Μενού
  • Α-
  • Α+

Η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε στην εκπομπή Mega Καλημέρα για το σοβαρό ατύχημα που είχε πριν δύο χρόνια κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών της στην Κύθνο, αλλά και για την απώλεια της ανιψιάς της.

Διαβάστε ακόμη: Χάρης Βαρθακούρης: Αποκάλυψε με χιουμοριστικό story για ποιο λόγο βρίσκεται στο νοσοκομείο

«Η αλήθεια είναι ότι ήταν μια πολύ ιδιαίτερη πρόκληση αυτή για μένα και ανά περιόδους βίωσα πολλά συναισθήματα σε σχέση με αυτό. Πάντα, όμως, σκέφτομαι ότι πρέπει να στραφώ στο καλό που έχει συμβεί. Το καλό που έχει συμβεί είναι ότι έχοντας το χέρι μου λίγο πιο ψηλά από το κεφάλι μου βρέθηκα κάτω από δυο 300άρες μηχανές και δυο τεράστιες προπέλες που απλά θα μπορούσα να έχω σκοτωθεί οπουδήποτε αλλού κι αν με χτυπούσαν. Οπότε, έχω τώρα μια στάση ευγνωμοσύνης που κατάφερα να είμαι ζωντανή και πόσο βοηθήθηκα από την αγάπη του κόσμου σε αυτό το κομμάτι, είπε χαρακτηριστικά η Έρρικα Πρεζεράκου και συνέχισε:

«Έκανα πολλά χειρουργεία και έχω ακόμα να κάνω κι άλλα. Έχω και ένα δικαστήριο που πρέπει να ολοκληρωθεί. Το χέρι δεν επιστρέφει για να γίνει όπως ήταν, οπότε εσωτερικά είμαι σε μια βαθιά ηρεμία, αυτό έγινε, δεν αλλάζει, δεν έχω ούτε θυμό, ούτε ένταση. Σίγουρα, όμως, ο άνθρωπος που το προκάλεσε, δε λειτούργησε καλά ούτε κατά το ατύχημα, ούτε μετά από αυτό, χρειάζεται να δεχτεί τις συνέπειες για αυτό που συμβαίνει. Είδα μια ξεκάθαρη αλήθεια για το τι είδους άνθρωπος είναι και αυτό είναι αρκετό για μένα».

Πρόσθεσε δε πως «Μετά το ατύχημά μου νιώθω ότι είναι η ώρα να δεσμευτώ με τον εαυτό μου να με φροντίσω. Όταν θα γίνει αυτό, είμαι σίγουρη ότι θα ελκύσω και ανθρώπους που θα μπορούν και αυτοί να το κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο», τονίζοντας πως «Πρέπει να σκεφτόμαστε και να νιώθουμε θετικά για να κάνει ωραία πράγματα το σώμα, προπονούμε τα μέσα μας για να είμαστε καλά έξω».

Τέλος, η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε για τον θάνατο της ανιψιάς της, ο οποίος «ήταν, ίσως, το πιο δύσκολο γεγονός που έχει περάσει η οικογένειά μου. Θεωρώ ότι με δίδαξε πάρα πολλά πράγματα αυτή η διαδικασία. Το πρώτο που με δίδαξε είναι πόση πολλή ανθρωπιά υπάρχει, γιατί είχαμε πάρα πολλή στήριξη για να γίνει το καλύτερο δυνατό γι’ αυτό το παιδί. Το πόσο δύσκολο είναι για την αδερφή μου και για τον άντρα της όλη αυτή η πορεία. Με δίδαξε ότι πολλές φορές νιώθουμε υπεράνθρωποι, ενώ δεν είμαστε. Υπάρχει ένα θεϊκό σχέδιο. Μέσα μου έφτασα στο σημείο να πω ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε και από εκεί και πέρα είναι θέλημα Θεού ή θέλημα της ψυχής της να γίνει αυτό».