«Είκοσι»: Απώλεια δίχως αστραπές

Η πρώτη αναπνοή, το πρώτο κλάμα και των γονιών το πρώτο τάμα. Να είναι καλά το παιδί μας. Στην αρχή δεν υπήρχαν ονόματα, ηλικίες, στόχοι, όνειρα, επιτυχίες, αποτυχίες… Να περπατά σταθερά και να έχει υγεία το καμάρι μας, έλεγαν οι γεννημένοι γονείς. Και ύστερα ήρθε το λάδι, το φύσημα, το απεταξάμην, το νερό και ο σταυρός. Ο δούλος του Θεού βαφτίστηκε και ήταν αναμάρτητος, δεν κρατούσε πέτρες στα χέρια του και δεν «έτρωγε σκοτάδια». Οι παλιοί άνθρωποι, όμως, είχαν γυρίσει ανάποδα το δέρμα τους και κομμάτια βράχου κρατούσαν, κομμάτια αγαλμάτων που πια δεν ζούσαν. Η ύλη πέταξε, μπήκε στο αθώο σώμα και έκανε τη φθορά πρώτη φύση.

Οι γονείς είχαν ενηλικιωθεί για τα καλά και ήθελαν το παιδί τους καλή πρόοδο να έχει. Και ο πιτσιρίκος έγινε έφηβος και ο νεαρός έγινε βροχή και κρασί που πέφτει στο λευκό μάρμαρο. Το παλικάρι δεν πρόλαβε να μετρήσεις τους τροχούς του βίου του, δεν πρόλαβε να αντέξει. Η λεπίδα ήταν καλά ακονισμένη και την ανυπαρξία να γράψει ήταν αποφασισμένη.  Η ξαφνική απώλεια ήρθε χωρίς αστραπές, μόνο με βροντές, με χτυπήματα εσωτερικά που έκαναν τη μάνα και τον πατέρα, τους γεννημένους γονείς, να πιστέψουν στην ανυπαρξία και σε έναν αριθμό ταυτότητα, υπογραφή: «Είκοσι» (Εκδόσεις Άγρα), του Παντελή Μπουκάλα.

Η σάρκα, η ψυχή και το καρφί του Χριστού

Η νέα ποιητική συλλογή του Παντελή Μπουκάλα αφορά τον χαμό του γιου του. Είκοσι ετών. Μόλις. Και τα λόγια δεν χωρούν για μας, μόνο οι αναφορές από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Οι διαχρονικές, οι διακειμενικές, οι διαλεχτές, οι διασυλλογικές, οι διαγενεακές. Οι καλλιτεχνικές, κοινωνικές, υπαρξιακές, φιλοσοφικές, ατομικές, παντοτινές, χθεσινές, λεπτές, υψηλές, σπαραχτικές. Τα ποιήματα του βιβλίου που παρουσιάζουμε έχουν τη σάρκα, την ψυχή και το καρφί του Χριστού πάνω μας. Συνεπώς, ας αφήσουμε στην άκρη τις «σπουδαίες» αναλύσεις, τις γεμάτες ακαδημαϊκή γνώση και ατέλειωτη μόρφωση. Πάμε σε αυτούς που είναι πάντα δίπλα μας, σε αυτούς που μας έμαθαν να μιλάμε για τη ζωή και για τη ζωή μετά τη ζωή, για τον θάνατο.

Το «Είκοσι», λοιπόν, είναι χαιρετισμός, αντίλαλος, συνομιλία, απάντηση, αντήχηση, μετουσίωση, συνέχεια των εξής πραγμάτων, θραυσμάτων, ταμάτων: του «Επιτάφιου» του Ρίτσου. Των ρέκβιεμ της κλασικής μουσικής. Ενός ηπειρώτικου μοιρολογιού. Του τελευταίου σημειώματος του Βούλγαρη. Της κοιμωμένης του Χαλεπά. Των προσευχών του Αντρέι Ταρκόφσκι. Του «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», του Μίσσιου και της θεατρικής απόδοσής του. Του μονολόγου της Εύας Κοταμανίδου στον «Θίασο»  του Αγγελόπουλου. Της «Ρωμιοσύνης», πάλι ο Ρίτσος. Της άρνησης της ήττας του Μανόλη Αναγνωστάκη. Της μοναξιάς της Γώγου…

Ο νιός ήταν λεβέντης και εμείς αυτοί που «τρώμε» τη σιωπή

…και η αντικαθρεφτισμοί του «Είκοσι» συνεχίζονται. Το «Είκοσι» είναι η λεπτή κόκκινη γραμμή και το τέλος του πολέμου που το βλέπουν μόνο οι νεκροί. Είναι το νερό στο οικόπεδο με τις τσουκνίδες, του Ελύτη. Είναι το Ουρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ και η «Κραυγή» του Μουνκ. Είναι το Βρέχει φωτιά στη στράτα μου, με τη φωνή του Στράτου Διονυσίου. Είναι η σκηνή από «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν», που ο στρατιώττης αγκαλιάζει τη γυναίκα πάνω από το σκαμμένο μονοπάτι. Είναι «Η θυσία» του Ταρκόφσκι πάλι. Είναι «ο μπαγάσας» του Άσιμου. Είναι μια κυβική πτυχή από την «Γκερνίκα» του Πικάσο. Είναι το «πάντα γελαστοί» του Μητροπάνου και οι «πεθαμένες καλησπέρες» του. Το «Είκοσι» γράφτηκε για τον νιο που ήταν λεβέντης, για τη ζωή που δεν ρωτά, για τη ζωή που συμβαίνει και για μας που δεν θα μάθουμε ποτέ τη γλώσσα της σιωπής, μόνο θα την «τρώμε» λίγο, λίγο, χώμα, χώμα.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.