτρεμιστές να σκορπούν τον θάνατο, πετυχαίνοντας παράλληλα να πάρουν μαζί τους και εκατοντάδες ομήρους, οι οποίοι συνεχίζουν να αποτελούν μοχλό πίεσης για την κυβέρνηση Νετανιάχου, όπως φάνηκε και από τις πρόσφατες μαζικές διαδηλώσεις στο Τελ Αβίβ και σε άλλες πόλεις του Ισραήλ.

Αφήνοντας στην άκρη τη συζήτηση για το κατά πόσο η Χαμάς είχε «βοήθεια εκ των έσω», καθώς το αιματοκύλισμα έγινε σε μια χρονική περίοδο που ο Νετανιάχου είχε σοβαρά μπλεξίματα με τη Δικαιοσύνη, το βέβαιο είναι ότι η επίθεση έπληξε βαθύτατα το κλίμα ασφαλείας σε μια χώρα που οι πολίτες της έχουν μάθει εδώ και δεκαετίες να ζουν σε εμπόλεμη κατάσταση.

11 μήνες μετά, το Ισραήλ απάντησε με το ίδιο νόμισμα στη Χεζμπολάχ, πίσω από την οποία (όπως και στην περίπτωση της Χαμάς) βρίσκεται ο μεγάλος αντίπαλος, το Ιράν. Δημοσιογράφος του πρακτορείου Reuters έκανε λόγο για εξτρεμιστές της Χεζμπολάχ να βγάζουν άρον άρον τις μπαταρίες από τους ασυρμάτους και να τους πετούν σε μεταλλικά βαρέλια.

Η αμφιβολία για την ασφάλεια των ηλεκτρονικών συσκευών έχει «φωλιάσει» σε κάθε τοπικό κέντρο συντονισμού της Χεζμπολάχ, παραλύοντας πρακτικά το δίκτυο επικοινωνιών της οργάνωσης. Μέχρι στιγμής το Ισραήλ δεν έχει τοποθετηθεί επίσημα για την επίθεση στους βομβητές.

Ο νέος πόλεμος στον Λίβανο που έρχεται

Το «τι ακολουθεί από εδώ και πέρα» παραμένει ζητούμενο, αν και διεθνή ΜΜΕ κάνουν ήδη λόγο για τα πρώτα επεισόδια στον «τρίτο πόλεμο του Ισραήλ με τον Λίβανο». Το άφησε να εννοηθεί εξάλλου και ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ, επισημαίνοντας ότι το «το επίκεντρο των επιχειρήσεων μετατοπίζεται στο μέτωπο με τον Λίβανο».

Ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, αντιλαμβανόμενος αυτό που έρχεται στη «γειτονιά» του, φρόντισε να δηλώσει ότι οι εκρήξεις των βομβητών αποτελούν «κήρυξη πολέμου». Έναν πόλεμο που επ’ ουδενί δεν μπορεί να κερδίσει. 

Το διακύβευμα μιας ισραηλινής εισβολής στον Λίβανο είναι η επιστροφή των κατοίκων στις διασυνοριακές περιοχές, όπου ολόκληροι οικισμοί έχουν εγκαταλειφθεί λόγω των συνεχιζόμενων επιθέσεων με ρουκέτες από τη Χεζμπολάχ.

Guardian και Wall Street Journal γράφουν ακόμα και για δημιουργία ουδέτερης ζώνης εντός του Λιβάνου μετά από ευρεία χερσαία επιχείρηση του Ισραήλ εντός των βόρειων εδαφών της γείτονος. Το πώς θα αντιμετωπίσει η διεθνής κοινότητα ενδεχόμενη κατοχή εδαφών από το Ισραήλ στον Λίβανο, ελάχιστη σημασία έχει λαμβάνοντας υπ’ όψιν και το πώς εξελίχθηκε η διαφωνία για τα διαφιλονικούμενα Υψίπεδα του Γκολάν στη Συρία, όπου η ισραηλινή σημαία συνεχίζει να κυματίζει σε στρατιωτικά οχυρά. 

Το Τελ Αβίβ επαναλαμβάνει το μοτίβο «μόνοι μας και όλοι τους», στηρίζοντας τη ρητορική στο εσωτερικό της χώρας σε μια λογική τύπου «ο εχθρός είναι ο άλλος», άμεσα συνδεδεμένη με την πολιτική επιβίωση Νετανιάχου. Με τη Χαμάς -πρακτικά εκτός κάδρου- και τη Λωρίδα της Γάζας υπό τον έλεγχο του Ισραήλ, η συμφωνία για την κατάπαυση του πυρός δεν θα αργήσει.

Οι συγγενείς των ομήρων συνεχίζουν να ελπίζουν, διαμαρτυρόμενοι παράλληλα για την ολιγωρία των ισραηλινών αρχών, όμως πλέον η προσοχή της ισραηλινής κοινής γνώμης πρέπει να στραφεί σ’ έναν καινούργιο εχθρό. Η αρχή έγινε με τη Δυτική Όχθη, όπου όχι μόνο έχει δοθεί το ελεύθερο στους εποίκους να κάνουν ό,τι θέλουν αλλά ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις διεξάγονται από τον ισραηλινό στρατό για «να εξουδετερωθούν οι τελευταίοι θύλακες της Χαμάς».

