Αμοργός: Τι ωραίο νησί, αλλά μην ακούς τον Μπαλάφα

Στην Αμοργό ήθελα να πάω περίπου από τότε που άρχισαν να με νοιάζουν πραγματικά τα νησιά και ήταν ένα από τα άχαστα τρία Α (Ανάφη, Αμοργός, Αστυπάλαια). Απεγνωσμένα, όμως, ήθελα να πάω μόλις από πέρυσι όταν πρωτοάκουσα το ομώνυμο τραγούδι του Λεωνίδα Μπαλάφα, χωρίς βέβαια να πολυκαταλαβαίνω τι λέει αφού οι περισσότερες λέξεις στους στίχους είναι ονομασίες. Οπότε αντί για στον Ποταμό πατατάτο (ο Ποταμός είναι χωριό και το πατατάτο παραδοσιακό αμοργιανό κοκκινιστό κατσικάκι με κανέλα και πατάτες στο φούρνο) άκουγα στον ποταμό πάντα φτάνω κι αντί για Ασφοντυλίτη (επίσης χωριό) άκουγα άσπονδη λύπη - ασπονδη λύπη θα μπορούσε ας πουμε να είναι ένα είδος λύπης με το οποίο δεν μπορείς ποτέ να συμφιλιωθείς.

Έφαγα ρεβύθια, ενώ δεν τρώω ρεβύθια

Στο Στέκι του Μαχαίρα στον Ασφοντυλίτη / άσπονδη λύπη πας με ραντεβού. Παίρνεις τηλέφωνο την κυρία Σοφία για να σου κρατήσει μερίδες από τα φαγητά που έχει μαγειρέψει εκείνη την ημέρα στον ξυλοφουρνο - ιδανικά παίρνεις μια δυο μέρες νωρίτερα για σιγουριά. Η ταβέρνα είναι στη μέση του πουθενά και είναι μια εμπειρία από την πρώτη στιγμή αφού η κυρία Σοφία που θα σου πάρει παραγγελία και με αυτοπεποίθηση θα σου πει ότι θα πάρεις χωριάτικη - εμείς βρήκαμε τη δυναμη να το αρνηθούμε γιατί θέλαμε να δοκιμάσουμε κυρίως τα ξακουστά κυρίως. Τότε, ξανά με αυτοπεποίθηση, μας είπε ότι θα πάρουμε τα ρεβύθια γιατί “όλοι γι αυτά έρχονται” και οι αντιστάσεις μας κάμφθηκαν. Πήραμε επίσης γιουβέτσι με κατσίκι και κοτόπουλο λεμονάτο με πατάτες και δεντρολίβανο. Τα πιάτα κουβαλούσαν τη γεμάτη γεύση του φαγητού που ψήνεται για ώρες, που έχει αγάπη, που έχει φροντίδα και νοστιμιά από αυτές που ποτέ δεν μπορείς να πετύχεις στον ηλεκτρικό φούρνο του αστικού σπιτιού σου. Τα #ολοιγιαυταερχονται ρεβύθια έβγαζαν μια γλύκα και έλιωναν στο στόμα και το tip που μάθαμε ήταν ότι δεν τα αφήνουμε ποτέ περισσότερο από ένα βράδυ να μουλιάσουν γιατί μετά δεν πρόκειται να ψηθούν ούτε με λαϊκή εντολή. Μάθαμε επίσης ιστορίες για τον Αμερικανό τουρίστα που εξαφανίστηκε κάτι μήνες πριν στο νησί, τα ρίξαμε όλα στην κυβέρνηση και στους Τούρκους και φύγαμε. Σε μερικές συζητήσεις άλλωστε μια ανώτερη δύναμη σε καλεί να μη διαφωνήσεις αλλά ούτε και να συμφωνήσεις, να μην παρουσιάσεις τα ορθολογικά σου επιχειρηματα και απλώς να αφήσεις να ειπωθεί ό,τι είναι να ειπωθεί. Στην κανονική ζωή δεν το κάνω, αλλά στο νησί όλα επιτρέπονται. 

