Συγκλονίζουν τα γράμματα εγκλωβισμένων κοριτσιών στη Θέουτα: «Θέλουμε απλά ζωή με αξιοπρέπεια»

Τα όνειρα των κοριτσιών που τώρα ζουν στη Θέουτα και έφυγαν από το Μαρόκο, φαντάζουν απλά, ωστόσο για εκείνες είναι στόχος ζωής: Να σπουδάσουν, να εργαστούν, να ζήσουν ελεύθερες. Αυτά τα κορίτσια ζουν εγκλωβισμένα στον μεταναστευτικό καταυλισμό του ισπανικού θύλακα.

Για τη Φατίν, μια από τις έφηβες που ζουν τώρα σε ένα αυτοσχέδιο στρατόπεδο στην ισπανική πόλη Θέουτα, η απόφαση να εγκαταλείψει το σπίτι της στο Μαρόκο άρχισε να διαμορφώνεται όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο.

Ήθελε να συνεχίσει να σπουδάζει, λέει, αλλά στο σπίτι αναμενόταν να αναλάβει την ευθύνη για τις δουλειές του σπιτιού. Καθώς τα μαθήματα και η μάθηση έδωσαν τη θέση τους στις οικιακές εργασίες, το μέλλον που είχε φανταστεί για τον εαυτό της άρχισε να φαίνεται όλο και πιο μακρινό.

Η Φατίν ήταν ένα από τα 29 κορίτσια που μοιράστηκαν τα συναισθήματά τους για το παρελθόν και το μέλλον τους με την Guardian. Όλες τους συμμετείχαν στη μαζική διέλευση από το Μαρόκο στα τέλη Ιουλίου που έγινε πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο.

Σχεδόν ένα μήνα αργότερα, τα κορίτσια είναι ανάμεσα σε εκατοντάδες νεαρές Μαροκινές που κοιμούνται σε έναν αυτοσχέδιο καταυλισμό στο Ελ Πρίνσιπε, μια από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Θέουτα - αβέβαιο αν θα τους επιτραπεί να παραμείνουν στην Ισπανία ή να επιστρέψουν στο Μαρόκο.

Διαφορετικοί στόχοι για κάθε κορίτσι στη Θέουτα

Για τα κορίτσια που μοιράστηκαν τις σκέψεις τους, γράφοντας στα αραβικά και τα νταρίγια, ισπανικά, γαλλικά και αγγλικά, οι ίδιες φιλοδοξίες επανεμφανίζονται επανειλημμένα: να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους, να εργαστούν, να κερδίσουν τα χρήματά τους και να έχουν μεγαλύτερο λόγο στις αποφάσεις που θα διαμορφώσουν την ενήλικη ζωή τους. Πολλές έγραψαν για επαγγέλματα. Μία ήθελε να γίνει νοσοκόμα. Μια άλλη ψυχολόγος. Άλλες φαντάζονταν να γίνουν σεφ, ποδοσφαιριστές ή προπονήτριες αθλητισμού.

Κάποιες ελπίζουν ότι αν πετύχουν στην Ισπανία, θα μπορέσουν να βοηθήσουν οικονομικά τους γονείς τους. Άλλες περιγράφουν συγκρούσεις στο σπίτι, διακοπή της σχολικής φοίτησης ή περιορισμούς που δεν ήθελαν να αποδεχτούν. Αυτό που συνδέει πολλές από τις συζητήσεις είναι λιγότερο η απόρριψη του Μαρόκου και περισσότερο η επιθυμία να έχει μεγαλύτερο έλεγχο σε ό,τι ακολουθεί.

Η Malak, 17 ετών, λέει ότι τα προβλήματα στην οικογένειά της την εμπόδισαν να συνεχίσει τις σπουδές της. Ήξερε από παιδί τι ήθελε να κάνει: να εργαστεί στις μυστικές υπηρεσίες. Το να φτάσει στην Ισπανία, λέει, ήταν εν μέρει μια προσπάθεια να ανακτήσει ένα μέλλον που ένιωθε ότι της είχε κλειστεί.

