Διονύσης Σαββόπουλος: Η άγνωστη ιστορία πίσω από το «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια»

Το 1972, σε μια Ελλάδα που βρισκόταν ακόμη στη σκιά της δικτατορίας, ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραψε το «Ζεϊμπέκικο» - το τραγούδι που όλοι γνωρίζουμε ως «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια».

Κλεισμένος σε ένα μικρό δωμάτιο ξενοδοχείου στη Θεσσαλονίκη, ο Σαββόπουλος εμπνεύστηκε από τις μνήμες της οικογένειάς του, προσφυγικής καταγωγής από την Κωνσταντινούπολη και τη Φιλιππούπολη. Η Μικρασιατική Καταστροφή, που τότε δεν τιμήθηκε επίσημα στα 50 χρόνια της, ήταν για εκείνον μια βαθιά προσωπική πληγή που βρήκε διέξοδο στη μουσική.

Η συνάντηση με τη Σωτηρία Μπέλλου

Τρία χρόνια αργότερα, το 1975, η Σωτηρία Μπέλλου συμμετείχε στον δίσκο «10 Χρόνια Κομμάτια» του Σαββόπουλου. Ο ίδιος θυμόταν πως η σχέση τους δεν ήταν στενή, όμως μετά τη φυλάκισή του από τη χούντα, η Μπέλλου τον πλησίασε διαφορετικά, σαν να τον ένιωσε πιο κοντά της.

Όταν της προτάθηκε να τραγουδήσει το «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια», εκείνη απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: «Δέχομαι ευχαρίστως». Έφτασε στο στούντιο προετοιμασμένη, μελετημένη, και ηχογράφησε το κομμάτι με την αφοπλιστική της δύναμη.

«Ουφ, Διονύση, με έκανες και τραγουδάω ποπ»

Ο Σαββόπουλος συγκινήθηκε βαθιά. Για πρώτη φορά ένιωθε ότι είχε γράψει ένα αληθινό λαϊκό τραγούδι. Κι όμως, η Μπέλλου, βγαίνοντας από το καμαράκι της ηχογράφησης, τον αποστόμωσε με το χιούμορ της: «Ουφ, βρε Διονύση, με έκανες και τραγουδάω ποπ».

Παρά την παρατήρηση, το τραγούδι μπήκε στο ρεπερτόριό της και το ερμήνευε πάντα με τον δικό της, θεϊκό τρόπο.

Το «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια» δεν είναι απλώς ένα τραγούδι. Είναι η συνάντηση δύο κόσμων: του Σαββόπουλου, που έφερε στη μουσική του την ιστορία και τις μνήμες των προσφύγων, και της Μπέλλου, που με τη φωνή της το μετέτρεψε σε διαχρονικό λαϊκό ύμνο.pana.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.