Κεδρόδασος: Το αγαπημένο μου μέρος στη γη

«Θα μετρήσουμε μέχρι το τρία και θα πούμε ταυτόχρονα το αγαπημένο μας μέρος στη γη: 1, 2, 3». Το τραγούδι του The Boy ήρθε το 2020 για να γίνει το πιο ταιριαστό soundtrack στην συναισθηματική κυρίως εμπειρία που λέγεται Κεδρόδασος και πήρε τη σκυτάλη από το «Ω είναι ωραία στον παράδεισο, καθένας βρίσκει όσα πάντοτε ποθούσε» που έπαιζε μέχρι τότε στα ηχεία του μυαλού μου την ώρα της κατάβασης στην παραλία. Την ώρα δηλαδή που έλυνα εξισώσεις για το σε ποιά πέτρα να πατήσω στο μεθεπόμενο βήμα φορτωμένη με υπέρ-απαραίτητα και μη παραλιακά αντικείμενα και γεμάτη προσμονή και ενθουσιασμό.

Τα καλοκαίρια στα Χανιά

βασανίζεσαι καθημερινά από το ίδιο δίλημμα: πόσο αντέχεις να οδηγήσεις ή να ταλαιπωρηθεις vs. σε πόσο υπέροχο μέρος θέλεις να βρεθείς. Το όσο πιο όμορφο τόσο πιο δύσκολο είναι και η βασική κατάρα αυτού του τόπου άλλωστε. Το Κεδρόδασος βρίσκεται νοτιοδυτικά του νομού Χανίων και ζούσε για χρόνια στη σκιά του γειτονικού, πασίγνωστου και πλέον περισσότερο ινσταγκράμαμπλ παρά απολαυστικού Ελαφονησίου. Σχεδόν άγνωστο στους επισκέπτες και ταυτόχρονα δυσεύρετο και σχετικά δυσπρόσιτο. Έπρεπε κάποιος να σου έχει πει προς τα πού να κινηθείς, ποιά κρυφά κίτρινα βελάκια να ακολουθήσεις, ποιόν χωματόδρομο να επιλέξεις και γενικά χρειαζόταν μια κάποια προσπάθεια για να φτάσεις οδηγώντας ανάμεσα στα θερμοκήπια και νομίζοντας συνεχώς ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο - κυριολεκτικά και υπαρξιακά. Αυτός ο κάποιος έπρεπε επίσης να σε πείσει ότι όλα αυτά αξίζουν τον κόπο και ότι η παραλία για την οποία άκουγες πρώτη φορά και δεν είχες δει να κυκλοφορεί στα βασικά must είναι ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί ποτέ.

Τελικά πείστηκες στο 100% μόνο όταν έφτασες και αυτό που έβλεπαν τα ματάκια σου απο ψηλά σε έκανε να ξεχάσεις όλα τα παραπάνω αλλά και το όνομά σου, τι χρονιά έχουμε και ποιός είναι Πρωθυπουργός - το τελευταίο βέβαια ίσως και να ήθελες να το ξεχάσεις. Η προαναφερθείσα κατάβαση - και μετέπειτα ανάβαση - δεν είναι για πολύ δυνατούς λύτες. Είναι ήπια, διαρκεί περίπου 10 λεπτά και είναι doable ακόμα και από αγύμναστους καναπόφιλους αρκεί να έχεις φορέσει μια αξιοπρεπή σαγιονάρα. Και τελοσπάντων φτάνεις στην παραλία. Και βλέπεις τους αμμόλοφους, τους κέδρους, τα μεγάλα βράχια και στο βάθος την πιο μπλετιρκουάζ θάλασσα που έχεις δει. Αν πας high season, να πας νωρίς γιατί είναι πιθανόν να μη βρεις διαθέσιμο κέδρο για σκιά. Η παραλία άλλωστε είναι camping friendly, οπότε οι επιλογές λιγοστεύουν επικίνδυνα!