Ο ΟΗΕ καταδικάζει, η Δύση διαφωνεί, όμως και σε αυτήν την περίπτωση ισχύει το θουκυδίδειο «δίκαιο του ισχυρού». Το Ισραήλ έχει την απαιτούμενη δύναμη πυρός όχι μόνο να διεξάγει χερσαία επέμβαση στον Λίβανο αλλά και να αφήσει στην άκρη τον πόλεμο διά αντιπροσώπων, ακόμα και αν η απευθείας επίθεση στο Ιράν θα σηματοδοτούσε γενίκευση του πολέμου στη Μέση Ανατολή -κάτι που οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποτρέψουν με κάθε τίμημα.

Οι «εύθραυστες» ισορροπίες του Ισραήλ με τα αραβικά κράτη και η απειλή του Ιράν

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το καλό νέο, μέσα σε αυτό το ρευστό γεωπολιτικό πλαίσιο, είναι ότι το Ισραήλ δεν δείχνει διατεθειμένο να τινάξει στον αέρα όσα έχει πετύχει τις τελευταίες δεκαετίες αναφορικά με τις σχέσεις του με συγκεκριμένα αραβικά κράτη.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο «Διάδρομος της Φιλαδέλφειας», η αποστρατικοποιημένη ζώνη στα σύνορα Αιγύπτου και Λωρίδας της Γάζας, η οποία περιλαμβάνει και το πέρασμα της Ράφα. Τα τούνελ που αντίκρισαν οι Ισραηλινοί στρατιώτες επιβεβαίωσαν αυτό που αποτελούσε «κοινό μυστικό»: Λαθρεμπόριο όπλων, τροφίμων και καυσίμων της Χαμάς μέσα από σήραγγες που κατέληγαν σε αιγυπτιακό έδαφος εν μέσω ισραηλινού εμπάρκο από το 2007 και έπειτα.

Ο Νετανιάχου δεν σταματά να επαναλαμβάνει ότι αυτή η στενή λωρίδα γης πρέπει να βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Ισραήλ, προκειμένου να μην επαναληφθούν ανάλογες επιθέσεις από τη Χαμάς. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι μια τέτοια εμμονή θα διέλυε μαθηματικά τη «λυκοφιλία» με την Αίγυπτο, η οποία διαδραμάτισε ξεχωριστό ρόλο ώστε η Σαουδική Αραβία να φθάσει πολύ κοντά στο να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ, πριν οι σφαγές της Χαμάς βάλουν στον «πάγο» το αμερικανικό σχέδιο. 

Επίσης, το γεγονός ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε θέση ισχύος και αποτελεί τον βασικό ρυθμιστή στη Μέση Ανατολή, είναι κάτι που αναγνωρίζει (ανεπίσημα) και το Ιράν. Η δολοφονία Χανίγια στην Τεχεράνη αποτέλεσε «κόκκινη» γραμμή, καθώς έδειξε στη διεθνή κοινότητα πόσο ανήμπορο είναι το Ιράν να αποτρέψει ισραηλινές επιθέσεις στο έδαφός του.

Ακόμα, όμως, και αυτό το γεγονός δεν στάθηκε ικανό για να ωθήσει το Ιράν να κάνει πράξη την απειλή του για αντίποινα. Τα περιθώρια αντίδρασης είναι ελάχιστα, γι’ αυτό και τα αντίποινα δεν μπορούν παρά να περιοριστούν στην προετοιμασία και εκτέλεση μιας τρομοκρατικής ενέργειας στο Ισραήλ ή κατά ισραηλινών στόχων σε έδαφος τρίτων χωρών. Και αυτό όχι στο εγγύς μέλλον, από τη στιγμή που η Μοσάντ και οι illuminati του κυβερνοπολέμου, η επίλεκτη ισραηλινή ομάδα 8200, έδειξαν στην πράξη ότι διατηρούν το πάνω χέρι. 

Ο πόλεμος έχει αλλάξει πλέον πίστα

Εν τω μεταξύ, με το μπαράζ εκρήξεων σε βομβητές και γουόκι τόκι στον Λίβανο, επιβεβαιώθηκε αυτό που έγινε ξεκάθαρο στον πόλεμο της Ουκρανίας. Ο πόλεμος έχει αλλάξει πλέον… πίστα. Και δεν είναι μόνο τα drones χαμηλού κόστους που μπορούν να διαλύσουν τη ρωσική φάλαγγα έξω από το Κίεβο ή να βυθίσουν εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, έχοντας λάβει νωρίτερα εντολές από κέντρο ελέγχου των Χούθι στην Υεμένη.

Υπάρχουν οι κυβερνοεπιθέσεις και λοιπές ασύμμετρες απειλές, βγαλμένες από ταινίες κατασκοπείας του Μποντ ή τηλεοπτικές σειρές τύπου «24» του Τζακ Μπάουερ. 

Το Ισραήλ φάνηκε για ακόμη μία φορά ότι μπορεί να περιμένει όσο χρειαστεί για να πετύχει τον σκοπό του. Δημοσίευμα του αμερικάνικου ABC News, επικαλούμενο πηγή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αναφέρει πως το «Ισραήλ έχει βάλει το χεράκι του ως προς την κατασκευή των βομβητών που εξερράγησαν σε πράκτορες της Χεζμπολάχ, με την επιχείρηση να στήνεται από τις αντίστοιχες μυστικές υπηρεσίες τα τελευταία 15 χρόνια».

Μια εταιρεία φάντασμα στην Ουγγαρία και 20 γρ. πυρίτιδας δίπλα στις μπαταρίες λιθίου ήταν αρκετά ώστε οι βομβητές να μετατραπούν σε «Δούρειο Ίππο» και να σκορπίσουν τον τρόμο στον Λίβανο, αποκαθιστώντας την πρωτοκαθεδρία του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.