Το «Αύριο» και το δράμα της σύγχρονης ελληνικής μυθοπλασίας

Η «Μεγάλη Χίμαιρα» προκάλεσε ανάμικτες εντυπώσεις, αλλά στο φινάλε πέρασε και δεν ακούμπησε τις προσδοκίες της πρώτης μεταφοράς ενός σπουδαίου λογοτεχνικού έργου σε μια πανάκριβη τηλεοπτική υπερπαραγωγή. Η καινούρια, επίσης πολυδιαφημισμένη, σειρά της ΕΡΤ, «Αύριο», που φέρει σημαντικές υπογραφές και συστήνεται ως η πρώτη ελληνική «περιπέτεια διάσωσης», αναδεικνύει για άλλη μια φορά το μεγάλο πρόβλημα της νέας, προβεβλημένης ελληνικής μυθοπλασίας: ωραίο το περιτύλιγμα, αλλά το κουτί δείχνει άδειο.

Τα τέσσερα από τα οκτώ επεισόδια, που ήδη ανέβηκαν στο Ertflix, θυμίζουν δράματα που έχουμε ξαναδεί κι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Αν περιμένεις να δεις περιπέτεια με αγωνιώδη δράση -όπως πιθανόν να νομίσεις από το τρέιλερ, καλύτερα βάλε Netflix. Το «Αύριο» δεν αγγίζει καν τα όρια της περιπέτειας, θυμίζει περισσότερο σειρά του Παπακαλιάτη «απλωμένη» στο χρόνο.

Είναι σαν να βλέπεις «Maestro» στο βουνό, με τη μεγάλη διαφορά ότι όσα γίνονται σε -ούτε- μισό επεισόδιο του «Maestro» -που αδικείται καταφανώς με τη σύγκριση- εδώ κυλούν αργά και βασανιστικά σε τέσσερα επεισόδια, τα οποία έχουν πανομοιότυπη πλοκή, ενώ επαναλαμβάνουν συχνά τις ίδιες σκηνές και τις ίδιες κορόνες.

Μόνιμο μοτίβο, που επαναλαμβάνεται διαρκώς

Η υπόθεση κινείται γύρω από την επιχείρηση διάσωσης ενός ζευγαριού, που παρασύρεται από τα ορμητικά νερά ενός ποταμού. Βλέπουμε τους πρωταγωνιστές, να έχουν παγιδευτεί σε διαφορετικές όχθες -ενώ φλας μπακ και η προσωπική αφήγηση της ηρωίδας «φωτίζουν» τη σχέση τους. Και παράλληλα παρακολουθούμε τις προσπάθειες των διασωστών -που διαρκώς τσακώνονται μεταξύ τους- να τους εντοπίσουν. Δημιουργείται έτσι ένα μοτίβο, που απλώς επαναλαμβάνεται. Χωρίς εκπλήξεις, χωρίς ανατροπές, χωρίς κορυφώσεις.

Διαβάστε ακόμα: Αύριο: Οι ηθοποιοί που παίζουν στη νέα σειρά της ΕΡΤ

Δηλαδή, κάθε επεισόδιο κυλά ως εξής: αφήγηση της ηρωίδας στα γαλλικά, που λέει διάφορα βαρύγδουπα όπως «γεννήθηκα μια φωτιά, ποιος θα μπορούσε να με κρατήσει χωρίς να τον λιώσω;». Μετά βλέπουμε τους δύο εγκλωβισμένους να φωνάζουν ο ένας τον άλλο και να θυμούνται σκηνές της ζωής τους -πού ή θα καβγαδίζουν ή θα κάνουν σεξ ή και τα δύο. Μετά τους οργανωτές της διάσωσης να τσακώνονται και να πετάνε και δυο – τρία μπινελίκια. Μετά πλάνα από τους διασώστες, που επιχειρούν αργά και προσεκτικά. Και πάμε πάλι από την αρχή, Αφήγηση, φλας μπακ, εγκλωβισμένοι, διαφωνίες - μπινελίκια, διασώστες. Και ξανά το ίδιο, και ξανά και ξανά και ξανά.

