Πάμε να πάρουμε burger από το Nob και να αράξουμε Καλλιμάρμαρο;

Κάθε εβδομάδα, η Σταυρούλα Κουλίτση, γράφει στο reader.gr και στη στήλη Διαβάσεις για όσα έκανε ή δεν έκανε, για όσα σκέφτηκε και για όσα προέκυψαν χωρίς να τα έχει σκεφτεί. Όλα αυτά «στην καλύτερη πόλη του κόσμου», γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα στην ουτοπία.

Τα αθηναϊκά καλοκαιρινά βράδια (ή αν προτιμάτε οι αθηναϊκές καλοκαιρινές νύχτες) δημιουργούν ένα άχρονο συναίσθημα που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία, την προσμονή και τη μελαγχολία. Αυτό συμβαίνει βέβαια μόνο τα βράδια που δεν έχει αφόρητη ζέστη, τα βράδια που όταν ανοίγεις την μπαλκονόπορτα δεν είναι σαν να ανοίγεις το φούρνο που ψήνει κεικ πορτοκάλι στον αέρα στους 180 βαθμούς - δεν ξέρω γιατί συγκεκριμένα κέικ πορτοκάλι, ίσως έχω μια λιγούρα παρότι μόλις έφαγα χθεσινή ξαναζεσταμένη πίτσα. Όχι, λοιπόν, εκείνα τα βράδια που το συναίσθημα παύει να ορίζεται ως συναίσθημα και μετατρέπεται σε αιρκοντίσιον-απόγνωση-αιρκοντίσιον. Τα άλλα. Που ένας απρόσμενος δροσερός αέρας ή οι μόνο 32 βαθμοί κελσίου σου θυμίζουν ότι μπορείς να υπάρξεις και χωρίς την σχεδόν μόνιμη πλέον εξάντληση και πνευματική θολούρα. Τότε είναι που λες «πάμε να πάρουμε burger από το Nob και να αράξουμε Καλλιμάρμαρο;» και ακούγεται όντως μια καλή ιδέα. 

Το Καλλιμάρμαρο είναι ένα από τα πιο όμορφα σημεία στην Αθήνα. Καθαρό, σωστά φωτισμένο, επιβλητικό και ταυτόχρονα απλό, προσιτό και κάπως δικό μας παιδί

Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα μετά την καραντίνα που είχαμε πάει εκεί, είχε ροζ ουρανό, πίναμε μοχίτο και μιλούσαμε για το δυστοπικό μέλλον και για το Wall-e που τότε δεν είχα δει και σου έφερα το βιβλίο του Γιάλομ που ακόμα δεν έχεις διαβάσει. Θυμάμαι και ένα άλλο απόγευμα που πήγαμε για τρέξιμο με μάσκες FPP2 γιατί ο ουρανός ήταν μαύρος από τις φωτιές ή εκείνο το πρωί που με ξύπνησες στις 7 για γυμναστική κι εγώ, ενώ έκανα διατάσεις, νόμιζα ότι κοιμόμουν ακόμα και ονειρευόμουν ότι μπορώ να πάω για πρωινή γυμναστική και μετά να συνεχίσω τη μέρα μου κανονικά σαν να μην έχω καταφέρει το ακατόρθωτο. Πέρασε καιρός χωρίς να πάω στο Καλλιμάρμαρο για βόλτα αλλά ήρθε ένα όχι τόσο ζεστό βράδυ, μετά από μια απίστευτα κουραστική μέρα, που το μόνο που θα έσβηνε την πείνα μας ήταν ένα burger από το Nob στο Παγκράτι και το μόνο που θα έσβηνε την εξάντληση μας ήταν μια ματιά στην πόλη από ψηλά. 