Οι αλήθειες και τα ψέματα της τέχνης

Οι παραλίες που είναι κοντά στην Αιγιάλη ματσάρουν ιδανικά με βόλτα και φαγητό στα χωριά Θολάρια και Λαγκάδα. Ειδικά τα Θολάρια είχαν από πάνω τους μια ταμπέλα “must visit” και γιατί είχαμε ακούσει τα καλύτερα και γιατί φυσικά ήταν κι αυτά στο τραγούδι της Αμοργού. «Στα Θολάρια με τον Μανώλη να λέει ιστορίες από τα παλιά και με τη σειρά μας γελούσαν τα αυτιά μας στο καφενείο Καλή Καρδιά.» Τι καταλαβαίνετε εσείς από αυτό; Ότι θα πρέπει να πάτε να φάτε στο συγκεκριμένο καφενείο. Αυτό ακριβώς καταλάβαμε κι εμείς και πήγαμε. Βέβαια, δεν λέει πουθενα «τι ωραία που φάγαμε στο καφενείο Καλή Καρδιά». Μπορεί δηλαδή να μην έφαγαν κάν οι άνθρωποι, να ήπιαν ένα τσιπουράκι και να τα λέγανε κι εμείς αντί να ψάξουμε τον Μανώλη να μας πει καμία ιστορία, πήραμε καγιανά και κεφτέδες και πατάτες και αυτό ήταν το χειρότερο γεύμα μας στο νησί. Το χειρότερο γεύμα που μας οδήγησε στην πλωτή σουβλακοκαντίνα Bloom Brothers στο λιμάνι της Αιγιάλης μέσω της οποίας ο αόρατος προστάτης του νησιού θέλησε μάλλον να σώσει την αξιοπρέπειά του. Το βασικό σημείο εδώ είναι ότι όταν ακούς “πλωτή καντίνα” περιμένεις ότι είναι μια loud ιδέα με μέτριο φαγητό και βασικό στόχο τον εντυπωσιασμό. Το σουβλάκι όχι απλώς δεν ήταν μέτριο αλλά ο τυλιχτής, μερακλής από τους λίγους, έδιωξε κόσμο γιατί η ψησταριά του δε σήκωνε άλλα καλαμάκια και έβαζε αλάτι και πάπρικα στις τηγανητές πατάτες με σεβασμό και προσήλωση, σώζοντας όντως τη γαστρονομική βραδιά. Highlight, το σέλφι στικ για το POS! Για το σωστό κλείσιμο της ιστορίας θα προτείνω για φαγητό το εστιατόριο Γκρούβα στα Θολάρια και την ταβέρνα Ο Νίκος στη Λαγκάδα.

Ωραία όλα αυτά, αλλά παραλία θα πάμε;

Παραλία να πάτε, αλλά να προετοιμαστείτε για περπάτημα και ήλιο - τουλάχιστον μέχρι το μεσημέρι. Οι περισσότερες παραλίες τη θέλουν την κατάβαση τους, αλλά το μότο της παρέας ήταν “αν δεν περπατήσουμε στα βράχια για 20 λεπτά δεν έχουμε πάει παραλία”. Θα διαλέξω το Αμμούδι και την ανοργάνωτη πλευρά στο νησί Νικουριά (περνάς με καραβάκι από τον Άγιο Παύλο). Την μεγαλύτερη ίσως αντίθεση στο νησί θα τη βρείτε στο δίπολο Αγία Άννα vs. Καμπί. Η Αγια Άννα, είναι στην πραγματικότητα Αγίες Άννες - δηλαδή δύο κολλητά μικρά κολπάκια που μαζεύουν αρκετό κόσμο να διαβάζει το βιβλίο του στα βράχια και να βουτάει πού και πού στα φανταστικά νερά τους. Με λίγο βραχοπερπάτημα προς τα δεξιά, θα βρεθείτε στην κατα πάσα πιθανότητα εντελώς άδεια παραλία Καμπί που έχει εξίσου φανταστικά νερά, αλλά πολύ περισσότερη ησυχία!

Η Αμοργός έχει μια αυτόνομη αύρα

Έχει επιλογές, είναι ένα νησί για όλους - αλλά ίσως όχι και τόσο για όλους. Έχει 3 οργανωμένα κάμπινγκ, έχει πανηγύρια, έχει δύσκολες και εύκολες παραλίες, έχει μπαρ και για νωρίς και για αργά, έχει τα Κατάπολα, έχει σωστές μουσικές και αυτοσχέδια λαιβάκια στα στενά της χώρας και έχει και κρύο. Αυτό το τελευτάιο θεωρήστε το ως τιπ!

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.