Άλλοι περιγράφουν διαφορετικές πιέσεις. Μια έφηβη λέει ότι δεν θέλει η οικογένειά της ή οποιοσδήποτε άλλος να αποφασίζει ποιον θα παντρευτεί. Θέλει να επιλέξει η ίδια. Μια άλλη μιλάει για τη δυσκολία να φανταστεί κανείς την οικονομική ανεξαρτησία σε ένα μέρος όπου έβλεπε λίγες ευκαιρίες για εργασία.

Στο Μαρόκο, το χάσμα μεταξύ της συμμετοχής ανδρών και γυναικών στην αγορά εργασίας παραμένει έντονο. Το δεύτερο τρίμηνο του 2026, μόνο το 18,1% των γυναικών σε ηλικία εργασίας αποτελούσαν μέρος του εργατικού δυναμικού, σε σύγκριση με το 66,5% των ανδρών, σύμφωνα με την Ύπατη Επιτροπή Σχεδιασμού του Μαρόκου.

Η ανισορροπία ξεκινά πολύ πριν οι γυναίκες εισέλθουν στον χώρο εργασίας. Οι γυναίκες και τα κορίτσια ηλικίας 15 ετών και άνω στο Μαρόκο αφιερώνουν το 20,8% του χρόνου τους σε απλήρωτη φροντίδα και οικιακή εργασία, σε σύγκριση με το 3% για τους άνδρες και τα αγόρια, σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

«Ένα καλύτερο μέλλον και μια αξιοπρεπή ζωή»

Για την Wiam, 16 ετών, οι επαγγελματικές της φιλοδοξίες συνυπάρχουν με ένα έντονο αίσθημα ευθύνης απέναντι στην οικογένεια που άφησε πίσω της στο Μαρόκο. Καταγόταν από μια πόλη στις μεσογειακές ακτές του Μαρόκου και έγραψε ότι ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές της και να ακολουθήσει μια καριέρα στο ποδόσφαιρο στην Ισπανία. Αλλά στη συνέχεια πρόσθεσε έναν ακόμη λόγο. «Και επίσης, για να απαλλαχτώ λίγο από το βάρος από τους γονείς μου», έγραψε. «Με το θέλημα του Θεού, ελπίζω να πετύχω όλα όσα ήρθα».

Άλλες φιλοδοξίες εκφράζονται σε λίγες μόνο λέξεις. Η Soraya είναι 16 ετών. Καταγόταν από μια πόλη κοντά στα σύνορα με τη Θέουτα. Γράφει ότι θέλει να γίνει νοσοκόμα.

Κάποια κορίτσια περιγράφουν τις φιλοδοξίες τους με ευρύτερους όρους. Μια έφηβη γράφει ότι αυτό που θέλει είναι «μια υγιής και σταθερή ζωή». Μια άλλη, 16 ετών, λέει ότι ήρθε αναζητώντας «ένα καλύτερο μέλλον και μια αξιοπρεπή ζωή» και ελπίζει να εργαστεί στον κλάδο της εστίασης. «Θέλω να εργαστώ με αξιοπρέπεια και να συνεισφέρω στην κοινωνία», γράφει.

Προς το παρόν, οι άμεσες ανάγκες τους είναι πιο βασικές από το μέλλον που περιγράφουν στο χαρτί. Ασφαλής στέγαση, υγειονομική περίθαλψη, ιδιωτικότητα, εκπαίδευση και σαφείς πληροφορίες για το τι θα ακολουθήσει. Ο Ahmed Enfed-dal, πρόεδρος του συλλόγου γειτονιάς El Príncipe, λέει ότι οι ντόπιοι έχουν προσπαθήσει να δημιουργήσουν έναν προστατευμένο χώρο για τα κορίτσια. Αλλά τα όρια αυτής της προστασίας είναι προφανή.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.