Διαβάστε ακόμα: Λαζόπουλος: «Δεν μπορεί η Καρυστιανού να συνεργαστεί με τον Ντε Γκρες, αυτός ήταν στη λίστα Επστάιν»

Διάλογοι, αυτή η μάστιγα

Η συγκλονιστική φύση και η ωραία κινηματογράφηση πόσο να σε κρατήσουν σε μια σειρά, που ξέρεις ακριβώς τι θα δεις στην επόμενη σκηνή; Οι δυνατές ερμηνείες ηθοποιών όπως η πάντα εξαιρετική Στεφανία Γουλιώτη (που πολύ θα θέλαμε να τη δούμε σε ένα ρόλο διαφορετικό κι όχι με τόσα κοινά με την ηρωίδα που έπαιξε στο «Maestro») ή ο Χρήστος Λούλης, πώς να «χτίσουν» αγωνία σε ένα σενάριο, χωρίς δράση κι εξέλιξη, στο οποίο ακόμα και οι σιωπές είναι προτιμότερες από τους διαλόγους; (Αχ, διάλογοι αυτή η μάστιγα…)

Στο «Αύριο» έχουμε από τη μια την πομπώδη αφήγηση στα γαλλικά της ηρωίδας με φράσεις όπως «όταν δεν φοβάσαι τίποτα, είσαι επικίνδυνος!» και από την άλλη διαλόγους μεταξύ των ανθρώπων που συμμετέχουν στη διάσωση όπως: «Ρε θα βρέξει! - Και τι φταίω εγώ που θα βρέξει; Κλάνω σύννεφα;». Ως καταλαβαίνετε, είναι απολύτως αδύνατον να ταυτιστείς ούτε με τους μεν ούτε με τους δε. Να συλλάβεις την αγωνία των θυμάτων και να συμμεριστείς τον ηρωισμό εκείνων που ρισκάρουν τις ζωές τους για αγνώστους που κινδυνεύουν.

Κι αν κάτι σου μένει μετά την παρακολούθηση και των τεσσάρων πρώτων επεισοδίων είναι η δύναμη της φύσης, το μήνυμα ότι ο άνθρωπος είναι πολύ μικρός για να την υποτιμήσει -πέφτει όμως βαρύ το τίμημα τεσσάρων αργών 45λεπτων, που επιμένουν να (ξανα)λένε διαρκώς τα ίδια.

Καλή ιδέα, μέτρια έως κακή ιστορία

Βεβαίως, το «Αύριο», που δημιούργησε και σκηνοθετεί ο Γιώργος Γκικαπέππας, έχει θετικά στοιχεία. Δεν παύει να είναι μια ωραία ιδέα, όμορφα κινηματογραφημένη και στηριγμένη ερμηνευτικά, με πολύ μέτριο, όμως, έως κακό σενάριο.

Κι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σύγχρονης ελληνικής μυθοπλασίας δραματικών σειρών, που προσφέρουν πλάνα υψηλής αισθητικής, αλλά υπολείπονται σοβαρά στην ίδια την αφήγηση που επιχειρούν. Που μοιάζουν να πασχίζουν για τις εντυπώσεις, όμως τελικά χάνουν την ουσία.

Γιατί όσο κι αν η τηλεόραση είναι πρώτα απ’ όλα εικόνα, η καλή μυθοπλασία απαιτεί μια καλή ιστορία. Με δομή κι εξέλιξη, ανατροπές και κορυφώσεις και διαλόγους που δεν λειτουργούν απλώς ως «γέμισμα», αλλά συνδέουν πρόσωπα και πράγματα, τους ήρωες με τους θεατές -και όχι τα σύννεφα με ας μην θυμηθούμε τι...

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.