Και σου είπα «Πάμε να πάρουμε burger από το Nob και να αράξουμε Καλλιμάρμαρο;»

Και μου είπες «Πάμε». Το Nob δεν ξέρω αν μπαίνει ακόμα στην κατηγορία καινούρια_μπέργκερ_στην_πόλη γιατί μπορεί να μην έχει κλείσει ούτε ένα χρόνο ύπαρξης στη Αθήνα, αλλά όλοι γι’ αυτο μιλάνε και όλοι μιλάνε για καλό. Με κίτρινη αισθητική και neon φωτισμούς μας δίνει 5 τοπ επιλογές για burger - όλες με διαφορετική βάση, κάποια sides και φυσικά πατάτες. Το υπεραγαπημένο μου και δεύτερο καλύτερο burger που έχω δοκιμάσει ποτέ είναι το double smashed με μπιφτέκι wagyu, παλαιωμένο τσένταρ, πίκλα αγγουριού και μαγιονέζα τρούφας. Είναι από τις περιπτώσεις που όταν τρως κλείνεις τα μάτια, αναρωτιέσαι συνεχώς «πόσο νόστιμο μπορεί να είναι», δεν έχεις ιδέα πως γίνεται να υπάρχει αυτή η συγκλονιστική γεύση και παρακαλάς να μην χορτάσεις σύντομα για να συνεχίσεις να τρως για όσο περισσότερη ώρα γίνεται. Εξαιρετικό είναι και το αντίστοιχο με απλό μοσχαρίσιο μπιφτέκι, πίκλα αγγουριού, κρεμμύδι ραγού, τσένταρ, μαγιονέζα dijon και κέτσαπ το οποίο μάλιστα είναι στη μισή τιμή σε σχέση με το wagyu. Επόμενος λόγος για να επισκεφθείτε το Nob είναι το chicken buttermilk burger με κρέμα αβοκάντο, iceberg, πίκλα αγγουριού και μπάρμπεκιου με πιπεριά Φλωρίνης. Το πανάρισμα στο κοτόπουλο είναι κορυφαίο και αποτελείται από μια πανδαισία μπαχαρικών.

Το μόνο που δεν με ενθουσίασε ήταν οι πατάτες που είχαν αρκετό λάδι για τα γούστα μου - τουλάχιστον την ημέρα που τις δοκίμασα, δηλαδή την προηγούμενη φορά από αυτή που σας περιγράφω . Βέβαια, επειδή απομακρύνομαι σιγά σιγά από το σπορ πατάτα τηγανιτή ως συνοδευτικό στο burger, δεν τις έχω διπλοτσεκάρει. Γενικώς δεν βρίσκω πια ούτε μισό λόγο για να προτιμήσεις να φας ένα burger με πατάτες αντί να φας απλώς δύο burger, αλλά αυτό μπορεί να είναι μια δική μου διαστροφή και δεν θα προσπαθήσω να το επιβάλλω σε κανεναν όπως ας πούμε θέλω να επιβάλλω το waguy. Αυτά τα 3 burger πήραμε take away μαζί με μπύρες και νερά αφήνοντας για επόμενη φορα το brisket και το vegeterian και πήγαμε προς Καλλιμάρμαρο με το αυτοκίνητο για να μην κρυώσει το φαγητό ή γιατί βαριόμασταν να περπατήσουμε. Οποίος θέλει να κρίνει μπορεί, αλλά δεν έχουμε γεννηθεί όλοι οι άνθρωποι για να περπατάμε με ευχαρίστηση. 

Από την είσοδο στην Αρχιμήδους βρίσκεσαι ουσιαστικά ψηλά πίσω από τις κερκίδες, μέρος που είναι φτιαγμένο για περπάτημα ή τρέξιμο. Με λίγη προσπάθεια μπορείς να ανέβεις και να καθίσεις στην πλάτη της πιο πάνω κερκίδας και από εκεί να δεις τα φώτα της Αθήνας τη νύχτα και την Ακρόπολη. Δεν ξέρω αν είμαι αντικειμενική γιατί δως μου φώτα τη νύχτα και πάρε μου την ψυχή, δως μου Αθήνα και πάρε μου την ψυχή, δως μου καλό burger και πάρε μου την ψυχή - γενικά ικανοποιούμαι εύκολα δεν ενοχλώ. Οπότε αν ανήκετε οι εσείς σε αυτή την κατηγορία πάρτε έναν αγαπημένο σας άνθρωπο, ακολουθήστε πιστά το παραπάνω πρόγραμμα και η πόλη θα σας ανταμείψει όπως κάνει πάντα με εκείνους που αγαπούν πραγματικά όχι μόνο τις στυλιζαρισμένες γωνιές της - όπως το Καλλιμάρμαρο - αλλά και την αλήθεια της. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.