Τζούλη Αγοράκη: Συγκλονίζει η εξομολόγηση της για τον καρκίνο - «Δεν μπόρεσα ποτέ να ξαναγγίξω το στήθος μου»

Σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση η δημοσιογράφος Τζούλη Αγοράκη περιγράφει την περιπέτειά της με τον καρκίνο του μαστού, το πώς επηρεάσει την ψυχολογία της και τη σχέση της με το σώμα της η νέα μορφή του στήθους της και τις προσπάθειες για αποκατάστασή του μέχρι να το νιώσει ξανά δικό της.

«Eνα καλοκαίρι, την ώρα του ντους, έπιασα το ύποπτο σκληρό εξόγκωμα. Ήταν μια παράξενη αίσθηση, σαν ένα στραγάλι. Το χέρι κατάλαβε το κακό. Το άγγιξα και ένιωσα την ανησυχία. Κάτι σίγουρα δεν πήγαινε καλά. Κάπως έτσι μπήκαν στη ζωή μου οι γιατροί, τα νοσοκομεία και οι εξετάσεις. Το στήθος μου από τα χέρια των εραστών πέρασε στα χέρια των γιατρών εν μια νυκτί» γράφει η Τζούλη Αγοράκη στη LIFO για τον τρόπο που ανακάλυψε τον κακοήθη όγκο στο στήθος της.

Η δημοσιογράφος αντιμετώπισε χειρουργικά και με ακτινοθεραπείες τον όγκο.

«Το χειρουργείο πέτυχε, ο όγκος βγήκε, όμως όπως καθάρισε η γιατρός τη γύρω περιοχή, το στήθος άδειασε. Σαν σωσίβιο που το ξεφούσκωσαν. Όταν μου αφαίρεσαν τη γάζα και κοίταξα προς τα κάτω, το θέαμα ήταν απογοητευτικό. Το στήθος ήταν μοβ, πράσινο και κίτρινο μαζί. Τέρμα μελανιασμένο και πρησμένο. Ένα στήθος που έδειχνε σάπιο. Σκεφτόμουν ότι αν το πετούσαν σε πεινασμένα σκυλιά, αυτά θα το περιφρονούσαν.

Σταδιακά σταμάτησα να το αγαπώ, σαν η αγάπη μου γι’ αυτό να ήταν μόνο για όσο ήταν όμορφο. Έπαψα να το νιώθω δικό μου. Ήταν πλέον το καρκινιασμένο μου «βυζί», το ταλαιπωρημένο. Κάτι ολόδικό μου έγινε εντελώς ξένο.  Ήταν πονεμένο και παραπονεμένο, το ένιωθα ότι με χρειαζόταν, αλλά εγώ δεν μπορούσα να του δώσω ούτε έναν κόκκο συμπάθειας. Το κουβαλούσα σαν να έσερνα ένα κουτσό πόδι. Ήταν εκεί για να μου θυμίζει κάθε μέρα τις συνέπειες.

Ένιωθα ότι δεν διύλισα τον θυμό μου, ότι δεν κατάφερα να απαλλαγώ από την πίκρα μου. Ότι η συγχώρεση δεν ερχόταν απ’ την καρδιά μου. Το ίδιο το στήθος, σε θέση κριτή, έμοιαζε να λέει ότι εγώ η ίδια έφταιγα και για τον καρκίνο, σαν να μου τον χρέωνε.

«Και τώρα;» ρωτούσα τον εαυτό μου. Πώς στέκομαι; Πώς το παρουσιάζω; Πρέπει να λέω σε όσους με βλέπουν γυμνή για τον καρκίνο; Πώς δικαιολογώ αυτήν τη βαθιά ουλή;», περιγράφει αναφέροντας πως στη συνέχεια ξεκίνησε ψυχοθεραπεία, αλλά και πώς οι φωνές που της έλεγαν να αγαπήσει τον εαυτό της και πως είναι ζωντανή δεν έφτιαχναν τη σχέση με το στήθος της το οποίο εξομολογείται πως μετά το χειρουργείο δεν μπόρεσε ποτέ να ξαναγγίξει.

«Μετά το χειρουργείο, δεν μπόρεσα ποτέ να ξαναγγίξω το στήθος μου. Το χέρι μου δεν πήγε ποτέ ξανά εκεί. Ανατρίχιαζα, σαν να έπρεπε να αγγίξω κάτι ακρωτηριασμένο που μου έφερνε τεράστια αποστροφή και ανακατωσούρα», λέει.

Στη συνέχεια στράφηκε σε πλαστική, ωστόσο οι ιστοί δεν κράτησαν το ένθεμα που μετακινήθηκε ψηλά. Όταν αποφάσισε να κάνει και δεύτερη πλαστική μετά από δεκαπέντε ημέρες τα ράμματα άνοιξαν. «Το στήθος άρχισε να τρέχει και έμοιαζε σαν να δακρύζει. Με έβαλαν στο χειρουργείο άρον άρον για να προλάβουν να μην μπει κάποιο μικρόβιο. Με έραψαν χωρίς νάρκωση. Ένιωθα τα πάντα. Το μπεταντίν. Τον αιθέρα. Τις οδηγίες του γιατρού στους βοηθούς. Την κλωστή που ήταν σαν να μου κεντούσε το σώμα.

Όταν τελείωσε, ο γιατρός ακούμπησε απαλά το χέρι του πάνω σε ένα βουνό από γάζες. Η σκηνή ήταν κινηματογραφική: το κρύο χειρουργείο, τα έντονα φώτα. Απλώθηκε μια σιωπή, σαν προσευχή. Σαν να με άγγιζε ο πατέρας μου που πια δεν είναι στη ζωή. Σωστά κατάλαβα.

Ο γιατρός μού είπε, ανθρώπινα: «Προσευχήθηκα να μην έχεις πάρεις μικρόβιο και να μη χρειαστεί άλλο χειρουργείο».

Και καταλήγει: «Δεν χρειάστηκε. Δεν πήρα μικρόβιο. Πλέον έχω το στήθος που μπορώ να αντέξω. Και χαλάλι. Τι είναι για μένα πλέον ο δεξιός μαστός; Είναι μέρος της ιστορίας μου και μια υπενθύμιση να συγχωρώ και να προχωράω».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.