Συγκινεί η Δώρα Τσαμπάζη για τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη: «Τον έβλεπα διαρκώς άρρωστο στον ύπνο μου»

Έχουν περάσει τρία χρόνια από την ημέρα που ο Ολυμπιονίκης Αλέξανδρος Νικολαΐδης έφυγε από τη ζωή έχοντας χάσει τη μάχη με μια σπάνια και επιθετική μορφή καρκίνου (καρκίνωμα NUT). Η Δώρα Τσαμπάζη μίλησε για τις δύσκολες στιγμές που έζησε μετά την απώλειά του, αλλά και τις προσπάθειες που έκανε για να ορθοποδήσει μετά τον χαμό του συζύγου της.

«Αισθάνομαι ότι τα τρία χρόνια έχουν περάσει ανέλπιστα γρήγορα γιατί θεωρούσα ότι ο χρόνος, και η εξέλιξή μας μέσα στον χρόνο και ως οικογένεια, θα είναι βασανιστικός, γιατί εμείς ζούμε στιγμές, μεγαλώνουμε, αλλά εκεί ο χρόνος έχει σταματήσει», ανέφερε αρχικά, εξιστορώντας στη συνέχεια τις δυσκολίες που αντιμετώπισε να επανέλθει στην καθημερινότητά της μετά την απώλεια: «Την πρώτη χρονιά ήμουν ένα φύλλο στον άνεμο, ένα κλαράκι που απλώς προσπαθούσε να σταθεί. Έχω δημιουργήσει σε όλους γύρω μου την εικόνα ότι το ‘χω, αλλά είναι μία παγίδα στην οποία πέφτω και εγώ η ίδια. Πλέον δεν προσποιούμαι, τώρα τη δύναμη την έχω κάνει κτήμα μου με πάρα πολλή δουλειά γιατί ξαναχτίσαμε τη ζωή μας σε ένα νέο περιβάλλον. Εκεί όλα είχαν γκρεμιστεί».

«Η ζωή πρέπει να κερδίζει τον θάνατο»

Το κενό που άφησε στη ζωή της η απώλεια του συζύγου της ήταν τεράστιο και η δημοσιογράφος εκμυστηρεύτηκε στη συνέντευξη της στο Buongiorno ότι ήταν προσωπική και πολύ συνειδητή απόφαση ο τρόπος που αυτό το τραυματικό γεγονός θα την αλλάξει. «Άφησε ένα κενό που ή θα μας έπνιγε, ή θα το κάναμε κάτι άλλο. Αμέσως μετά την κηδεία, έκανα μια σύντομη συζήτηση με τον εαυτό μου και είπα: "Εσύ για δύο χρόνια φρόντιζες παιδιά, ένα νεογέννητο τότε,  ένα κοριτσάκι 3,5 χρονών το οποίο είχε πάρα πολύ την ανάγκη σου και έναν καρκινοπαθή. Δεν είχες άλλη διέξοδο. Τώρα πρέπει να φροντίσεις να είσαι καλά". Είμαι φανατική υποστηρίκτρια ότι όταν η μαμά είναι καλά, είναι και τα παιδιά. Το πέτυχα και το πετυχαίνω κάθε μέρα. Η ζωή πρέπει να κερδίζει τον θάνατο.

Είναι τόσο βαθιά συγκλονιστικό αυτό που σου συμβαίνει, ειδικά όταν υπάρχει μια χρόνια νόσος, βλέπεις τον άνθρωπό σου σταδιακά να αργοσβήνει κι εμένα “έφυγε” στην αγκαλιά μου. Εμένα αυτό με τάραξε συθέμελα. Για αυτό πήγα με χίλια γκάζια... Δεν πρέπει να αφήσεις τον θάνατο να σε αλλάξει όπως θέλει αυτός. Θα αλλάξεις με τον τρόπο που θες» είπε και συνέχισε:

«Τον πρώτο καιρό τον έβλεπα διαρκώς άρρωστο στον ύπνο μου. Ήταν τραυματικό για πολύ καιρό. Είχα την λαχτάρα να τον δω, αλλά, πάλι έβλεπα την ίδια κατάσταση από την οποία ξυπνούσα έντρομη. Ότι δηλαδή, ο εφιάλτης συνεχίζεται, ο άνθρωπός μου συνεχίζει και υποφέρει. Είναι έξι μήνες τώρα που τον βλέπω καλά και χαμογελαστό. Αυτό μου φέρνει απίστευτη ευφορία. Που σημαίνει ότι έχω επουλώσει το μεγαλύτερο ποσοστό του τραύματος».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.