Τα νερά είναι πραγματικά απερίγραπτα

και σας το λέει αυτό άνθρωπος που είναι ικανός να κάνει τα πάντα για να μη σηκωθεί ποτέ από το καρεκλάκι παραλίας του. Άνθρωπος που αντέχει στις 20 Αυγούστου με 45 βαθμούς να μην μπει στη θάλασσα. Άνθρωπος που βρέχεται μέχρι τον αστράγαλο και κρυωνει, θαλασσοπνίγεται στα ρηχά και δεν ανοίγει ποτέ τα μάτια να δει τον βυθό. Ε από τη θάλασσα στο Κεδρόδασος δεν βγαινω εύκολα. Και ο μόνος λόγος που το κάνω είναι για να μη χάσω την εξίσου υπέροχη εμπειρία του να διαβάζω το βιβλίο μου κάτω από την μαγική σκιά του κέδρου. Και τώρα που είπα «μαγική» σκέφτομαι ότι αυτό το μερος πραγματικά είναι σαν μαγικό, σαν να μην υπάρχει, σαν να το έχεις φανταστεί. Και όσο πέφτει ο ήλιος και φεύγει ο πολύς κόσμος και ηρεμεί η ατμόσφαιρα, γίνεται όλο και πιο μαγικό. Μην βιαστείς να φύγεις την πιο ωραία ώρα που βραδιάζει. Κινητά έχουμε, φακούς έχουμε, μια χαρά θα μπορέσεις να ανέβεις στο αυτοκίνητο και χωρίς φυσικό φως. Εκέινη περίπου την ώρα είναι που με πιάνει πάντα ένα αίσθημα νοσταλγίας. Παρότι δεν έχω φύγει ακόμα, το μέρος μου λείπει ήδη μόνο και μόνο επειδή καταλαβαίνω ότι σε λίγο όντως θα φύγω και θα κάνω να το δω ξανά τουλάχιστον ένα χρόνο. Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν κάπως υπερβολικά, αλλά η σύνδεση των ανθρώπων με τα μέρη κουβαλάει πάντα μέσα της μια υπερβολή γιατί είναι εξ ορισμού μονόπλευρη και άρα το συνάισθημα που τη συνοδέυει προσεγγίζει το συναίσθημα του ανεκπλήρωτου. 

Αφήνοντας πίσω τα ποιητικά, να σας πω επίσης ότι από το Κεδρόδασος περνάει το διάσημο ευρωπαικό μονοπάτι Ε4 που στη χώρα μας καλύπτει συνολικά ένα τμήμα 1.800 χιλιομέτρων, ενώ ειδικά το κομμάτι Ελαφονήσι - Παλαιόχωρα (18 χλμ) διαρκεί περίπου 3,5 ώρες. 

Τελευταίο αλλά σημαντικό: αν φύγετε τελικά νωρίς το απόγευμα γιατί είστε άτυχοι και έχετε επιλέξει λάθος φίλους (μου έχει συμβεί) αξίζει να κάνετε μια παράκαμψη και να σταματήσετε για φαγητό στη Μηλιά. Έναν πετρόχτιστο, αναπαλαιωμένο, οικολογικό οικισμό που διαθέτει εστιατόριο με τοπική, βαθιά νόστιμη, κουζίνα με πρώτες ύλες που παράγονται στο ιδιόκτητο αγρόκτημά τους. Το κλείσιμο της ημέρας στο μπαλκόνι της Μηλιάς με θέα το βουνό θα σας δώσει πίσω μερικά από αυτά που χάσατε φεύγοντας από τον παράδεισο.

Info & Tips

• Απόσταση από Χανιά: 74 χλμ / περίπου 85’
• Η παραλία είναι ανοργάνωτη. Υπάρχει καντίνα με τα απαραίτητα πριν το πάρκινγκ, ωστόσο προτείνω να είστε από πρίν φουλ εξοπλισμένοι με υγρά και φαγώσιμα.
• Μπορέι να λέω «φουλ εξοπλισμένοι», αλλά επειδή όλα αυτά θα τα κουβαλήσετε, μην πάρετε μαζί σας πράγματα που δεν θα χρησιμοποιήσετε σίγουρα 
• Να έχετε μαζί σακούλα για τα σκουπίδια σας καθώς δεν υπάρχουν κάδοι στην αραλία και το μέρος χρειάζεται προστασία από εμάς.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.