Τα πολιτικά μηνύματα του Squid Game 2: Τα κόμματα, η ψηφοφορία και η επανάσταση

Πρεμιέρα στην πλατφόρμα του Netflix έκανε μία μέρα μετά τα Χριστούγεννα η δεύτερη σεζόν του Squid Game.

Η συνέχεια της ιστορίας, που εμπνεύστηκε και μετέφερε στη μικρή οθόνη ο ταλαντούχος σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος, Χουάνγκ Ντονγκ Χιουκ, δεν προκαλεί σε καμία περίπτωση το «σοκ» της πρώτης σεζόν.

Ωστόσο, με μια δεύτερη, βαθύτερη και πιο προσεκτική ματιά, τα μηνύματα είναι εξίσου πολλά και σημαντικά.

Το Reader παρακολούθησε το Squid Game 2, κράτησε... σημειώσεις και παρουσιάζει τους συμβολισμούς, σε πολιτικό και άκρως επίκαιρο επίπεδο, της κορεάτικης σειράς.

Ακολουθούν spoilers.

Η αμφισβήτηση του ηγέτη

Ο πρωταγωνιστής της σειράς, ο Σέον Γκι Χουν, ή αλλιώς το «νούμερο 456» βρίσκεται για δεύτερη φορά αντιμέτωπος με το φρικτό παιχνίδι «κόκκινο φως, πράσινο φως». Πιθανότατα είναι ο μοναδικός που γνωρίζει ότι όποιος χάσει, εκτελείται. Τότε βγαίνει μπροστά και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Όπως οι ηγέτες, που προειδοποιούν τους λαούς των χωρών τους όταν βρίσκονται μια ανάσα από την καταστροφή.

Διαβάστε ακόμη: Το Netflix ανέβασε το teaser για το Squid Game 3 και θα υπάρχει μια σημαντική αλλαγή

Κάποιοι τρομοκρατούνται, άλλοι τον ακούν πιστά, όμως δε λείπουν αυτοί που τον λοιδορούν, τον χλευάζουν, τον χαρακτηρίζουν «τρελό» και ακόμα χειρότερα: Θεωρούν ότι με τα λόγια του προσπαθεί να επωφεληθεί για να κερδίσει στο παιχνίδι.

Το πρόσχημα της ψηφοφορίας

Η ψηφοφορία σε αυτή τη δεύτερη σεζόν ανάμεσα στους συμμετέχοντες δίνει εκ των πραγμάτων πολιτική διάσταση στο Squid Game. Οι παίκτες αποφασίζουν για το μέλλον τους. Έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στα λίγα και τη ζωή τους ή τα πολλά και τον (πολύ) πιθανό θάνατό τους.

Οι «από πάνω», οι διοργανωτές του άρρωστου παιχνιδιού, οι άνθρωποι που έχουν την απόλυτη εξουσία δελεάζουν με τα χρήματα.

Και οι μελλοθάνατοι νομίζουν ότι αποφασίζουν για τη μοίρα τους. Η ευθύνη «ξεπλένεται» και περνά με το πρόσχημα της ψηφοφορίας, του δημοψηφίσματος, στα χέρια των παικτών.

Ουδείς, ωστόσο, μπορεί να εγγυηθεί τι θα συμβεί αν το τελικό αποτέλεσμα είναι αντίθετο από αυτό που θέλουν οι έχοντες την εξουσία (και τα όπλα). Έτσι δεν είναι κύριε «001»;

Δύο κόμματα

Η ψηφοφορία εκ των πραγμάτων οδηγεί στον σχηματισμό δύο ομάδων:Όσοι ψήφισαν «όχι» στη συνέχεια του παιχνιδιού και εκείνοι που προτίμησαν το «ναι» και μάχη μέχρι θανάτου για το μεγάλο χρηματικό έπαθλο.

Δύο κόμματα χωρίζουν τους ανθρώπους στη μέση και με διόλου τυχαία χρώματα: Το μπλε και το κόκκινο, που είναι τα βασικά και πιο πολυφορεμένα των πολιτικών παρατάξεων σε όλο τον πλανήτη, εδώ και δεκαετίες.

Μάλιστα, οι παίκτες φορούν στις στολές τους σχετική σήμανση, ανάλογα με το τι ψήφισαν.

Όπως οι κονκάρδες ένα πράγμα στις εκλογές. Η πόλωση ανάμεσα στις δύο παρατάξεις κορυφώνεται και το κάθε κόμμα παίρνει το δικό του μέρος στον χώρο. Αν πας, μάλιστα, από το ένα «στρατόπεδο» στο άλλο, θεωρείσαι προδότης.

Η παρέα σου, οι φίλοι σου και στο τέλος-τέλος η επιβίωσή σου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το «κόμμα» σου στο Squid Game 2.

Η επανάσταση

Όταν έρχεται η ώρα για να «βγάλουν τα μάτια τους» οι δύο ομάδες, με τις ευλογίες τις εξουσίας, ο Σέον Γκι Χουν προτείνει στους κόκκινους κάτι διαφορετικό: Την επανάσταση και την ανατροπή των «από πάνω» με επίθεση μέχρι εσχάτων στους ροζ στρατιώτες και μεγάλο στόχο την εξολόθρευση του αρχηγού τους.

Κάποιοι δειλιάζουν, άλλοι βγαίνουν μπροστά και μια παράταξη μένει αμέτοχη. Η επανάσταση αρχίζει και παρά τις απώλειες, φτάνει μια ανάσα από την επιτυχία. Όμως εκεί έρχεται το επόμενο πολιτικό μάθημα...

Η προδοσία

Ο Front Man, που είναι δήθεν ορκισμένος «κόκκινος», όταν φτάσει η ώρα προδίδει με φρικτό και κυνικό τρόπο την ομάδα του.

Εκτελεί ακόμα και ανθρώπους που μέχρι πριν από λίγα δευτερόλεπτα ήταν συνοδοιπόροι του. Η επανάσταση «έπεσε» εκ των έσω και οι θυσίες (φαίνεται ότι) πάνε στράφι.

Η διάσπαση

Μία ακόμα σκηνή, που παραπέμπει έντονα σε πολιτική (ιδίως αν παρακολουθείς τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ), είναι με το 3ο παιχνίδι επιβίωσης.

Το Καρουζέλ φέρνει «διάσπαση» στα κόμματα-ομάδες και χωρίζει ακόμα και μια μάνα από τον γιο της. Είναι η στιγμή που οι υποομάδες ανάμεσα σε κόκκινους και μπλε βγαίνουν στην επιφάνεια. Είναι το timing που μπροστά στην επιβίωση συμμαχείς με όποιον βρεις μπροστά σου.

Και για κάποιους, όπως τον κύριο «νούμερο 1», η ώρα που εξολοθρεύεις αυτόν που περισσεύει.

Όλοι μαζί μπορούμε (;)

Τέλος, ένα συγκλονιστικό «μάθημα» πολιτικής (και όχι μόνο) παραδίδει στους θεατές το 2ο παιχνίδι. Στο Six Legs, οι παίκτες είναι δεμένοι μεταξύ τους. Το λάθος του ενός (υπουργού πχ), παρασύρει άπαντες στον όλεθρο.

Δεν μπορείς να «κόψεις» το σχοινί γιατί χάνεις. Πρέπει να βρεις τον τρόπο, το κίνητρο και την ηρεμία.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.